Omdat mij nog elke dag larie bereikt via via (mijn tamtam werkt erg goed) wou ik toch even wat zaken rechtzetten in een fijn blogje. Omdat ik niet zo goed tegen leugens en larie kan.

Ruim 2 jaar gelezen heb ik Suzan leren kennen. We raakten aan de praat via Twitter, later Whatsapp en kort daarna door hele lange telefoongesprekken. Gesprekken die ik stuk voor stuk nog heb opgeslagen. Gesprekken waarin we spraken over de kleine dingen in het leven (de afwas) tot voorgaande relaties, verdriet, pijn, teleurstellingen. En ja, ook een toekomst. Zonder dat we elkaar 1 keer hadden gezien had ik al hier van de daken geschreeuwd dat ik een nieuwe vriendin had en stuurde ze mij een berichtje dat ze me bij een paar mensen al “haar nieuwe vriend” had genoemd. Omdat we, denk ik, allebei mensen waren die naar het innerlijk keken. En het was fijn dat bij de eerste ontmoeting “in het echt” dat ook zo mooi klikte. De gelukkigste man op aarde. En dat ben ik ook vreselijk lang geweest.

Suuz had al het nodige meegemaakt. Ontevreden over haar eigen lichaam, ontevreden over haar leven. Ze voelde zich niet veilig in haar eigen huis. En ze had niet zo heel veel geld over voor de boodschappen. Ach dat kan. Ik was eigenlijk vooral trots dat een jong meisje van amper 23 jaar gewoon na een relatie weer een eigen huisje had, dat leuk had ingericht met de middelen die ze had. Een vrouw om trots op te zijn. Die ook echt iets wilde bereiken in het leven.

Al enkele dagen na onze eerste ontmoeting kocht ik een laptop zodat ik langer in Brabant kon blijven om daar wat werk te doen. Met als enige doel: langer bij mijn vriendin te zijn. Doordeweeks ging ik wel eens langs, in de weekenden waren we eigenlijk continu samen. In Oosterhout of in Zaandam. Het leek me wel wat: me vestigen in Brabant. Leuke omgeving, leuke mensen. En tja, home is where the heart is. En thuis is waar je bij je geliefde bent. In 1 van de vele autoritten van Oosterhout naar Zaandam belde ik Dennis. “Dennis, is het echt gek als ik voor Suuz naar Brabant zou verhuizen en elke dag op een neer zou rijden?”. Nee dat was niet gek zei hij. Het zou me wellicht ooit een keer gaan opbreken elke dag heen en weer. Maar dat zou ik dan wel weer zien.

Suuz was haar baan kwijtgeraakt in Brabant. Kon ook niet snel een nieuwe baan vinden, of ze deed daar te weinig moeite voor. Dat weet ik niet en kan ik niet beoordelen. Maar met haar salaris kwam ze al amper rond en met een uitkering zou dat niet veel beter worden. Er was al amper geld voor boodschappen. Boodschappen die kreeg ze van haar moeder, van haar vriendin of ik haalde wel eens wat.

Suuz voelde zich niet veilig in haar huis. Vreemde buurman. Huis was al een keer beschoten en we kwamen op een dag thuis toen we allemaal mannen in witte pakken zagen lopen. Buurman was verdacht van verkrachting. Zo’n buurt ja.

Suuz had een oude auto. Die auto kwam op het laatst niet door de keuring. Is voor 150 euro naar de sloop gegaan.

Suuz vond het wel wat. Kiezen voor de liefde. Kiezen voor Zaandam (cq Amsterdam). De grote stad. De grote boze stad. Ik weet nog dat ze even moest slikken toen haar moeder haar een kaartje stuurde waarin stond dat haar dochter voor haar gevoel “naar de andere kant van de wereld verhuisde”. Dat raakte haar wel. Natuurlijk.

Als je gewend bent praktisch elke dag je moeder te zien die om de hoek woont dan is dat een grote stap. Maar goddomme het is maar ruim een uurtje rijden hoor. Te lang om ff langs te wippen maar te kort om te doen alsof dat het einde van de wereld is.

Vlak voordat we verhuisden kreeg ik een e-mailtje onder ogen van Suuz aan een vriendin van haar. Ze wist niet zeker of ze wel wilde verhuizen. Of zoals ze dat letterlijk zei: “Het verliefde gevoel is weg”. Ja dat was een klap in mijn gezicht. Terwijl ik staarde naar dozen die ingepakt stonden lees je zoiets. Ik heb geprobeerd alles te doen om de ingeslagen weg zo succesvol mogelijk te maken. Natuurlijk laat je heel wat achter. En ik had het ook wel even moeilijk gehad als ik al mijn spullen had moeten inpakken en van Zaandam naar Oosterhout te verhuizen.

Ik weet nog dat Suuz riep dat ze maar op zoek ging naar een andere nagelstyliste. “Want om daarvoor naar Brabant te rijden is een beetje bizar”. Ik heb aangedrongen om vooral die nagelstyliste te houden. Ook toen die ziek werd. Omdat er niks mis is met een dagje naar Brabant waarbij je gelijk ook even je vrienden en/of familie kan ontmoeten. Ja natuurlijk kosten die 10 nagels dan in plaats van 35 euro zo 80 euro (brandstof, leasekosten) maar dat is dan maar zo. En zo heb ik haar wel honderden keren gewezen op het feit dat ze haar familie en vrienden daar nooit moest vergeten. En ja, ik heb daarbij wel gezegd dat het geld natuurlijk niet tot in de hemel groeit om 3x per week op en neer te rijden. Mijn enige verzoek: probeer dingen te combineren zodat je niet voor een babbeltje van 30 minuten en een bak koffie tientallen liters diesel verbrandt. Lijkt me redelijk.

We zijn in 2 jaar samen belachelijk veel op vakantie geweest. Texel, België. Frankrijk, Bulgarije, Turkije. En dan heb ik het nog niet eens over de dagjes weg. Met z’n 2-en of met collega’s, familie en vrienden. In die 2 jaar heeft thuisbezorgd.nl duizenden euro’s afgerekend bij ons, net als diverse restaurants in Zaandam en ver daarbuiten. Maakt allemaal niet uit en ik heb er minstens zoveel van genoten als Suuz.

Suuz die wist het allemaal niet zo precies. Zo wilde binnenhuisarchitect worden, of nee bij de politie werken, of nee bij Q-Music werken, of het was weer wat anders. Volgens mij heb ik alleen “brandweerman” in die 2 jaar niet voorbij horen komen. En ook niks met mongooltjes, want daar kon ze maar slecht tegen. Ik denk dat ik het het makkelijkste samenvat als: “iemand die niet weet wat ze wil”.

Suuz heeft veel gesolliciteerd. Hier in Noord-Holland. Alleen bij de sollicitatie bij Q-Music heb ik haar op enige moeite kunnen betrappen en het leek me ook een leuke baan voor haar. Voor andere banen waarvoor ze werd uitgenodigd ging ze vaak niet eens op gesprek. Haar partner had toch een eigen bedrijf en een baan was niet direct nodig dus tja… ach he. Ik was niet zo moeilijk wat dat betreft.

Suuz ging vaak naar Brabant. Met mij of zonder mij. Mensen vroegen zich wel af wat eigenlijk de lol was van een vriendin die zo vaak in haar eentje op stap was. Ik legde dan altijd uit dat dat toch echt wel meeviel en dat het hooguit even zo leek. En haar moeder was ziek waarvan ik ook vond dat die genoeg aandacht verdiende. Mijn schoonmoeder, die overigens ook wekenlang zeer gastvrij in mijn huis is ontvangen toen ze ziek was. Waar ik vaak genoeg in de avond en nacht voor naar Brabant reed. Zonder enig bezwaar overigens. De liefste schoonmoeder die ik ooit heb gehad.

Resumerend: Suuz had een eigen auto, een tankpas, een mobiele telefoon, een iPad en alle vrijheid van de wereld. Maar van die vrijheid is op brute wijze misbruik gemaakt. Dat is jammer. Zonde. Je vriendin met een ander betrappen in je eigen splinternieuwe auto aan een dijkje is gewoon niet grappig. Daar hoef ik niet echt omheen te draaien.

Aan iedereen die het wil horen vertelt ze nu dan ook graag dat ze al 4 maanden eerder klaar was met mij. Dat heeft ze ook tegen mij gezegd. Raar… want ik heb nog allemaal mailtjes en whatsapp gesprekken van minder dan 3 maanden terug. Over huizen die ze zocht voor “ons gezin”, plannen die we maakten voor de toekomst. Ik vraag me af wat of dat dan ook allemaal leugens waren. Hoe kun je 4 maanden met iemand samenwonen waar je niet meer van houdt, hoe kun je daar elke avond naast in slaap vallen? Hoe kun je daarmee een verwaarloosde hond uit het asiel halen?

Het vreemdgaan met een ander in mijn auto… het was “het enige in lange tijd waar je naar uit had gekeken”. Eh ja, nou dat weekend ervoor naar Nickelback met Lisa en een paar weken eerder een lang weekend naar België met z’n allen (inclusief je moeder) was blijkbaar niet het noemen waard. Tja.

Een dag voordat ik je betrapte met die pannenkoek stuurde je nog verontwaardigd via de whatsapp “Vertrouw je me soms niet met andere mannen?”. Ik had die dag nog gezegd dat dat de grootste larie was en dat ik je grenzeloos vertrouwde. Blijkbaar dom want je had die afspraak voor de volgende dag al gemaakt.

En nu heb je dan eindelijk die vrijheid die je zo graag wilde. In een hokje bij je zusje en je zwager. Die 37 dozen met je persoonlijke spullen hebben blijkbaar geen prioriteit. Die heb je namelijk niet binnen de beloofde 3 weken opgehaald. Blijkbaar niet van belang. En je wil ook graag gebruik maken van de “niet-goed-geld-terug-garantie” en van mij zo’n 8000 euro hebben ter compensatie van de afgelopen 2 jaar. Natuurlijk joh.

Dat ik tot op de dag vandaag walg als ik mijn eigen auto instap en die beelden voor me zie doet je weinig. Of niets. Maar als ik aangeef dat ik me vermaak met een andere dame dan is blijkbaar de wereld te klein. Haar een beetje afschilderen als “mijn nieuwe slachtoffer” en op een blog schrijven dat IK dan een psychische aandoening heb. Wie de fuck ben jij Suuz om een ander psychisch te beoordelen? Voor iemand die amper de basisschool heeft afgemaakt? Schaam je.

Ja ik ben inderdaad die narcistische klootzak. Die klootzak die je al een uur nadat hij je betrapte op vreemdgaan vroeg om toch alsjeblieft te praten en te zoeken naar een oplossing. Die nog met brieven en bloemen naar een oplossing heeft gezocht. Met veel mensen heeft gesproken, zoekende naar een oplossing. Die klootzak die vervolgens 40 dozen heeft gekocht en al je spullen heeft ingepakt. Wat een ongelooflijke narcistische klootzak zeg. Poeh poeh.

Gelukkig zijn er genoeg mensen die moeten lachen om je blog. Mensen die me verdomde goed kennen. Maar ik zou dus NPS hebben. Ik moest dat uiteraard ook even uitzoeken: http://mens-en-samenleving.infonu.nl/psychologie/9866-narcistische-persoonlijkheidsstoornis-nps.html. Mijn god zeg. Hoe ziek moet jij wel niet zijn om ook maar te denken dat 1 van die kenmerken op mij zou slaan? Mensen lachen en ik lach met ze mee. Als ik iets meer psychische kennis had had ik graag gezocht naar de psychische ziekte die jij hebt. Maar goed, ik zou dat liever aan een expert overlaten.

Je hebt me verweten dat ik contact heb opgenomen met een vriendin van je. En je moeder. Vervolgens heb je wel weken lang mijn beste vrienden online lopen “stalken”. Ik heb het allemaal gezien. Wat vreselijk ziek zeg. Over je eigen hond zeggen “breng maar naar het asiel” en dan wel de brutaliteit hebben om te vragen naar de hond van mijn beste vriend? Hoe ziek ben je dan? Hoe denk je dat dat overkomt bij mijn vrienden en bij mij? Het is maar goed dat Lex dat allemaal niet meekrijgt.

Foto’s van de plastisch chirurg die ik vond ONDER een laatje in een kast heb ik netjes doorgestuurd. Een plastisch chirurg die jij hebt bezocht omdat JIJ ontevreden was over jezelf (kijk maar eens naar de datum op de foto’s). Foto’s die zijn genomen lang voordat je mij ook maar kende. En het feit dat ik die netjes doorstuur noem jij vervolgens “een steek onder water om te laten blijken dat je lelijk bent en naar de plastisch chirurg moet van mij”. Volgens mij was ik degene die fel tegen plastische chirurgie was.

Ik hoop dat je zelf gaat inzien dat JIJ degene bent die hulp nodig heeft. Mij beschuldigen van het inbreken in je mailbox (nadat je daar eerst mijn beste vrienden van hebt beschuldigd) terwijl die e-mails godverdomme gewoon uit het Brabantse kamp komen. Mij beschuldigen dat ik je volg (alsof ik echt niks beters te doen heb) en ondertussen mij door “mannetjes” in de gaten laten houden. Hoe ziek ben jij eigenlijk? Ik hoop dat je dat zelf heel snel inziet.

Je vindt het gek dat MIJN beste vrienden je niet steunen. Nee die zien dat hun beste vriend maandenlang is besodemieterd, wekenlang heeft gevochten om de scherven van zijn relatie en zijn leven te lijmen terwijl jij er steeds weer met een hamer op sloeg. Die vrienden stonden hier. Naast mij. Met een schouder om op uit te huilen. En me uit de put te trekken.

Ik heb jou alles afgepakt. Tja. Zo zie jij dat. Volgens mij heb je het zelf stukje bij beetje gesloopt en kapot gemaakt. En bovenstaande kan ik allemaal bewijzen en hardmaken. Regel voor regel. Omdat ik niet tegen leugens kan. En dat jij daar minder moeite mee had bleek wel toen ik boven op een dijk in Enkhuizen van een afstand naar je keek en je me door de telefoon zei dat je in Brabant zat.

Z I E K

Het is goed zo. Heel veel succes met dat prachtige leventje van je. Ervaar die grenzeloze vrijheid en “geniet” zoals je dat zelf zo mooi samenvat. Geniet. Geniet van je eigen leugens en die eigen virtuele zielloze wereld. Het is daar vast heel gezellig.

Erik

PS Zoals je het zelf zei: “Met een auto vol spullen en mijn kat op schoot reden we de straat uit. Alsof ik weer op de motor zat, alsof ik samen met Leonarde Dicaprio helemaal voorop de Titanic stond met onze armen wijd. Alsof we door de wolken vlogen.”

Nou ja, je hebt in elk geval het besef dat je op een zinkend schip staat. Dat het slecht afloopt. Toch nog enige realiteitszin. “Iceberg ahead, Suuz”.