Inmiddels 13.00 uur geweest op dag 8. De koffer staat bij de receptie en ik besluit mij te positioneren in de lobby van het hotel. Er staat daar een mega airco en je hebt een geweldig uitzicht op de boulevard en het strand. Top! In gedachten tel ik even de uren tot 19.30 uur en dat zijn er verdomd veel. Dus maar even snel mijn laatste lira’s opmaken door wat prullaria te kopen.

Snel terug naar het hotel want ik voel me nog steeds beroerd. Ik heb inmiddels de heren wc in de lobby geclaimd als mijn nieuwe tijdelijke onderkomen. Hoe moet dat in hemelsnaam goedkomen straks in die bus en in het vliegtuig? Ik maak me oprecht zorgen. Misschien maar even op het terras buiten gaan zitten dan. Ik bestel een groot glas verse sinaasappelsap. De vriendelijke meneer vraagt of ik ook wat wil eten. Verdomme, het zijn mijn laatste uren in Turkije! Een duiveltje gaat op mijn schouder zitten en vertelt me dat de Adana Kebab van eergisteren wel errug lekker was. Op mijn andere schouder zit een duiveltje te zwaaien met een rol wc-papier en vreselijk te lachen. FUCK YOU! Dit is mijn laatste dag, mijn laatste kans en godverdomme IK – ZAL – LUNCHEN. “Doet u mij maar een Adana Kebab met extra patat, en graag ook de mayo en ketchup er bij. Dank u wel.”. In gedachten zit ik al te kijken wie ik in hemelsnaam moet bellen als ik straks dat vliegtuig niet kan nemen. Ik besluit die gedachte maar weer even los te laten.

Ik nuttig vol plezier mijn lunch en ren terug naar de wc. Ik heb heerlijk gegeten en dat pakt niemand me meer af. Het zijn nog zoveel uren tot de bus komt. Dat zuigt. Had ik toch maar die 20 euro extra betaald om tot vertrek in mijn kamer te kunnen blijven. Had ik nog even wat kunnen slapen en tv kijken. Achteraf gelul, niks meer aan te doen.

Wat volgt zijn urenlang spelen met mijn iPhone. Ik besluit voor de laatste keer een accesspoint te hacken voor wat free internet. Even de mailboxen opschonen, wat zaken doorspreken met de collega’s, foto’s uitzoeken voor op de site en een heleboel spelletjes spelen. Als iets me deze vakantie heel veel plezier heeft gegeven is het mijn vriend de iPhone wel. Wat een geweldige tool tijdens een vakantie.

Rond 19.00 uur komt de manager van het hotel naar me toe met een groepje collega’s. Alhoewel het zeker niet bij het arrangement hoort biedt hij me aan om toch aan te schuiven voor het diner wat ze me graag willen aanbieden. Hij belooft me persoonlijk op te halen als de bus er is zodat ik die niet ga missen. Ik ben geraakt door de oprechte vriendelijkheid van de mensen. Ik bedank ze vriendelijk voor het aanbod maar besluit van het aanbod af te zien. Ik heb met die lunch al teveel risico’s genomen. Ik loop terug de lobby in en constateer dat ze het verder aan niemand aanbieden. Wow, ik heb toch blijkbaar wat bereikt in dat weekje. Ik slik eventjes en besluit naar buiten te lopen voor wat laatste fotootjes.

19.30 uur. De bus is er. Stipt op tijd. Ik loop naar de lobby en geef de medewerkers een hand en dank ze voor alle hulp. Ik beloof dat ik terug ga komen maar dat ik niet weet wanneer. In de bus… een bus vol met uitzinnige mensen. Nog een paar uur en dan begint de wedstrijd Nederland – Uruguay. Iedereen vraagt zich af of en hoe ze iets van de wedstrijd mee kunnen krijgen. Ze maken zich nogal zorgen. Ik geef alvast door dat ik een lijntje heb met Nederland en dat ik Teletekst en Twitter heb openstaan voor updates. Dat stelt in ieder geval iedereen een beetje gerust, alhoewel het allesbehalve ideaal is.

De chauffeur heeft er “zin in”. Dat wil zeggen dat hij niet stopt voor rood licht, overstekende objecten en hij wringt zijn grote logge bus overal tussen. Vreselijk eng maar inmiddels is iedereen na een weekje Turkije niet anders gewend. We kijken naar buiten alsof we op SBS6 kijken naar de aflevering van “De 25 meest bizarre bijna-auto-ongelukken”. Soms lachen we ook een beetje.

21.30 uur (20.30 uur Nederlandse tijd). De wedstrijd is begonnen. Alhoewel ik heb beloofd te zorgen voor updates wil de meerderheid ook een radiozender op hebben staan. We besluiten met de chauffeur te gaan praten en even later staat er ook een Turkse zender op. Wat we meekrijgen zijn de namen van wat Nederlandse spelers en we proberen wat af te leiden uit de manier van spreken van de commentator. Achterin blijkt 1 Turkse dame te zitten. Ze geeft regelmatig updates over wat er gezegd wordt. Voor me hoor ik mompelen “Godverdomme belangrijke wedstrijd en de enige die de commentator kan verstaan is een meisje”. Het is beter dan niks natuurlijk. 1-0. Polonaise in de bus.

Aangekomen op het vliegveld. In de rij breng ik de mensen het slechte nieuws. 1-1. “Dat wordt een klote vlucht terug dus” hoor ik roepen. Bij het inchecken worden we opgewacht door een groep Nederlandse medewerkers van de reisorganisatie. Ze geven aan waar tv’s zijn opgesteld zodat we de wedstrijd verder kunnen kijken. Een topservice! Snel inchecken dus!

Het is nog pauze en ik besluit snel weer naar de wc te rennen. Ik heb de busreis aardig goed overleefd maar voel me zeker nog niet goed. De aankomst bij de wc’s kwam dan ook geen minuut te laat. Door de hitte ben ik aardig bezweet. Ik heb helaas mijn busje deo weg moeten gooien bij de ingang en op het hele vliegveld is geen deo te koop. Dat zuigt. Na de laatste controle zitten we klaar voor vertrek. Opeens een oorverdovend geschreeuw vanuit de centrale hal. 2-1. Wat een indrukwekkend geluid van die Nederlanders op een Turks vliegveld. We moeten er zelf ook erg om lachen. En even later weer een keihard geschreeuw. 3-1.

Vanaf het vliegveld gaan we in een pendelbus naar het vliegtuig zelf. Iedereen is vrolijk door de 3-1 en IK ben helaas de lullo die moet melden dat het 3-2 geworden is. Ongelooflijk! Ik besluit direct een lijntje op te zetten met Mr D in Amsterdam voor een live verslag van de laatste minuten… “het zal toch niet he?”. Er wordt afgefloten. Nederland is door met 3-2 en we zijn allemaal blij. Zingend gaan we het vliegtuig in. Nederland wordt kampioen!

Exact volgens schema vertrekken we. Het was een geweldige week met geweldige ervaringen. Ik ben zo blij dat ik dit gedaan heb en nog blijer met mijn vrienden en collega’s die mijn afwezigheid mogelijk hebben gemaakt. Dank jullie wel!! Jullie weten waarom ik dit moest doen op dit moment en dit pakt niemand me meer af.