Al maanden hoorde ik mijn zusje roepen dat ze zich had opgegeven bij Hyves en dat ze allemaal oude bekenden had gevonden. Ik riep meteen dat ik me ook maar eens moest inschrijven. Maar, altijd druk met van alles en nog wat en het kwam er maar niet van.

Gefascineerd door de verhalen van andere mensen die ik sprak heb ik afgelopen week maar de “stoute schoenen” aangetrokken en een profiel aangemaakt (http://erikhazeleger.hyves.nl).

En dan komt het moment: wie wil ik eigenlijk zoeken? Ik heb er wat oude fotoboeken bij gepakt. En alhoewel ik veel (te veel) ben vergeten waren er nog zoveel leuke herinneringen. Het is gewoon een vreselijk leuke week geworden.

En zo voegde ik met veel plezier oude bekenden toe: Anne, Sabina, Kees. Zo sprak ik met mijn oude lerares Duits (die ik graag “the bitch” noemde) en zag ik ook veel bekenden die ik wel ken(de) maar niet direct de behoefte had om te spreken.

Vannacht keek ik nog eens naar een oude foto van de basisschool. Jessica … iemand die ik al jaren geleden eens had gezocht. Niet omdat het “de liefde van mijn leven” was maar omdat ik zo vreselijk nieuwsgierig was. Over hoe het met haar ging, hoe het met haar vreselijke liefde ouders gaat.

Zoveel vreselijk leuke herinneringen. We waren samen “de beste” op school. Toen in het laatste jaar de uitslag van de Cito-toets kwam en de leraar riep dat er iemand de maximale score had gehaald keek ik haar aan en feliciteerde haar bij voorbaat. Om uiteindelijk te horen dat ik degene was met de hoogste score (en Jessica er nipt achteraan kwam). Dat ze een keer op de achterbank van haar vader op mijn schoot in slaap viel en haar ouders grappend iets riepen als “ze is voor je gevallen”.

En als ik het me goed herinner (vergeef me als ik er naast zit) had ik haar vader nog jaren geleden op tv gezien en hoorde ik, geschokt, dat hem nare dingen waren gebeurd op de taxi en dat hij mede daarom was gestopt op de taxi en elders in het land is gaan wonen. Ik had hem toen nog graag gesproken, zo'n aardige man die voor iedereen altijd klaar stond.

Ik ben in de afgelopen jaren vaak teruggeweest naar mijn oude scholen. De laatste keer dat ik bij de Rozemarn was kwam ik er nog wat oude leraren tegen. En dat die na 2-3 keer kijken je toch herkennen. En de grap is dat de oude concierge van het Fons Vitae Lyceum (waar ik de HAVO volgde) tegenwoordig concierge is bij mijn oude basisschool.