Het was ergens eind jaren ’90. Op het kantoor van TeleMedia, bekend van De Telefoongids en tegenwoordig onderdeel van KPN. We zaten in een bijgebouw van het hoofdkantoor, ook wel bekend als “Sinus” in Amsterdam.

Arne en ik liepen al een tijdje met een idee rond. Op een middag stond ik bij Arne aan zijn buro. “Vanavond gaan we het maar eens doen”, zei ik. Hij keek me vragend aan. We hadden al ontdekt dat we er aardig wat tijd voor nodig zouden hebben. “Maar de beveiliging dan?”, vroeg hij. Inderdaad, de beveiliging kwam om 22.00 uur het alarm activeren en pas om 7.00 uur ging het alarm er af. We begonnen maar eens met een rondje door het pand. Waar zaten de bewegingssensors precies? Waar konden we nog lopen als het alarm er op zat? Gingen we het uberhaupt redden om tot 7.00 uur wakker te blijven? En waar moesten we ons verstoppen als de beveiliging kwam om 22.00 uur? Allemaal vragen. Tijd voor pen en papier. Plattegrondjes tekenen, een plan van aanpak.

“Zeg Erik, en als we nou gepakt worden. Wat gaan we dan zeggen?”, zei Arne. Ik had daadwerkelijk geen flauw idee. “Dat zien we dan wel weer, azijnzeiker.”

In de pauze maar even naar de Albert Heijn. Eten, drinken (ja ook met alcohol) en heel veel sigaretten. Lang leve de lol. En ja, natuurlijk kneep ik hem. We moesten ons rond 22.00 uur verstoppen onder buro’s en de inspectie van de beveiliging “overleven”. En daarna 9 uur de sensors ontwijken. Wat een gekkenwerk en wat waren we ook gestoord.

Vanaf 21.30 uur zaten we daar dan. Onder een buro. Er werden wat hele nare verwensingen naar m’n kop geslingerd door Arne. “Ach, we doen technisch toch niks verkeerd?”, riep ik. Op zijn vraag waarom we dan onder een buro zaten verstopt voor de beveiliging met in onze handen een plattegrond van de sensors… tja daar had ik ook even geen antwoord op. Als we gesnapt zouden worden zou toch niemand ons geloven. En terecht ook.

De ronde van de beveiliger overleefden we gemakkelijk. Arne wou hem bij het dichttrekken van de deur de beveiliger nog even toesnauwen dat het toch wel een prutser eerste klas was maar een stomp in zijn zij voorkwam dat gelukkig.

22.01 uur. Wie ging als eerste onder het buro vandaan? Die bolle met die grote bek (ik) natuurlijk. Het was ook immers zijn beroerde idee. Kruipend naar mijn eigen buro. PC aan, papieren er bij. Inloggen op het netwerk. Na 10 minuten durfde Arne het eindelijk ook. Op onnavolgbare wijze opende hij z’n eerste flesje bier. “We kunnen!”.

Met een kratje bier, wat zakken chips en veel sigaretten gingen we los. We hadden een plan. Een plan voor een geweldig nieuw systeem. Een systeem dat het werk van zoveel mensen zoveel makkelijker zou maken. Die stomme Excel lijstjes waren we zat. Het Branche Informatie Systeem (BIS) werd die nacht geboren. We wisten dat we onze nacht hadden opgeofferd. Voor wat eigenlijk? Die uren zouden we nooit vergoed krijgen natuurlijk. Ach, wat kon ons het schelen.

Natuurlijk overleefden we ook de ronde van de beveiliger om 7 uur. Zo zijn wij. En daarna? Daarna begon een nieuwe werkdag. Alsof er nooit iets was gebeurd. Alleen stond er nu wel een leeg kratje bier ergens verstopt. En rook het kantoor van Elly wel heel erg naar sigaretten…. 🙂

 

En uiteindelijk….. (klik voor groot)

20000331 tmnl