Zaterdagochtend smsje: “vannacht is hakan overleden”. Op 34e jarige leeftijd is een einde gekomen aan zijn leven. Hij laat een dochtertje achter. Voor de 3e keer op rij mocht een van mijn tantes een zoon naar het graf dragen.

En dus toog ik naar de moskee in Zaandam. En daar zul je mij toch echt zelden treffen. Een apart gebeuren, dat zeker. De meeste “ge-hollandiseerde” familieleden wisten ook niet echt wat nu te doen maar gewoon je kop houden kan iedereen. Treurig feit is dat je op zo'n begrafenis opeens weer familieleden ziet die je al jaren niet meer ziet. Na het overleden van opa is de familie (zoals voorspeld) grotendeels uit elkaar gevallen. Op zich jammer want het zijn stuk voor stuk aardige mensen. Het is dan na zo een begrafenis een “vrolijk” weerzien van neven, nichten, tantes en ooms.

Over Hakan valt veel te zeggen. Toch is het Hakan geweest die in de tijd van Priority Cleaning zich voor mij dag en nacht uit de naad heeft gewerkt. Zoals ik toen al eens zei: “Hij werkt harder dan ik … en het is toch echt MIJN bedrijf”. Er is veel gelachen en vooral hard gewerkt in die tijd. Hij is daarvoor, door allerlei omstandigheden, onvoldoende beloond. En ik vind het jammer dat ik dat nooit met hem goed heb kunnen maken.

Hakan, rust zacht.