XS4ALL & verhuizen: 1 groot feest

0

xs4allOns kantoor is verhuisd. Een paar weken geleden alweer. We zijn maar liefst 10 meter van plaats verschoven en dat is natuurlijk niet iets simpels. Ook niet voor XS4ALL. Dus toen ik belde dat we gingen verhuizen was de melding dat dit best wel eens 2-3 weken kon gaan duren. Vond ik persoonlijk wat vreemd als ICT-er… maar oke. Prima. Had ik al gezegd dat we 10 meter verder gingen zitten?

Dus wat doe je dan als professioneel ICT bedrijf? Dan rol je tientallen meters UTP van de oude lokatie naar de nieuwe lokatie. Via het dak, de raamkozijnen een stukje open lucht, tussen de roldeuren, over een paar deuren heen en achter een paar kachels langs. Daar waar XS4ALL 3 weken nodig heeft voor een verhuizing rollen wij dit netwerktechnisch huzarenstukje in een half uurtje uit. Met wat duct tape enzo.

Dus de verhuizing telefonisch doorgegeven. De vriendelijke XS4ALL medewerker biedt uit zichzelf aan om ons over te zetten naar een goedkoper pakket omdat onze lijn niet zulke hoge snelheden haalt. Scheelt 10 euro per maand. En binnen 10 minuten de bevestiging in mijn mailbox. Snelle rakkers daar bij XS4ALL. De verhuizing was maar liefst al binnen 2 weken op maandag 18 augustus. Terstond ging mijn telefoon: Guidion (de service experts ingehuurd door XS4ALL) wilde een afspraak maken. Natuurlijk kon dat niet op maandag de 18e maar pas in de middag van dinsdag de 19e. En oh ja: zodra de verbinding op de nieuwe lokatie opgeleverd werd werkt die niet meer op de oude lokatie (leugen nummer 1). Dus ik zat al te vloeken: in het ergste geval anderhalve dag zonder internet. Die gedachte was achteraf natuurlijk wat naïef.

Maandag 18 augustus

Er gebeurt helemaal… niks. Geen signaal op de nieuwe lokatie en nog steeds internet op de oude lokatie. Maar goed, ik ben geen KPN DSL expert dus ik zal het wel verkeerd begrijpen.

Dinsdag 19 augustus

Een monteur van Guidion komt netjes op tijd aanrijden. Maar die zag na een kwartier ook wat wij al wisten… geen signaal. Guidion belt XS4ALL en XS4ALL belt KPN. KPN zegt: “Niks mis met dit loepzuivere lijntje. Werkt als een tiet.”

En dan gebeurt het. Je wordt gevangen in een kat-en-muis-spelletje tussen KPN en XS4ALL. Ze weten op een sublieme wijze naar elkaar te wijzen. Bel KPN en die zegt: “Fout ligt bij XS4ALL” en bel XS4ALL en die zegt “Fout ligt bij KPN”. Het kan me natuurlijk allemaal geen donder schelen, maar voordat die monteur van Guidion weg gaat dwing ik wel af dat hij XS4ALL nog even laat bevestigen dat de OUDE lijn blijft werken totdat de nieuwe opgeleverd wordt. Dat belooft XS4ALL natuurlijk (leugen nummer 2). Ook als ik zelf even bel wordt dat nogmaals bevestigd (leugen nummer 3).

Op de deurmat rolt een vandaag brief van XS4ALL. Er zijn nieuwe pakketten die een stuk goedkoper zijn en ik ga per maand maar liefst 10 euro meer (??!!??!!) betalen dan wat ik besproken heb bij de verhuizing. Dus weer bellen met XS4ALL en dan zeggen ze “u heeft 2 actieve lijnen” en de brief gaat over de ene en wat u met mijn collega telefonisch heeft besproken gaat over de andere lijn. Ik probeer uit te leggen dat ik 1 lijn heb op een oude lokatie en dat die naar een nieuwe lokatie moet… maar ergens snappen we elkaar niet geloof ik. Laat maar weer. Wat mijn abonnement nu gaat kosten weet eigenlijk niemand.

De hele week bellen met XS4ALL. De nieuwe lijn wordt ECHT opgeleverd op maandag 25 augustus (een week later dan gepland) en de oude lijn blijft ECHT actief totdat alles werkt. Oh dit waren leugen nummer 4 en 5 overigens.

Maandag 25 augustus

We staren naar een dood ISRA punt. Naja dat is niet zo heel erg want we hebben de oude aansluiting nog. Oh wacht, die is afgesloten @%T#$%#@@#$%^&. Een kantoor zonder internet. Prachtig. Dan bel je XS4ALL en die zeggen dan: “KPN heeft de lijn getest en die is ECHT actief” (leugen nummer 6) en “we hebben de opzegging van de oude lijn echt geblokkeerd” (leugen nummer 7). Vervolgens bel je KPN en die zeggen dat XS4ALL die opzegging gewoon heeft laten doorvoeren. Afijn, wie de eer voor leugen nummer 8 verdient is niet helemaal duidelijk maar ergens klopt iets niet.

En dan gaat Dennis op onnavolgbare wijze bellen met XS4ALL. Ik was zelf niet bij het gesprek aanwezig maar ik kan me voorstellen dat de dienstdoende medewerker na het zeggen van “we sturen woensdag wel ff iemand langs” een dermate kakofonie van klanken heeft gehoord dat deze zich nog geen uur later heeft verhangen aan een of ander ISRA punt. “Dennis was echt boos”, sprak een collega op kantoor. Uiteindelijk belt XS4ALL met “goed nieuws”. Er komt maandagavond nog een monteur. Of er iemand op kantoor wil zijn om 20.00 uur. Of eigenlijk… tussen 19.30 en 20.30 uur want je weet je het nooit exact natuurlijk. Ach ja, wat is 1 avond op een mensenleven he?

Iets na 20.00 uur komt de monteur van Guidion. Aardige man overigens. Ik leg hem het voorval uit en zijn vraag is wat de KPN monteur zei die langs is geweest. Nou, we hebben geen monteur gezien hier maar iemand riep ergens vanuit een KPN kantoortje ergens in het land dat onze lijn echt werkte. “Nou die monteur moet HIER die lijn testen en nergens anders”. Het leek mij persoonlijk, met enig ICT inzicht, ook logischer maar goed ik ben geen KPN DSL expert he? De monteur constateert: lijn is dood, kan er niks anders van maken. En doden tot leven wekken is niet iets wat Guidion doet. Klinkt ook logisch. “Mocht die monteur van KPN nou komen dan laat je hem NIET vertrekken voordat het werkt”. Klinkt ook logisch.

’s Avonds bel ik nog even met XS4ALL. Over hoe verdrietig ik er allemaal van wordt. De medewerker begrijpt mijn verdriet en geeft het advies in de ochtend weer even te bellen. Dat gaan we dan ook doen.

Dinsdag 26 augustus

Dennis had die eer. Nogmaals, hij gaat niet zo goed om met slecht nieuws en het verhaal van XS4ALL hielp niet echt in dit gesprek. Afijn, er zou wel een monteur komen maar wanneer precies… dat wist niemand. Via de klachtenafdeling en de afdeling opzeggingen van XS4ALL komt er toch een tijdstip: de monteur is er rond 12.00 uur. KPN meldt wel: “Het is niet zeker of we het probleem kunnen oplossen want we zijn daarvoor afhankelijk van XS4ALL”. Tuurlijk.

Om 13.00 uur is er geen monteur. Dus maar even bellen. “Meneer die afspraak staat voor 14.00 uur in de agenda”, aldus XS4ALL. Vast een misverstand ergens. Om 13.10 uur belt de monteur dat hij echt onderweg is en er bijna is. Om 13.15 uur is hij er dan ook. Ik snap er even niks van maar elk bezoek is welkom. Ik leg de vriendelijke KPN medewerker uit dat hij formeel gegijzeld is en dat hij wellicht even een telefoontje aan zijn vrouw en kinderen wil plegen om uit te leggen dat hij voorlopig niet thuis komt. Vond hij niet grappig geloof ik. Humor blijft een lastig dingetje.

Maar goed, hij rijdt een keer naar zo’n wijkcentrale en binnen het uur hebben we internet. Iedereen blij! Nou ja, iedereen blij…….. de buren op de stoep. Die hebben GEEN internet meer. Daar kan de vriendelijke KPN monteur toch echt niks aan doen (niet bij hem ingepland) en dus verlaat hij het pand. Maar hee… wij hebben internet en in tijden van schaarste en oorlog denk je eerst aan jezelf.

kpnRond 17.00 uur…. een nieuw KPN mannetje. Ook heel erg vriendelijk (echt!). Of hij even mag kijken wat er bij ons is gedaan want het is wat TE toevallig dat ons internet is gaan werken en dat van de buren is gaan stoppen. Tijdens een peukje buiten hadden Dennis en ik die conclusie al wat uren eerder getrokken. Maar hee… wij zijn geen KPN DSL expert. Had ik al gezegd dat we maar 10 meter verderop zijn gaan zitten trouwens?

Afijn, de storing bij de buren komt blijkbaar bij onze verbinding vandaan. Tot die conclusie kwamen we overigens nadat de nodige plafondplaten, kabelgoten en meterkastdeuren (waarvan we geen sleutels hadden) opengebroken zijn. Best wel een bende zo. De monteur van KPN lost het netjes op en vraagt of Guidion of XS4ALL dit zo heeft aangesloten. “Nou, ik zit niet elke monteur die hier binnenkomt van minuut tot minuut te volgen en hee… ik ben geen KPN DSL expert”.

Al met al trek ik vandaag om 18.30 uur de deur van het kantoor dicht. Iedereen had weer internet en de wereld is weer een klein stukje mooier geworden. Oh wacht, het regent. Bah.

 

Memoires van een workaholic (deel 1)

0

Het was ergens eind jaren ’90. Op het kantoor van TeleMedia, bekend van De Telefoongids en tegenwoordig onderdeel van KPN. We zaten in een bijgebouw van het hoofdkantoor, ook wel bekend als “Sinus” in Amsterdam.

Arne en ik liepen al een tijdje met een idee rond. Op een middag stond ik bij Arne aan zijn buro. “Vanavond gaan we het maar eens doen”, zei ik. Hij keek me vragend aan. We hadden al ontdekt dat we er aardig wat tijd voor nodig zouden hebben. “Maar de beveiliging dan?”, vroeg hij. Inderdaad, de beveiliging kwam om 22.00 uur het alarm activeren en pas om 7.00 uur ging het alarm er af. We begonnen maar eens met een rondje door het pand. Waar zaten de bewegingssensors precies? Waar konden we nog lopen als het alarm er op zat? Gingen we het uberhaupt redden om tot 7.00 uur wakker te blijven? En waar moesten we ons verstoppen als de beveiliging kwam om 22.00 uur? Allemaal vragen. Tijd voor pen en papier. Plattegrondjes tekenen, een plan van aanpak.

“Zeg Erik, en als we nou gepakt worden. Wat gaan we dan zeggen?”, zei Arne. Ik had daadwerkelijk geen flauw idee. “Dat zien we dan wel weer, azijnzeiker.”

In de pauze maar even naar de Albert Heijn. Eten, drinken (ja ook met alcohol) en heel veel sigaretten. Lang leve de lol. En ja, natuurlijk kneep ik hem. We moesten ons rond 22.00 uur verstoppen onder buro’s en de inspectie van de beveiliging “overleven”. En daarna 9 uur de sensors ontwijken. Wat een gekkenwerk en wat waren we ook gestoord.

Vanaf 21.30 uur zaten we daar dan. Onder een buro. Er werden wat hele nare verwensingen naar m’n kop geslingerd door Arne. “Ach, we doen technisch toch niks verkeerd?”, riep ik. Op zijn vraag waarom we dan onder een buro zaten verstopt voor de beveiliging met in onze handen een plattegrond van de sensors… tja daar had ik ook even geen antwoord op. Als we gesnapt zouden worden zou toch niemand ons geloven. En terecht ook.

De ronde van de beveiliger overleefden we gemakkelijk. Arne wou hem bij het dichttrekken van de deur de beveiliger nog even toesnauwen dat het toch wel een prutser eerste klas was maar een stomp in zijn zij voorkwam dat gelukkig.

22.01 uur. Wie ging als eerste onder het buro vandaan? Die bolle met die grote bek (ik) natuurlijk. Het was ook immers zijn beroerde idee. Kruipend naar mijn eigen buro. PC aan, papieren er bij. Inloggen op het netwerk. Na 10 minuten durfde Arne het eindelijk ook. Op onnavolgbare wijze opende hij z’n eerste flesje bier. “We kunnen!”.

Met een kratje bier, wat zakken chips en veel sigaretten gingen we los. We hadden een plan. Een plan voor een geweldig nieuw systeem. Een systeem dat het werk van zoveel mensen zoveel makkelijker zou maken. Die stomme Excel lijstjes waren we zat. Het Branche Informatie Systeem (BIS) werd die nacht geboren. We wisten dat we onze nacht hadden opgeofferd. Voor wat eigenlijk? Die uren zouden we nooit vergoed krijgen natuurlijk. Ach, wat kon ons het schelen.

Natuurlijk overleefden we ook de ronde van de beveiliger om 7 uur. Zo zijn wij. En daarna? Daarna begon een nieuwe werkdag. Alsof er nooit iets was gebeurd. Alleen stond er nu wel een leeg kratje bier ergens verstopt. En rook het kantoor van Elly wel heel erg naar sigaretten…. 🙂

 

En uiteindelijk….. (klik voor groot)

20000331 tmnl

Een goed gesprek met upc (het kan dus wel)

0

Welkom bij upc Nederland…. zucht. Gelukkig bel ik ze thuis gratis op. Dus laat mij maar lekker wachten. Doe ik ondertussen even een kattenbakje verschonen.

Medewerker: Goedenavond upc, waar kan ik u mee helpen?

Ik: Nou, ik heb 2 maanden geleden gevraagd om een nieuwe afstandbediening voor mijn Horizon. Nu wil ik niet vervelend overkomen maar… komt die nog dit jaar of niet?

Medewerker: Ow wat is er met uw afstandbediening?

Ik: Nou, die is kapot.

Medewerker: Wat vervelend. Hoe komt dat?

Ik: Nou, die heeft de hond opgegeten.

Medewerker: Hahahahaha. Maar wat is er met de afstandbediening gebeurd?

Ik: Nou, dat zeg ik dus net. Die heeft de hond opgegeten.

Medewerker: Ow dat was geen grap?

Ik: Nee natuurlijk niet. Zou een rare grap zijn he? Maken mensen vaker dat soort grappen dan? Ik kan me dat zo moeilijk voorstellen. Mijn hond is er trouwens erg ziek van geworden. Kan ik jullie daarvoor aanklagen of niet?

Medewerker: Excuses voor het ongemak. Ik zie dat mijn collega dit probleem heeft geëscaleerd naar een andere afdeling.

Ik: Nou, iets wat al 2 maanden escaleert. Dat klinkt niet goed he?

Medewerker: Nee. Want die afdeling bestaat ook helemaal niet meer.

Ik: Nou, ik wil best verbaasd klinken maar het lukt me niet. Maar ik wil toch graag een afstandbediening hebben.

Medewerker: Snap ik. Hoe bedient u de Horizon mediabox nu dan?

Ik: Nou, eh… geen afstandbediening. Dus… NIET.

Medewerker: Nou ja normaal gesproken als een hond de afstandbediening opeet kost dat 15 euro.

Ik: Staat dat serieus op je scherm?

Medewerker: In iets andere woorden wel ja. Maar goed, u wacht al 2 maanden. Krijgt u van mij die 15 euro terug.

Ik: Nou, dat vind ik nog eens een goede kerstgedachte vriend. Buitengewoon vriendelijk.

Medewerker: Ja, op de volgende factuur staat die 15 euro er wel op maar op de daaropvolgende factuur gaat het er ook weer vanaf.

Ik: Nou, ik had van upc geen andere oplossing verwacht.

Medewerker: Haha nee inderdaad. Ik wens u nog een fijne avond.

Ik: Ik u ook. En nogmaals dank.

300 vrouwen…. #project11

1

Ik had deze blog willen opleuken met de 5 meest hilarische foto’s die ik ben tegengekomen in ruim 2 maanden op datingsites. De foto’s waar we collectief een beetje van in onze broek hebben gepiest. Maar goed, elk mens is uniek zullen we maar zeggen. En op elk potje past een deksel. Dus dat beetje respect gun ik ze dan ook maar. 

#project11

5 mailadressen, 3 telefoons, 3 aliassen….. man man man. Wat een lol heb ik gehad zeg. Op zoek naar de 11 leukste vrouwen van Nederland. En soms moet je zaken niet half aanpakken. Uit een selectie van ruim 20.000 profielen ruim 300 vrouwen uitgekozen en deze verblijd met een persoonlijke “brief”. Niet 1x een standaardverhaaltje geknipt en geplakt. Nee, hun profiel gelezen, hun interesses, hobby’s, hun leven, hun foto’s bekeken, met Google Maps gekeken waar ze woonden. En ze natuurlijk door Google getrokken. En daar een brief op gebaseerd. Met gemiddeld genomen toch wel doorslaand succes hoor.

En nu ben ik er klaar mee. Helemaal klaar mee. Met 300 vrouwen contact gehad. Van Zeeland tot Friesland. Van blond tot rood. Van 19 tot 54 (oke, die 54 was echt een uitschieter maar te grappig om te laten lopen). Van contact via de website, via de mail, via google talk, via whatsapp, via sms (er zijn dus vrouwen in de categorie 20-25 zonder whatsapp, ik schrok daar van), via de telefoon, afspraakjes in Amsterdam en daarbuiten. En ik heb er een zooitje opgezocht. Tussen de bedrijven door ja 😉

Mijn moeder die me ondertussen de sloerie van het internet noemt. Mijn beste vriend die elk uur vraagt om WIE ik nu weer zit te lachen. Met wie ik schaamteloos de foto’s deel die hij dan op onnavolgbare wijze voorziet van subliem commentaar (“Leeft dat echt?” of “Wat is daar ontploft?”). Ja machtig mooi. Ow… en bij heel veel foto’s en verhalen viel echt wel die gemeende stilte. Er zijn namelijk ook een heleboel lieve, mooie en spontane vrouwen.

Wat er uitspringt: meisjes die bij de McDonalds werken maar niet eens weten hoe je McDonalds schrijft, meisjes van 25 met maar liefst 3 kinderen, uit Noord-Brabant komen veel meisjes die zich Suus noemen (echt belachelijk veel). Ow en vrouwen tussen de 24 en 28 die vrijgezel zijn werken bijna allemaal met verstandelijk gehandicapten, ouderen of iets anders in de zorg. Ow en rood is iets zeldzaams. Dat valt van blond niet te zeggen overigens.

Maar goed, genoeg gelachen dus. Het net begint zich te sluiten. En er zijn maar zoveel feestdagen te vullen. En ik ben jullie bijna allemaal stuk voor stuk meer dan zat. Ja natuurlijk, ik heb me vermaakt om jullie exotische huisdieren, recepten, tierelantijntjes, diepe gesprekken, doldwaze larie… ECHT!

En nu is het tijd voor echt belangrijke mensen. Het is immers bijna kerst.

#relatieplanetgate

0

Ja ik zit sinds 1 oktober op Relatieplanet. Gewoon omdat het kan. Wat ik daar doe? Vrouwen afzeiken die mannen zoeken met lang golvend haar. Vragen of ze die dan in de vitrinekast gaan neerzetten of boven de haard gaan ophangen. Of vrouwen die zoeken naar een man in een net pak, want dat vinden ze mooi. Fuck jullie allemaal. Echt.

Nee, 1 ding is duidelijk. Als je als man aan de vrouw wil moet je sowieso niet roken *gooit snel zijn pakje peuken weg*, ze wil verrast worden, ze wil weekendjes weg en ze wil vooral ook op de bank dvd’tjes kijken. Ze kijken allemaal Twilight en ze lezen allemaal 50 tinten grijs. Nou dan heb je wel 95% van de oproepen wel beschreven. Diepe, diepe zucht. Sommigen die hebben nog wel wat aanvullende belachelijke wensen. En dan ga ik met ze in discussie. Over hoe ziek dat dan wel weer niet is. Of ze wel helemaal goed bij hun hoofd zijn. Ik heb daar overigens een paar leuke nieuwe “vriendinnen” aan overgehouden. Tegengas geven is het nieuwe “lief doen” of zo. Denk ik.

En toen kwam jij voorbij. Een oproep die gewoon totaal anders was dan alle anderen. Rare dingetjes waar ik vreselijk om moest lachen. Dingen die ik herkende. Die ik, hoe raar ze ook klonken, helemaal snapte. Je wil vast ook lange wandelingen maken, verrast worden en op de bank dvd’tjes kijken maar daar hebben we het nog niet over gehad. We hebben het over totaal andere dingen. Totaal niet relevant maar wel vreselijk leuk.

Vanavond zei je iets tegen me wat ik al een paar dagen stiekem zat te hopen. En dat is wederzijds. En ja, dat zei je net 5 minuten nadat ik de vacature blog online gooide. Die blog die ik al zolang in gedachten had maar nog niet had afgemaakt. Jij bent de ideale kandidaat voor deze functie. Duh.

Welkom in mijn leven. *vreugdedansje doet*

Vacature: baasje voor Haasje (& co)

1

Vacature: baasje voor Haasje (& co)

Positie: open

Vacature geplaatst op: 7 december 2012

Standplaats: Zaandam

 

Bedrijfsprofiel

Huize Haas is een bijzonder huishouden. Alhoewel dove poes Couscous de enige is die hier een geldige reden voor heeft luisteren ook hond Lex en de Haas zelf doorgaans erg slecht. Althans, zo melden eerdere medewerkers op deze functie. Het is dus een aardige beestenboel. Recent zijn de slaapkamervertrekken verbouwd en is er een echte vaatwasser geplaatst. Je eigen plekje op de bank zul je moeten bevechten en moeten verdienen. In Huize Haas gaat niks vanzelf. Net zoals in het echte leven, daarbuiten.

 

Functieprofiel

Jij bent een vrouw, in de leeftijd tussen de 24 en 32 jaar. Uitzonderingen zijn uiteraard mogelijk zolang dit allemaal legaal is en er geen kleinkinderen in het spel zijn. Deze vos heeft wel zijn haren verloren maar is nog te jong om “opa” genoemd te worden. Je weet wat je wil, of hebt in elk geval daar een vaag beeld van. Naast liefde voor de dieren en de Haas wordt uiteraard ook verwacht dat je in staat bent om incidenteel de afwas in de vaatwasser te stoppen, een hond uit te laten en weet geheel zelfstandig de weg naar de dichtstbijzijnde supermarkt te vinden (op nog geen 400 meter van Huize Haas overigens).

Je bent iemand die stevig in zijn schoenen staat, de zogenaamde “sterke vrouw” die weet waar grenzen liggen en deze ook weet aan te geven. Naast grenzeloze liefde voor de inwoners van Huize Haas heb je ook nog een sociaal leven en bij voorkeur enigszins fatsoenlijke familie en vrienden. Dus niet van die vruchteloze Tokkies waar de borden spaghetti door de woonkamer vliegen. De Haas is namelijk gehecht aan zijn witte shirts.

Je hebt of wil kinderen. Volgende week of ooit. Je houdt van dieren, mensen en hebt op zijn minst een ziel. Eerlijk en oprecht zijn zie je als iets vanzelfsprekends.

 

Functie eisen

– Een gedegen geografische kennis van Nederland, we verwachten bijvoorbeeld dat je weet dat Enkhuizen niet in Noord-Brabant ligt. Om een stom voorbeeld te noemen.

– Een normale verstandhouding met je wekker. Er hoeft geen sprake te zijn van intense liefde maar van enig wederzijds begrip moet wel sprake zijn.

– Betrouwbaar. Je snapt dat als je A zegt dat het best B kan worden maar dan wel met een goede motivatie en onderbouwing. Een leugentje om bestwil kan best maar complete larie bij elkaar verzinnen is niet de bedoeling en zal leiden tot een jarenlange weg van ellende. We weten je te vinden. Altijd.

– Onregelmatige tijden. Er wordt soms een beroep op je gedaan buiten de standaard uren. Zo wil het wel eens gebeuren dat er midden in de nacht wordt besloten op vakantie te gaan. De Haas zit namelijk de godganse dag op vakantieveilingen.nl te F5-en.

– Je weet iemand te verrassen. En dat is overigen niet door 1 of andere TBS-er af te werken in 1 van de bedrijfswagens of vestigingen van de Haas. Of door te zeggen dat je zo graag een hond wil om die 3 maanden later te laten barsten. Hierbij wordt gerefereerd naar bijvoorbeeld een kleine leuke attentie of spontane actie, voor de duidelijkheid.

Als onderdeel van de sollicitatieprocedure zal een uitgebreide SOA test, een kredietwaardigheidscontrole bij het BKR alsmede een psychologische test worden afgenomen. 

 

Arbeidsvoorwaarden

Een uitdagende fulltime functie in de top van de Randstad… Zaandam.

Tijdelijk dienstverband van 12 maanden, verlenging is mogelijk.

Bij deze functie zijn een mobiele telefoon en tablet inclusief geavanceerde GPS zenders van de zaak inbegrepen. Hier kan onbeperkt gebruik van gemaakt worden onder een fair use policy.

Tevens is een auto van de zaak binnen 6 maanden mogelijk. Ook deze auto is voorzien van GPS zenders en verborgen camera’s. Als onderdeel van de arbeidsovereenkomst verleen je werkgever toestemming GPS gegevens en camerabeelden te gebruiken naar eigen inzicht.

In eerste instantie zal een overeenkomst voor de duur van 12 maanden worden aangegaan waarbij na 6 maanden een evaluatie zal plaatsvinden. Tussentijdse toetsen zullen tussentijds ook plaatsvinden. Om het allemaal extra spannend te houden. Voor beide partijen.

 

Reageren?

Mail uw CV, liefdesverklaring en een foto van uzelf (zie de hier getoonde foto als voorbeeld) naar erik@hazelog.nl. U kunt reageren tot uiterlijk 15 december 2012, 17.00 uur.

 

Deel 2: Zakelijk en prive….

0
Van: [knip]
Verzonden: [knip] 13:51
Aan: Hazeleger, E.
Onderwerp: RE: Eng ...

Dat valt best mee.
Alleen als ik wijntjes gedronken heb.
En zakelijk en prive moet je natuurlijk gescheiden houden he

Maandagochtend. “Zeg… zag ik nou dat jullie vanmorgen samen binnen kwamen?”. Kut. Ik heb daar geen antwoord op. “Ik heb geen flauw idee waar jij het over hebt”, maak ik er maar van. Even lijkt hij genoegen te nemen met mijn antwoord. Totdat zij binnen komt lopen. Met een zonnebril op. De baas ziet het ook. “Fijn” denk ik nog. “Fijn”. Lange leve het vaste dienstverband.

Uiteindelijk gaat haar zonnebril af. Een blauw oog. En tja, we hadden vrijdag samen het pand verlaten. En zojuist het pand samen betreden. Waarom kijkt iedereen mijn kant op? Fuck, fuck, fuck. Quasi geïrriteerd koppel ik mijn laptop los en wandel het kantoor uit. De eerste de beste vergaderkamer wordt het. Deur van binnen op slot. Zo. Rust. Aan het werk dan maar. Na een half uur wordt er geklopt op de deur. Zij staat voor de deur. Ik laat haar binnen. Ze komt naast me zitten en begint te huilen. Over wat voor klootzak hij wel niet is. Over hoeveel pijn hij haar heeft gedaan dat weekend. Hoe hij heeft gescholden en geslagen. Hoe haar telefoon kapot werd gegooid tegen de muur.

Wat moet ik hier nu mee? Vooralsnog hou ik een huilende vrouw vast met een blauw oog, verstopt in een vergaderkamer. En zodra we deze kamer uitlopen zal iemand in deze kokende roddelfabriek dat natuurlijk gaan zien. En ik heb nog een zooitje werk te doen. Heb ik toch even in een week mezelf even in een lastig parket gewerkt he? “Kom, we gaan eens aan het werk. En die zonnebril…. laat die maar af. Die staat toch nog net iets gekker dan dat blauwe oog. Denk ik. We gaan na het werk wel even wat drinken.”

Rond 17.00 uur druppelt het kantoor langzaam leeg. Mensen wensen ons een fijne avond. En wij hen. “Maken jullie het niet te laat kids?”. Nee natuurlijk niet. Zodra jullie allemaal weg zijn smeren wij hem ook. Haha. Opeens gaat je telefoon. Het is je vriend. Je zegt hem dat je vanavond moet overwerken. Iets met een project. Ach ja, gooi er nog eens wat leugens bovenop he. We zijn al zo lekker bezig.

Een uur later zitten we in een kroegje vlakbij station Sloterdijk. Jij kijkt mij aan, ik kijk jou aan. Je laat me je kapotte telefoon eens goed zien. Ik kijk nog eens naar dat blauwe oog. Het wordt er niet mooier op. Opeens gaat je telefoon. Je vriend. Tot mijn stomme verbazing neem je gewoon op. In een stampvolle kroeg. Van binnen word ik heel klein. Ik kijk je aan alsof je niet goed bij je hoofd bent. “Ik ben met Erik even wat aan het drinken”. Tja, geef die vent er nog even een pistool en een handje kogels bij……

Het doet je blijkbaar niet zoveel. Waar ik van binnen 1000 doden sterf heb jij blijkbaar het idee dat je samen met mij onsterfelijk bent. Ik snap het niet. Op dat moment niet. Ik loop met je mee naar de trein.

” Tot morgen!”

Deel 1: Dat wat niemand mocht zien

0
Van: [knip]
Verzonden: [knip] 12:49
Aan: Hazeleger, E.

Lief Erikje,

Ik vind je niet echt vrolijk vandaag.
Ga je straks om 13.00 uur mee lunchen om een beetje stress kwijt te raken?
Je zit al veel te lang achter die computer.

Met vriendelijke groet, 
[knip]

 

“Nee, beloofd is beloofd. Als ik zeg dat ik je thuisbreng dan breng ik je ook thuis.”

Tja, daar zit je dan in een nachtbus op weg naar haar huis. En hoe de fuck ga ik in hemelsnaam thuiskomen? En wat doen we als haar vriend thuis in het donker op ons zit te wachten? Zo’n nare vent waar ik alleen maar slechte dingen over heb gehoord. Die me al een paar keer heeft bedreigd? Ach ja, beloofd is beloofd. Toch?

Aangekomen op het station kijk ik om me heen. Doods, stil, uitgestorven. Ja, 40 dronken lui die net als ons zijn meegereisd uit het centrum van Amsterdam. Maar die zijn op het grote stationsplein ook heel snel verdwenen. Nee, treinen rijden hier al een tijdje niet meer. Er ligt sneeuw en ach dat heeft wel iets romantisch. Denk ik. In mijn gedachten is er slechts paniek. Of ik blijf slapen en loop het risico vannacht bruut wakker gemaakt te worden door een hele boze kerel (en terecht) of ik ga hier nog wat uurtjes in vrieskou doorbrengen tot de eerste trein weer rijdt. “Waarom zucht je zo?”. Tja, eerlijk zijn heeft ook zijn grenzen.

We lopen een aardig stuk. Links, rechts, oversteken, straatje hier, straatje daar. Allemachtig, hoe kom ik ooit weer bij dat station? We komen aan bij een zeer klein huisje waar we een krakende trap op gaan. Zij voorop. “Nee, hij is niet thuis hoor”. Tja, het is donker en zolang ik dat niet met mijn eigen ogen heb gezien geloof ik daar geen snars van. Zijn laatste sms-jes waren toch echt zeer duidelijk. En waarom ben ik hier? Hallo?

Boven aangekomen maak ik kennis met de strijkplank en strijkbout die demonstratief in de woonkamer staan. Had toen nooit kunnen denken dat we elkaar ooit nog zo intiem zouden treffen… die strijkbout en ik. Zij ging nog even douchen. Zucht, steun. In gedachten zie ik haar straks al slechts gehuld in een badlaken uit die douche stappen, hem in de deuropening staan en mijzelf liggen in mijn eigen doodskist. Wat is hier gebeurd?

En tja, ze komt in dat badlaken die douche uit. En vraagt of ik mee ga naar bed. Ik gluur nog snel even naar de voordeur. “Haha, nee die komt vandaag niet meer thuis hoor. Denk ik.”. Godverdomme, had dat “denk ik” lekker achterwege gelaten zeg. En alhoewel ik de uitnodiging best wel wil aannemen besluit ik toch maar naar het station te lopen. Want tja, het is inmiddels 3 uur en die eerste trein moet toch wel een keer verschijnen. We nemen afscheid. En ik begin aan de wandeling naar het station. In mijn gedachten probeer ik de wandeling terug te halen en omgekeerd terug te lopen. Dat klinkt makkelijker dan gedacht. Zeker na 7 bacardi-cola. En de sneeuw en snijdende wind helpen ook niet echt mee.

Uiteindelijk vind ik het station terug. Oh en de eerste trein gaat al over 4 uurtjes. Joepie! Met half bevroren vingers sms ik “Nou stationnetje gevonden, slaap lekker x”. Ze sms’t direct terug. “Hoe laat gaat de eerste trein?”. Daar geef ik maar geen antwoord op. Na een kwartier belt ze me op. “Jij gaat nu normaal doen en jij komt gewoon hier naar toe”. Oke, zij is de baas. Zoals zij later altijd de baas zou zijn. Ondanks dat ik de route al 2x heb gelopen heb ik echt geen flauw idee hoe ik nu weer bij haar huis kom. Ze loodst me er telefonisch doorheen. Bij aankomst staat ze in de deuropening te lachen. “Idioot”.

Terug in de woonkamer kijken we elkaar aan. Ja die reusachtige borsten en dat lachende maar breekbare gezichtje zijn nu wel heel dichtbij. Met mijn hippe Nokia (ja dat was toen hip ja) maakten we de leukste foto. Samen op jouw bank. Of eigenlijk.. jullie bank he?

Wekenlang heb ik naar je zitten staren, hebben we stiekem al elke vergaderzaal op kantoor misbruikt (voor gesprekken, stelletje vieze meelezers!). Ik was voor je gewaarschuwd. Keer op keer. Maar ik wilde niet luisteren. Tegen mij vertelde je alles namelijk. En had je daar een verdomd goede verklaring voor. En ja, ik vond je vriend ook een klootzak. En als ik dat al niet vond van door alles wat je zei…. dan wel door het feit dat hij me een paar keer buiten op het werk had opgewacht, jouw telefoon had afgepakt met al onze smsjes en toch wel heel duidelijk maakte dat hij dat *kuch* niet waardeerde. Het feit dat er de volgende dag plakband om je telefoon zat. En je blauwe oog. Tja, dat was dan mijn schuld denk ik he. God, wat baalde ik daar van.

Die foto. Ik heb hem nooit aan iemand kunnen laten zien. En na lang nadenken laat ik hem ook vandaag, na zoveel jaar niet zien. We gingen samen nog heel wat beleven. Leuke dingen, maar vooral heel veel nare dingen. Dingen waar de haren op mijn rug recht van overeind staan. Dingen die ik nog altijd voor me zie en herbeleef als het me even te heet onder de voeten wordt.

 

Dit is deel 1 van een ziek verhaal. Omdat het eindelijk eens gezegd moet worden. 

Naar boven