Ja, da's alweer een tijd geleden dat ik hier iets heb gepost.”Druk”, “morgen kan 't ook nog”, van dat soort excuses. Afijn, je kent het wel.

Er zijn zoveel dingen te vertellen: hoe goed de zaken gaan, mijn schitterende nieuwe pc, de uitbreiding van ons klantenbestand, de nieuwe diensten en de dingen die de komende maanden nog moeten gaan gebeuren.

Afgelopen week was weer “zo'n week”. Veel te veel te doen is veel te weinig tijd. In 1 week 4x uit eten geweest (in wisselende samenstellingen), waarvan 3x bij El Toro in Zaandam. Waarvan weer 2x het menu “onbeperkt spareribs”. En ondanks de luxe ambiance, de top bediening en het lekkere eten … OOK dat gaat vervelen. Dat je gewoon weer terug verlangt naar bord op schoot en aardappeltjes en groente.

Wat word ik toch een oude lul denk ik steeds vaker, zeker op moment dat je op hyves wat oude bekenden ziet en bijna zou zeggen “dat vroeger alles beter was”. En misschien was dat zo, en misschien ook niet. Leuk om te zien hoe velen uit mijn vroegere klassen nu getrouwd, zwanger, vader/moeder, wereldreiziger etc zijn geworden. De levensloop van velen is die geworden zoals ik ze die 10 jaar geleden al kon vertellen, een enkeling verbaast me (in positieve zin).

En tja, de onvermijdelijke vragen “Heb je al kinderen?”, “Ben je verliefd/verloofd/getrouwd?”. Het antwoord is simpel : NEE-NO-NEIN. En eerlijk is eerlijk, met werkweken van 80 uur, werkbesprekingen, planningen en al mijn ambitieuze plannen heb ik het ook weinig kansen gegeven. Jammer? Ja. Succes heeft ook zo z'n beperkingen.

Er zijn genoeg mensen die mij de afgelopen jaren enorm hebben teleurgesteld. Mensen van wie ik heb gehouden, die ik dacht te kunnen vertrouwen, waarvan ik dacht dat ze ook om mij gaven. Verkeerd gedacht achteraf. Met sommigen zal ik op mijn manier nog afrekenen, daar kunnen ze op rekenen.

Weinig mensen weten hoe zwaar de afgelopen 2 jaar zijn geweest, hoeveel verdriet ik heb gehad en hoe hard ik heb moeten werken om te zijn waar ik nu ben. Want ondanks alles bleef ik naar buiten toe altijd vrolijk.

En ik quote mijn “goede” vriendin Karin niet graag maar zoals zij eens zei “Ik ken je nu 2 jaar maar ik weet nog steeds niet wie je bent”. En dat zal, waarschijnlijk, ook niemand ooit weten.

PRETTIG WEEKEND allemaal ;-)