Ik heb op deze log wel eens eerder iets geroepen over mijn staat van dementie. Het lijkt wel of ik complete herinneringen ben vergeten. Op zich niks mis mee. En toch irriteert het mateloos. De afgelopen week gebeurde het me toch alweer 2x dat ik iemand tegenkwam waarvan ik 100% zeker weet dat ik die persoon moet kennen.

Al weer flink wat dagen geleden een oudere dame (jaar of 40-50). Ze zag me en riep heel opgewekt “Hee jongen”. En verdomme, ik moet haar kennen. Dat weet ik zeker. Maar geen flauw idee waarvan.

Gisteren stap ik in een bus. Het viel me al op dat er bij een bushalte een wel heel bekend gezicht stond. Ze stond naast haar vriend (neem ik aan) en had een kindje in haar handen. Ze schrok toen ze me zag, dat viel wel op. Geen idee wie ze is. Toen ik in de bus af en toe haar kant op keek bleek dat ze ook wel naar mij keek met een zeer vreemde blik. En ook van haar weet ik zeker, ik ken haar en zij mij. Maar waar in hemelsnaam van ?

Het gebeurt me iets te vaak dat ik “bekenden” tegenkom die ik niet meer ken. En ik weet gewoon zeker dat het bij deze bovenstaande personen een belediging zou zijn om te vragen waar ik ze in hemelsnaam van zou moeten kennen. Want dat had ik, voor mijn gevoel, niet mogen vergeten.