En daar stonden we dan op de valreep van 2009. “Ik weet dat het stom klinkt maar zal ik nog een foto maken?”. Even leek ik te breken om zoveel onrecht. Ik had ook nooit durven dromen dat ik vandaag hier stond om dit te doen. Gelukkig wist Dennis me snel, zoals hij de afgelopen maanden zo vaak doet, toe te snauwen “Kim, Kim, Kim”. En dat maakte het afscheid een stuk makkelijker en ik kon een kleine glimlach niet onderdrukken. Toch nam ik nog snel die foto. Mijn hoofd schuddend liepen we weg. “Voor wat het waard is Haas, ik vind wel dat je de juiste beslissingen hebt gemaakt”.

2009…. waar moet ik beginnen? Die vraag is niet zo moeilijk. 2009 was een jaar om veel mensen te bedanken voor steun, warmte, liefde, begrip, heel veel lol en gezelligheid. Een jaar waarin ware vrienden en helden zijn opgestaan voor mij. Ik ben zo ongelooflijk dankbaar voor al die mensen die mij zakelijk en prive enorm gesteund hebben en ervoor gezorgd hebben dat ik nu ben waar ik ben. Hier zit een gelukkig mens.

Wat hoogtepuntjes:

Om al die gezichten te zien toen ik bij de rechtbank naar buiten liep. En dan te bedenken dat er nog veel meer wilden komen. Om te zien dat mijn telefoon vol zat met lieve smsjes, voicemailberichten en e-mailtjes. Dat vergeet ik niet!

Of toen in de Cooldown even de muziek uit ging om met een prachtige inleiding speciaal voor mij “Ik leef niet meer voor jou” te horen. Dat ik later hoorde dat de DJ zich afvroeg ik of ik dat allemaal wel leuk vond wat hij moest zeggen. “Ja hoor, dat vind ie geweldig”. Hahaha kanjers.

2009… was ook het jaar verdriet en onbegrip. Zolang het maar druk was met werk, leuke dingen doen en genieten was het vreselijk mooi. Maar soms, als even die stilte viel, op kantoor of thuis, besefte ik weer hoe boos en teleurgesteld ik was. “Haas, je gaat niet huilen he?” leek bijna een vaste uitspraak te worden op kantoor. Gelukkig is die tijd nu al een paar maanden achter ons. De weg vooruit kent nog hobbels maar de polonaise loopt weer.

Het was een jaar waarin we van plan A naar plan B gingen en uiteindelijk bij plan Y zijn uitgekomen. Een tijd waarin ik elke dag naar een setje berekeningen keek en er zo vaak naar keek dat het soms leek of die cijfertjes over het scherm zaten te dansen. Waarin we plannen maakten die soms na een uur de prullenbak in moesten en soms er ook weer uitgehaald moesten worden.

Een speciaal woord van dank aan Dennis. Je hebt me enorm gesteund, geluisterd, je mening gegeven en bovenal je was er altijd. Je hebt je een waardige vriend getoond en je hebt me de schop onder m’n hol gegeven als ik er even doorheen zat. Ik hoop wel oprecht dat je je de volgende keer wel 10x bedenkt om iemand een cabaretier aan te smeren voor een huwelijk maar ik denk dat dat wel goed zit. Dat je maanden geleden zei “Als het hier nu stopt Haas, dan wil ik je nu wel danken voor 2 ongelooflijk leuke jaren”. Om daar aan toe te voegen dat je me dan wel zou vervloeken, maar je zei het toch.

2010… je gaat mij zonder enige twijfel vele verrassingen brengen. Dat weet ik nu al. Sommige zal ik niet leuk gaan vinden, ik zal boos worden, teleurgesteld worden en me oprecht gaan verbazen. Maar… het wordt ook het jaar van nieuwe kansen, nieuwe uitdagingen en vooral veel meer genieten van het leven.

PROOST!