Ik zou liegen als ik zou zeggen dat de afgelopen weken en maanden geen vreselijke achtbaan zijn geweest. En dat allemaal zonder gordels om. Doodeng. Je zou er bijna bang van worden in het donker.

In die hele kutperiode was je er. Zoals je er altijd was en altijd bent in kutperiodes. We waren elkaar een beetje uit het oog verloren de laatste tijd. Dat klopt. Maar we hebben elkaar toch maar mooi weer teruggevonden. Omdat we blijkbaar toch niet zonder elkaar kunnen. Dat is dan maar zo. En laten we van die wetenschap het beste gaan maken. Jij en ik.

Nou lang praten, wikken en wegen zijn we er dan eindelijk uit… 1 november gaan we het gewoon doen. Samen. En eigenlijk ben je er stiekem al een paar weken. En ik geniet van elke keer dat ik je auto zie staan en je er weer bent. En tja, mensen zullen er hun idee over hebben. Dat het allemaal wat snel gaat en dat je je niet 2x aan dezelfde steen moet stoten. En dat geldt voor ons allebei.

Onze geschiedenis gaat al flink wat jaren terug. En verdomme wat ben ik blij dat we het nu eindelijk bekend gaan maken : SAMEN VERDER. Welkom terug op de enige plek waar je thuishoort. Hier.

En ik durf het nu best te roepen: ik hou van je!!