Vrijdag 16 november 2012, 22.00 uur.

De ploeg van #projectD staat voor de deur. De groep op whatsapp is goed gevuld. Sommige mensen waren pas rond 20.00 uur geinformeerd. En toch scherp op tijd ter plaatse. Respect daarvoor. Een huis gevuld met lieve en mooie mensen. Die er zijn voor mij. Die mij hebben zien vechten de afgelopen tijd. Naast alle aanwezigen is een klein groepje mensen op de hoogte. De telefoon blijft hier piepen. De berichten variëren van “gaat het nog een beetje?” tot “whahahahahahahaha”.

Ik zoek ergens de balans tussen vreselijk lachen om een geweldige grap en het gevecht tegen mijn tranen. Soms wint het ene, soms het andere.

Al bijna een week heb ik niks gegeten. Via de mail nog mijn laatste pogingen gedaan om dit te voorkomen. Gezocht naar een oplossing. Met honderden woorden. Het is me niet gelukt. Op donderdagochtend is er nog enige hoop en wordt de actie op donderdagavond lastminute afgeblazen. Vrijdagochtend is wel duidelijk dat hij doorgaat. Jammer. “Waarom” vraag ik me alleen maar af. Waarom doet ze dit?

Een uur voor vertrek besluit ik definitief niet mee te gaan. Ik hoef dit niet aan te zien. Ik wil dat niet. Om toch enige toelichting te geven op deze actie geef ik de mensen nog een briefje mee.

Ik moet een heleboel mensen bedanken. Ik heb jullie gisteren persoonlijk bedankt. En ik ga geen namen noemen. En waarom niet? Omdat ik de privacy van 2 mensen moet respecteren. Die op de achtergrond voor mij een hele grote rol hebben gespeeld. Als jullie dit lezen weten jullie dat ik jullie bedoel. Maar een ieder die hier aan heeft meegeholpen: BEDANKT.

Suzan,

Hierbij je spullen. En nee, dat is niet het einde waar ik op gehoopt had. En niet zoals ik het gewild heb. Ik kan het ook niet aan om dit zo te zien.

Ik heb weken gezocht naar een manier van communicatie. Dat lukte niet. Ik heb geprobeerd deze week afspraken met je te maken om de spullen op te halen. Dat lukte niet. Ik heb je gevraagd het deze week eindelijk te regelen. Dat lukte niet.

De aanblik van die dozen elke dag. Ik trok het niet meer. Hoezeer ik gevochten heb om het nog even vol te houden. Elke dag opnieuw. Hoop te putten door aan al die leuke momente samen te denken.

Het enige wat ik krijg zijn mailtjes waar een vreselijke nare ondertoon in zit. Leugens die ik hoor van mensen waar je mee gesproken hebt. Waar ik ’s nachts niet van kan slapen. Eten dat ik niet door mijn keel krijg. Klap op klap in mijn gezicht op Twitter. Ook nadat je deze week zei dat je wel wilde praten. Ergens in de afgelopen dagen is mijn hart een beetje afgestorven. Het besef dat ik deze strijd niet alleen kan strijden.

Waarom je wel de iPad en iPhone terugbrengt en geen concrete afspraken wilde maken voor je spullen? Ik heb er de hele week om gevraagd. En daarvoor ook. Ik heb je nooit je spullen geweigerd. Nooit. Je wou ze zsm hebben maar waar bleef je dan?

Ik snap het niet. Ik begrijp het niet. Ik heb zoveel gezegd, zoveel gedaan, zo hard gevochten. Wat had je in hemelsnaam nog meer van me verwacht dan mijn grenzeloze liefde en al mijn begrip? Ik zal het misschien nooit snappen. Ik zal het misschien nooit begrijpen.

Leven met jou was als de hemel. Ik ga nu vechten in de hel.
Dag lieve, mooie Suuz.

Erik

 

Geniet van een actie van nog geen 10 minuten. Schitterend in beeld gebracht met de verborgen camera’s en livestream. 

 

Ow PS Sander Horstman: “gouden lul”. Wat een jaloezie zeg. Als je maar niet denkt dat ik met jou “pipi ga rijden….” leipo.