X: Wat lees ik nou? Suuz is terug?

Ik: Niet dat ik weet. Maar ik hoor dat soort dingen zelf altijd als laatste. Altijd.

==

X: Wat lees ik nou? Die nieuwe Brabander ken je gewoon al jaren?

Ik: Volgens mij heb ik daar eerder uitspraken over gedaan.

==

X: Wat lees ik nou? Je gaat samenwonen?

Ik: Niet dat ik weet. Maar er staan wel nieuwe dozen in de gang ja.

==

X: Wat lees ik nou? Een oude vlam is bij je terug?

Ik: Nou eh. Zo zou ik het niet zeggen. (of wel)

==

X: Wat lees ik nou? Je hebt je rechterhand weer gevonden?

Ik: Ik ben linkshandig. Eikel. Rechts voelt toch een beetje als “vreemdgaan” he.

==

X: Wat lees ik nou? Je gaat verder met jezelf?

Ik: Zal moeten. Maar is dat nieuws en blogwaardig dan?

==

X: Wat lees ik nou? Noodles komt terug?

Ik: Eh nee. Noodles vermaakt zich prima in Amsterdam.

 

Mijn hemeltje zeg. Een blog zonder 1 gelogen woord en uit mijn hart geschreven. En iedereen leest blijkbaar iets anders. En erger nog: helemaal niemand heeft het goede antwoord. Ik schrik daar toch van.

Nou ja, dat was ook een beetje mijn hele punt. Mensen vullen zelf de gaten in het verhaal (want ja die zitten er in) op met wat ze denken. En zo krijg je nou rare verhalen in de wereld. Tot zover deze les psychologie van vandaag. Oh ja, en de blog is 100% waar en er staat niet 1 leugentje in. Tot de laatste regel.

Ik heb in elk geval kostelijk gelachen. En de persoon waar de blog over gaat ook kan ik jullie verzekeren 🙂