Van: [knip]
Verzonden: [knip] 13:51
Aan: Hazeleger, E.
Onderwerp: RE: Eng ...

Dat valt best mee.
Alleen als ik wijntjes gedronken heb.
En zakelijk en prive moet je natuurlijk gescheiden houden he

Maandagochtend. “Zeg… zag ik nou dat jullie vanmorgen samen binnen kwamen?”. Kut. Ik heb daar geen antwoord op. “Ik heb geen flauw idee waar jij het over hebt”, maak ik er maar van. Even lijkt hij genoegen te nemen met mijn antwoord. Totdat zij binnen komt lopen. Met een zonnebril op. De baas ziet het ook. “Fijn” denk ik nog. “Fijn”. Lange leve het vaste dienstverband.

Uiteindelijk gaat haar zonnebril af. Een blauw oog. En tja, we hadden vrijdag samen het pand verlaten. En zojuist het pand samen betreden. Waarom kijkt iedereen mijn kant op? Fuck, fuck, fuck. Quasi geïrriteerd koppel ik mijn laptop los en wandel het kantoor uit. De eerste de beste vergaderkamer wordt het. Deur van binnen op slot. Zo. Rust. Aan het werk dan maar. Na een half uur wordt er geklopt op de deur. Zij staat voor de deur. Ik laat haar binnen. Ze komt naast me zitten en begint te huilen. Over wat voor klootzak hij wel niet is. Over hoeveel pijn hij haar heeft gedaan dat weekend. Hoe hij heeft gescholden en geslagen. Hoe haar telefoon kapot werd gegooid tegen de muur.

Wat moet ik hier nu mee? Vooralsnog hou ik een huilende vrouw vast met een blauw oog, verstopt in een vergaderkamer. En zodra we deze kamer uitlopen zal iemand in deze kokende roddelfabriek dat natuurlijk gaan zien. En ik heb nog een zooitje werk te doen. Heb ik toch even in een week mezelf even in een lastig parket gewerkt he? “Kom, we gaan eens aan het werk. En die zonnebril…. laat die maar af. Die staat toch nog net iets gekker dan dat blauwe oog. Denk ik. We gaan na het werk wel even wat drinken.”

Rond 17.00 uur druppelt het kantoor langzaam leeg. Mensen wensen ons een fijne avond. En wij hen. “Maken jullie het niet te laat kids?”. Nee natuurlijk niet. Zodra jullie allemaal weg zijn smeren wij hem ook. Haha. Opeens gaat je telefoon. Het is je vriend. Je zegt hem dat je vanavond moet overwerken. Iets met een project. Ach ja, gooi er nog eens wat leugens bovenop he. We zijn al zo lekker bezig.

Een uur later zitten we in een kroegje vlakbij station Sloterdijk. Jij kijkt mij aan, ik kijk jou aan. Je laat me je kapotte telefoon eens goed zien. Ik kijk nog eens naar dat blauwe oog. Het wordt er niet mooier op. Opeens gaat je telefoon. Je vriend. Tot mijn stomme verbazing neem je gewoon op. In een stampvolle kroeg. Van binnen word ik heel klein. Ik kijk je aan alsof je niet goed bij je hoofd bent. “Ik ben met Erik even wat aan het drinken”. Tja, geef die vent er nog even een pistool en een handje kogels bij……

Het doet je blijkbaar niet zoveel. Waar ik van binnen 1000 doden sterf heb jij blijkbaar het idee dat je samen met mij onsterfelijk bent. Ik snap het niet. Op dat moment niet. Ik loop met je mee naar de trein.

” Tot morgen!”