Dag 4 kenmerkte zich door te weinig slapen dus dat hebben wij op dag 5 ingehaald. Ik was te laat voor het ontbijt en dat begint een gewoonte te worden die me wel bevalt. Om een uur of 10 maar eens naar de puinhopen van mijn kamer gekeken en wat opgeruimd.

Nu was mijn bankpas kapot en weigerden zowel ABN Amro als mijn reisverzekering ook maar iets voor mij te doen dus moest ik dat zelf maar oplossen. Mr D had geld overgemaakt via Western Union. De enige uitdaging was nu nog: vind een bank die Western Union agent is EN op zaterdag is geopend. Volgens de site van Western Union is dat er namelijk niet 1. Maar goed, dat weiger ik te geloven natuurlijk.

Aangezien er wel enige twijfel was en mijn geldvoorraad enigzins beperkt begon te worden besloot ik in plaats van taxi of bus maar te gaan lopen. Daar had ik al heel snel spijt van maar ik was zo lekker bezig dat ik besloot vrolijk door te gaan. Alle banken zijn inderdaad gesloten op zaterdag, ook in Alanya. Dus het zag er allemaal treurig uit. Tot ik besloot de PTT binnen te lopen. Ik zag nergens een sticker van Western Union maar ik doe wel vaker gekke dingen (lees ook de verhalen over mijn huwelijk, binnenkort te koop bij de betere boekhandel).

Gelukkig sprak de man aan de balie geen Duits of Engels. Gelukkig kende ik nog een beetje gebarentaal en wees ik op de gele en zwarte kleuren van de onderkant van mijn voeten (de kleuren van Western Union) en opeens had meneer het door.

Ik moest een heel document invullen en toen hij door had dat ik wellicht wat meer Turks was dan hij eerst dacht besloot hij maar vrolijk verder te gaan in onverstaanbaar Turks. Het enige dat ik meekreeg was dat hij me een bakje thee wou aanbieden maar een normaal mens drinkt midden op de dag als het buiten meer dan 40 graden is geen hete thee. Dus de Haas al helemaal niet.

Zo gezegd zo gedaan… terug naar een restaurantje dat ik had gevonden. De onoplettende webloglezer weet niet dat ik zo’n 14 jaar geleden al eens in Turkije was. En alhoewel ik me niet eens meer kan herininneren wat ik vandaag heb gegeten wist ik wel dat ik daar op die plek 14 jaar geleden al eens had gegeten. En dat besprak ik  dan ook met de zeer goed Nederlands sprekende meneer die mij hielp. En ik bestelde hetzelfde als 14 jaar geleden: Adana Kebab.

Idem dito voor de ijsboer die ik terug vond. Gewoon leuk om te doen. Ik was zo trots op mezelf dat ik besloot ook maar gewoon terug te lopen. Ik was nou toch al zo lekker bezig.

Terug op de kamer snel een douche pakt, wat tv gekeken en weer de stad in gegaan. Lachen met de Duitsers die wilden willen en de Nederlanders die puur om te pesten voor Argentinie waren.  Dat klinkt overigens lulliger dan het is want ze hadden de dag ervoor Nederland ook flink lopen afzeiken, wist een dame mij te vertellen.

Inmiddels alle vellen van mijn neus afgetrokken en op mijn hoofd zit ook alles los. Mooi,vond er toch al niet veel aan dat hele bruin. Clown Haassie is nu rood.

Slaap lekker.