En zo begint dag 7 eens met op tijd staan voor het ontbijt. Dat ik daar later op de dag (en zelfs dagen later) nog heel veel spijt van zou hebben wist ik uiteraard nog niet. Het ontbijt bestaat uit roerei, roerei, gekookt ei en een gebakken ei. Aangevuld met wat watermeloen, dat dan weer wel. Als je er voor betaalt moet je er toch ook eens gebruik van maken toch?

Vandaag staat op de agenda het bezoek van een plaatsje net buiten Alanya. Om juridische redenen laat ik de naam van deze plaats even achterwege maar ik had zo mijn redenen om daar een huisje te bezoeken. Ik was er inmiddels achter dat met de nodige overstaps met de stadsbusjes ik er wel zou komen. Nadeel van die dingen is dat ze vreselijk omrijden en mijn vroege opstaan was er juist op gericht om de heetste uren van de dag te ontwijken. Tijd om een gesprek aan te knopen met een taxichauffeur dus.

De chauffeur in kwestie spreekt een klein beetje Duits en Engels. Ik stel me netjes voor en leg voor waar ik naar toe moet. De chauffeur geeft me een indicatie van zo’n 60 TL, wat voor de afstand een meer dan redelijke prijs is. Maar… omdat ik als “goede vriend” van zijn diensten gebruik wil maken kan hij een fixed price van 30 TL afgeven. Dat is mega goedkoop en ik besluit bij hem in te stappen. Als een coureur scheuren we naar het gewenste plaatsje. Ondertussen probeert hij me van alles uit te leggen over dingen in de omgeving van Alanya. Alhoewel we elkaar voor 90% niet begrijpen waardeer ik zijn goed bedoelde pogingen buitengewoon. Het is een vreemd maar leuk gesprek.

We komen aan op de plaats van bestemming. Hij kijkt me een beetje vreemd aan of dit echt is waar ik moet zijn. JA dat weet ik heel zeker, al ziet het er heel anders uit dan in mijn herinneringen. Maar dat maakt me niet uit. Snel geeft de chauffeur me weer zijn kaartje. Of ik hem wil bellen als ik terug wil naar het hotel want dan komt hij me hier weer ophalen. Ook weer voor 30 TL. Ik dank hem voor zijn diensten en beloof hem te bellen als ik terug wil.

In de omgeving even wat foto’s geschoten en geprobeerd met wat mensen in contact te komen. Helaas is het toch echt een probleem als je met mensen wil praten die ALLEEN Turks spreken als je zelf alleen maar tot 20 kan tellen, alle gerechten kan noemen en ongelooflijk kan vloeken in het Turks. Dat was dus niet een direct succes. Maar ja, boeiuh!

Ik ben eigenlijk al snel klaar. Inmiddels is het ook na 12-en en is het bloedheet. Fijn! Ik heb geen zin om al na 30 minuten een taxi terug te bellen dus ik besluit maar een wandeling te maken naar het dichtstbijzijnde winkelcentrum. Dat was nog een flinke trip in een vreselijke hitte maar zelfs dat soort dingen begint te wennen. En verdomd, het is op momenten ook nog leuk.

Zwaar oververhit kom ik het centrumpje binnen. Stel je er niet teveel van voor, een paar winkelstraten en wat stalletjes. En een internetcafe dus kan om mijn iPhone weer eens te voeden met vers internet en het thuisfront te informeren. Het loopt uit op een aantal flink pissige mailtjes richting Nederland met mijn mening over bepaalde mensen en bepaalde zaken. Er is wat afgevloekt kan ik je zeggen. Maar zolang dat niet strafbaar is, in tegenstelling tot het opensnijden van lichamen, huizen in de fik steken en het inhuren van een huurmoordenaar is dat toch allemaal vrij onschuldig.

Tijd om terug te gaan. In mijn handen heb ik het kaartje van de taxichauffeur. Maar hoe ga ik hem in hemelsnaam uitleggen waar ik ben als ik zelf niet eens weet waar ik ben? Ik besluit toch maar te bellen en instructies te geven over hoe ik gelopen ben. Wat volgt is een flink aantal telefoongesprekken met elkaar waarin we elkaar aanwijzigingen geven, elkaar steeds niet goed begrijpen, en uiteindelijk elkaar treffen bij de lokale moskee. Service+ zouden we dat noemen in Nederland.

Voor de moeite en de gemaakte telefoonkosten geef ik hem uiteindelijk 40TL (10 extra dus). De man is dolgelukkig en ik zal hem de komende dagen nog vaker gaan treffen!

Al op de terugweg in de taxi merkte ik dat ik me niet zo goed voelde. Aangekomen op de hotelkamer blijkt, zonder in details te treden, er een probleem te zijn: de overvloedige eieren van heden morgen hebben me nogal ziek gemaakt. Of de eieren niet meer helemaal goed waren of dat het slecht gevallen was… geen idee. Maar ik voel me in ieder geval goed beroerd. Dat zuigt! Had namelijk nog heel veel leuke plannen om te gaan eten vanavond. Ach ja, scheelt weer in de kosten.

Afijn… deze dag eindigt in de hotelkamer, samen met een doosje Rennie’s, toiletrollen en de afstandbediening. Love you Turkey 😉