Het was een donkere nacht, de nacht van 7 op 8 november 2010. Het datacenter ging even wat stroomkabels vervangen en we mochten vooraf alles net afsluiten, wachten, en vervolgens weer alles aansluiten. We (Dennis, Gijs, Rowin, ik) hadden ons voorgenomen vooraf goed te slapen maar zoals altijd was daar niks van gekomen. Dus we waren rond middernacht al aardige zombies.

Tijdens het wachten twitter maar weer eens opgestart. Omdat er niet zoveel mensen wakker waren maar wat gaan experimenteren met hashtags. Laten we de #nachtploeg nog eens proberen dacht ik. En daar was ze:

“Iemand adviseerde me de #nachtploeg… Ja, gezellig. *noknok is daar iemand?*”
(http://twitter.com/#!/_Suuz/statuses/1454095994982400)

Huh? Een vrouw? Wakker? Op dit tijdstip? Wonderlijk. Ik moest maar eens wat terugsturen dan he….

“@_Suuz Jazeker, @pnxrayden, @rowinvd, @dterlouw en ik zijn gewoon aan het werk #nachtploeg”
(http://twitter.com/#!/ehazeleger/statuses/1454431455416320)

Jaja, ik deel hier met jullie mijn ALLEREERSTE contact met Suuz. En ja, gewoon online via twitter. Dat medium wat ik nooit helemaal begrepen had. En eigenlijk alleen gebruikte om te zeiken tegen de wereld.

Nadat we maar een paar korte zinnetjes op twitter hadden uitgewisseld was mijn interesse gewekt. In de week die volgde spraken we elkaar dagelijks op twitter. Van ’s ochtends tot diep in de nacht. Inmiddels had ik bijna al haar tweets teruggelezen (dat waren er al heel veel hoor!!) en, het klinkt misschien heel gek, maar ik dacht maar 1 ding: dat moet gewoon mijn nieuwe vriendin worden. Punt.

Al heel snel verhuisden onze gesprekken naar de whatsapp (sms voor gevorderden, als u dat niet wist). Duizenden zinnen vlogen in korte tijd over en weer. En tijdens werktijd mega-lange e-mails.

Zonder elkaar ook maar 1 keer gezien te hebben, foto’s uitgewisseld te hebben of alleen maar elkaars stem te hebben gehoord wist ik zeker: ik ben stapelgek op deze vrouw. Maar ik wist niet zo goed hoe ik dat nu moest zeggen. Ik vond mezelf maar een beetje onnozel, als 30-er verliefd worden op een meisje van 22, dat woont aan de andere kant van het land. En waar ik alleen nog maar getypte zinnetjes mee had gedeeld.

Dus na veel wikken en wegen dan toch maar dat eerste telefoontje er aan gewaagd. Wat een mooie en lieve stem! We hebben elkaar nachtenlang wakker gehouden. Overdag mailen, ┬┤s avonds op de whatsapp en de hele nacht aan de telefoon. Dennis werd er wel eens wat moe van. En toch zei hij, als we buiten een peukje zaten te roken, telkens weer: “Het is je gegund Haas, eerlijk waar.”

Nog voordat we elkaar ├╝berhaupt in het echt hadden ontmoet had zij maar al “haar vriendje” genoemd en ik haar “mijn vriendinnetje”. We hadden hooguit wat wazige foto’s van elkaar gezien. We moesten maar eens naar de volgende stap: elkaar in het echt ontmoeten.

En daar ging ik op een zekere zaterdag. Natuurlijk weet ik welke dag dat was: 11 december 2010. Ruim een maand na ons eerste contact op twitter. Vol goede moed op weg naar Brabant! Ik had er zin in. Totdat ik de straat in reed. Lood in mijn schoenen. Ik parkeerde auto een straat verder, ging naast de auto staan en greep naar mijn telefoon.

“Dennis, godverdomme! Waarom doe ik dit soort dingen, wat bezielt me in hemelsnaam dat ik nu hier sta? Dit was vanaf dag 1 een groot feest. Dit kan alleen maar fout aflopen. Misschien moet ik maar terugrijden.”

Dennis heeft me altijd gesteund wanneer ik even twijfelde over mezelf en om dit een kans te geven. En vanaf hier zeg ik nog een keer: bedankt kerel. Oprecht bedankt. Hij zei wat dingen in de trant van “what can possibly go wrong..?”. Alhoewel dat meestal weinig goeds betekende nam ik het dit keer maar van hem aan.

En zo stond ik minuten later alsnog in de deuropening. Oog in oog met mijn vriendin. Gek, onwerkelijk, niet te bevatten eigenlijk. En ze was nog vele malen mooier dan ik had durven dromen. De eerste minuten werd er maar bijzonder weinig gezegd. Ik kreeg een rondleiding door het huis en we wisselden voor het eerst face to face onze zinnen uit. En nee, dit viel niet tegen. Absoluut niet. Verre van.

Al binnen het uur stond ik oog in oog met mijn schoonmoeder. Het waren hooguit 2 minuten. Ook gek. Toch? We gingen samen met de hond een boswandeling maken. Ik had de dag ervoor nieuwe schoenen gekocht en het was een fikse wandeling. Tijdens het lopen voelde ik de blaren op mijn voeten al groeien. Maar nee, dat zeg je niet bij een “eerst afspraakje”.

Aan het begin van de avond zaten we allebei op een andere bank. Wel uitgebreid in gesprek, maar toch. Een paar uur later zaten we lachend samen op dezelfde bank. Naast elkaar. De tv stond aan maar ik heb het allemaal gemist. Wat een fijn gevoel en wat ben ik blij om hier te zijn. Elkaar voor het eerst zien en toch zo vertrouwd jezelf thuis voelen. Dat het voelt alsof je elkaar al heel lang kent en elkaar onvoorwaardelijk kan vertrouwen.

….

==

En nu ruim een half jaar later woon je al weer een tijdje bij me. Je vond het moeilijk maar je hebt Brabant verlaten om samen met mij een toekomst op te bouwen. Hier, in het goddeloze Zaandam. We zoeken naar een huis met een tuintje. En een speeltuin in de buurt. En een basisschool in de buurt. Je bent elke dag bij me en ik heb nog niet van 1 dag spijt. Als je er even niet bent dan mis ik je al. Echt.

Ik weet nu al dat jij de beste moeder gaat worden die ik me maar kan wensen voor onze kinderen. En de mooiste bruid op aarde. Ooit, ergens.

Ik hou van jou!

Erik

Deze relatie is mede mogelijk gemaakt door: Twitter, Whatsapp en de wijze woorden van Dennis. Bedankt.