Het is zaterdag. Van gisternacht kan ik me weinig meer herinneren. En dat is maar goed ook, want de moeder van Gijs en zag0raki lezen tegenwoordig ook mee. Ik weet nog wel dat we voor 10 zware coctails 22 euro hebben betaald. En alles kwam voorbij: orgasmes, sex on the beach, white russians en screwdrivers. Man, man, man. Ergens rond 1 uur ging het licht dan ook wel uit bij de haas. Gijs ging nog een documentaire kijken over de verloren zoon van Hitler, maar ja na zoveel coctails is elk bewegend beeldje leuk natuurlijk.

Als man van de klok zat ik om 9 uur aan het ontbijt. Gebakken aardappelen, groente, roerei en rookworst. Niet mijn idee maar ik ben netjes opgevoed en pas me aan aan de lokale gebruiken. Gijs lag natuurlijk nog in bed weg te rotten. Wat dat betreft maakt het niet uit waar hij is, slapen kan hij overal en vooral eindeloos. Als ik er niet was geweest om hem af en toe wakker te maken had hij gewoon 4 dagen nonstop geslapen.

Bij het ontbijt kwam ik een Nederlands stelletje tegen en we raakten een beetje aan de praat. Op 10 minuten loopafstand bleek een dorpje te zitten waar je goedkoop kon eten, drinken en winkelen. Ik vroeg me af wat ze bedoelden met goedkoper want minder dan 5 euro voor een volledige maaltijd met drinken… Hoeveel goedkoper kan dat nou in hemelsnaam?

Rond 12 uur weer terug in bed en rond 15.00 uur Gijs maar eens uit zijn nest getrokken. Hij keek alsof hij vuur zag branden toen hij aan de hand van mijn tweets constateerde dat ik er al een dag op had zitten. “En nu een beetje tempo Gijs want we gaan de bergen in”. Hij keek me aan alsof ik zojuist zijn complete familie op brute wijze had afgeslacht. Hij stamelde alleen “Haas – opstaan – tempo – bergen in – lopen ???”. Ja!

En na een klein kwartiertje lopen, 8 liter water, 2 zeiknatte zweetdoeken en veel gevloek van ons beiden waren we er dan ook. Vraag me niet hoe het heet maar we zijn het eerste de beste terras opgedoken. Jammer dat niemand Engels sprak maar Gijs die als een wilde baviaan wijst naar plaatjes van maaltijden werkt ook in Bulgarije. En, om zijn moeder tevreden te stellen (“elke dag 2 bananen hè jongen”), als toetje een banana split.

Haas is naar Bulgarije gegaan met 1 korte broek dus er moest er nog eentje bij. Nergens staan maten in of bij en de verkoopsters spreken geen Engels. Lastig, maar niet onoverkomelijk. Beetje gebaren, beetje wijzen en hopla je hebt nieuwe kleding. En bijna voor niks ook nog. Ik hou van dit maffe land.

Badend van het zweet gelukkig op de terugweg de heuvel af. Dat scheelt, maar niet in de hoeveelheid zweet. Het is bloedheet, maar gelukkig minder warm dan gisteren. Het is nu 19.00 uur geweest. Tijd om de handwas te doen, te douchen en ons voor te bereiden op een avondje Sunny beach.