Hehe, we zijn weer terug in Brabant. Het maakt mij allemaal niet zoveel uit waar we zitten eigenlijk. Maar voor Suuz is dat eigenlijk wel een heel ander verhaal. Als Japanse toerist met fototoestel om haar nek kijkt ze haar ogen nog steeds elke dag uit. Naast het feit dat ze met haar enthousiasme zichzelf uitput is het voor mij natuurlijk dubbel zo zwaar.
Met Suuz in de auto is het een heel avontuur. “Kijk schatje, wat een G-R-O-T-E auto”. Ja dat is een vrachtwagen. “Schatje wat is dat in de lucht?” Dat is een vliegtuig schat. Soms springt ze even omhoog met beide (vette) handen tegen het raam van de auto aangedrukt, tong uit de mond en een klein beetje kwijl dat langs haar mondhoeken loopt. “Een Hema, die hebben wij in Oosterhout O-O-K !!”.
Ze heeft ook de nare gewoonte om alles wat ze ziet na te praten en te begroeten. “Hallo gele praatpaal”, “Hallo A10”, “Hallo Coentunnel” en “Hallo vrouw met snor en boerka”. En zonder enige vorm van schaamte gooit ze dat ook nog eens gewoon online op Twitter.
Ook wil ze overal foto’s van hebben want “dan kan ons mams ook zien hoe mooi het hier is”. Samengevat heeft ze nu foto’s van een tram, een verlaten fabriek en de moskee in Zaandam. En van de Hema, want die hebben ze in Oosterhout ook.
Uren zit ze te staren naar de televisie. “Schat, echt meer dan 10 kanalen??”. En bij het zien van Omroep Brabant via de satelliet betrap ik haar op het zoeken naar een kabel achter de tv die doorloopt naar Brabant. Als een dolle speelt ze met de draaischijf van mijn cv-installatie. “Dat is toch geweldig schat als ik hem draai naar 50 graden dat het ook echt 50 graden wordt”. U begrijpt als trouwe lezer dat ik mijn teenslippers en korte broeken weer uit de box heb gehaald. In het hele blok rondom mijn flat is het dan ook volledig ijsvrij.
Verstijfd van angst is ze als ze 2 politieauto’s door de straat ziet rijden. “In Oosterhout hebben we er maar eentje en die rijdt alleen op de derde woensdag van de maand. Als oom Fred niet een schilderklus heeft want hij moet dat allemaal comnbineren schatje”.
Wat zal ik zeggen… het zijn die kleine subtiele cultuuurverschillen die deze relatie een extra dimensie geven. En los van alle frustraties en irritaties moet ik er soms, heel soms, ook wel een beetje om lachen. En alleen om haar blij te maken lopen we nog een keertje door de Hema. Want die hebben ze in Oosterhout ook.