Prive

Vacature: baasje voor Haasje (& co)

1

Vacature: baasje voor Haasje (& co)

Positie: open

Vacature geplaatst op: 7 december 2012

Standplaats: Zaandam

 

Bedrijfsprofiel

Huize Haas is een bijzonder huishouden. Alhoewel dove poes Couscous de enige is die hier een geldige reden voor heeft luisteren ook hond Lex en de Haas zelf doorgaans erg slecht. Althans, zo melden eerdere medewerkers op deze functie. Het is dus een aardige beestenboel. Recent zijn de slaapkamervertrekken verbouwd en is er een echte vaatwasser geplaatst. Je eigen plekje op de bank zul je moeten bevechten en moeten verdienen. In Huize Haas gaat niks vanzelf. Net zoals in het echte leven, daarbuiten.

 

Functieprofiel

Jij bent een vrouw, in de leeftijd tussen de 24 en 32 jaar. Uitzonderingen zijn uiteraard mogelijk zolang dit allemaal legaal is en er geen kleinkinderen in het spel zijn. Deze vos heeft wel zijn haren verloren maar is nog te jong om “opa” genoemd te worden. Je weet wat je wil, of hebt in elk geval daar een vaag beeld van. Naast liefde voor de dieren en de Haas wordt uiteraard ook verwacht dat je in staat bent om incidenteel de afwas in de vaatwasser te stoppen, een hond uit te laten en weet geheel zelfstandig de weg naar de dichtstbijzijnde supermarkt te vinden (op nog geen 400 meter van Huize Haas overigens).

Je bent iemand die stevig in zijn schoenen staat, de zogenaamde “sterke vrouw” die weet waar grenzen liggen en deze ook weet aan te geven. Naast grenzeloze liefde voor de inwoners van Huize Haas heb je ook nog een sociaal leven en bij voorkeur enigszins fatsoenlijke familie en vrienden. Dus niet van die vruchteloze Tokkies waar de borden spaghetti door de woonkamer vliegen. De Haas is namelijk gehecht aan zijn witte shirts.

Je hebt of wil kinderen. Volgende week of ooit. Je houdt van dieren, mensen en hebt op zijn minst een ziel. Eerlijk en oprecht zijn zie je als iets vanzelfsprekends.

 

Functie eisen

– Een gedegen geografische kennis van Nederland, we verwachten bijvoorbeeld dat je weet dat Enkhuizen niet in Noord-Brabant ligt. Om een stom voorbeeld te noemen.

– Een normale verstandhouding met je wekker. Er hoeft geen sprake te zijn van intense liefde maar van enig wederzijds begrip moet wel sprake zijn.

– Betrouwbaar. Je snapt dat als je A zegt dat het best B kan worden maar dan wel met een goede motivatie en onderbouwing. Een leugentje om bestwil kan best maar complete larie bij elkaar verzinnen is niet de bedoeling en zal leiden tot een jarenlange weg van ellende. We weten je te vinden. Altijd.

– Onregelmatige tijden. Er wordt soms een beroep op je gedaan buiten de standaard uren. Zo wil het wel eens gebeuren dat er midden in de nacht wordt besloten op vakantie te gaan. De Haas zit namelijk de godganse dag op vakantieveilingen.nl te F5-en.

– Je weet iemand te verrassen. En dat is overigen niet door 1 of andere TBS-er af te werken in 1 van de bedrijfswagens of vestigingen van de Haas. Of door te zeggen dat je zo graag een hond wil om die 3 maanden later te laten barsten. Hierbij wordt gerefereerd naar bijvoorbeeld een kleine leuke attentie of spontane actie, voor de duidelijkheid.

Als onderdeel van de sollicitatieprocedure zal een uitgebreide SOA test, een kredietwaardigheidscontrole bij het BKR alsmede een psychologische test worden afgenomen. 

 

Arbeidsvoorwaarden

Een uitdagende fulltime functie in de top van de Randstad… Zaandam.

Tijdelijk dienstverband van 12 maanden, verlenging is mogelijk.

Bij deze functie zijn een mobiele telefoon en tablet inclusief geavanceerde GPS zenders van de zaak inbegrepen. Hier kan onbeperkt gebruik van gemaakt worden onder een fair use policy.

Tevens is een auto van de zaak binnen 6 maanden mogelijk. Ook deze auto is voorzien van GPS zenders en verborgen camera’s. Als onderdeel van de arbeidsovereenkomst verleen je werkgever toestemming GPS gegevens en camerabeelden te gebruiken naar eigen inzicht.

In eerste instantie zal een overeenkomst voor de duur van 12 maanden worden aangegaan waarbij na 6 maanden een evaluatie zal plaatsvinden. Tussentijdse toetsen zullen tussentijds ook plaatsvinden. Om het allemaal extra spannend te houden. Voor beide partijen.

 

Reageren?

Mail uw CV, liefdesverklaring en een foto van uzelf (zie de hier getoonde foto als voorbeeld) naar erik@hazelog.nl. U kunt reageren tot uiterlijk 15 december 2012, 17.00 uur.

 

Goodbye My Lover

1

Gisteravond een gesprek had. In alle rust. Stilte. Met z’n 2. Wat we eerder hadden moeten doen. In plaats van kinderachtig bitchen via het internet. Zonder daar 1001 mensen bij te betrekken. Waar 2 kijven, 2 schuld. Waar ik mijn grote bek had had ik ook mijn kleine hartje. En waar ik om mij heen schopte vocht ik naar een oplossing.

Er is me verweten dat ik online mijn imago van de grote stoere klootzak heb volgehouden. Een ieder die mij even gesproken heeft in de afgelopen weken (online en offline) heeft mijn tranen, mijn verdriet, mijn teleurstelling, mijn onbegrip gezien. Ik heb die niet verborgen. Nooit. Ik heb nooit gedacht of gezegd dat ik perfect was. Nooit. Ik heb altijd gezegd dat ik haar acties heb begrepen, geaccepteerd en daar vrede mee kon hebben. Omdat ook ik niet perfect ben en zeker mijn fouten heb gemaakt naar haar toe.

Zij kiest er voor om de deur definitief dicht te trekken. Daar kan ik niks aan veranderen. Wat ik ook zeg, probeer of doe. Ik kan daar niks aan doen. De vrouw, de liefde van mijn leven, waar ik zo veel plezier mee heb gehad en zoveel verdriet mee heb gedeeld. We hebben het elkaar heel moeilijk gemaakt. Gisteren konden we wel naar elkaar luisteren, elkaar begrijpen. Waarom hebben we dat niet veel eerder gedaan?

Godverdomme, ik ga je missen.

Ik wil je niet missen.

Ik wens je het allerbeste.

————————————————————————

Did I disappoint you or let you down?
Should I be feeling guilty or let the judges frown?
‘Cause I saw the end before we’d begun,
Yes I saw you were blinded and I knew I had won.
So I took what’s mine by eternal right.
Took your soul out into the night.
It may be over but it won’t stop there,
I am here for you if you’d only care.
You touched my heart you touched my soul.
You changed my life and all my goals.
And love is blind and that I knew when,
My heart was blinded by you.
I’ve kissed your lips and held your hand.
Shared your dreams and shared your bed.
I know you well, I know your smell.
I’ve been addicted to you.

Goodbye my lover.
Goodbye my friend.
You have been the one.
You have been the one for me.

I am a dreamer and when I wake,
You can’t break my spirit – it’s my dreams you take.
And as you move on, remember me,
Remember us and all we used to be
I’ve seen you cry, I’ve seen you smile.
I’ve watched you sleeping for a while.
I’d be the father of your child.
I’d spend a lifetime with you.
I know your fears and you know mine.
We’ve had our doubts but now we’re fine,
And I love you, I swear that’s true.
I cannot live without you.

Goodbye my lover.
Goodbye my friend.
You have been the one.
You have been the one for me.

And I still hold your hand in mine.
In mine when I’m asleep.
And I will bare my soul in time,
When I’m kneeling at your feet.
Goodbye my lover.
Goodbye my friend.
You have been the one.
You have been the one for me.

I’m so hollow, baby, I’m so hollow.
I’m so, I’m so, I’m so hollow.
I’m so hollow, baby, I’m so hollow.
I’m so, I’m so, I’m so hollow.

Ochtendritueel [FILMPJE]

1

1 november 2012 … we gaan het gewoon samen doen!!

1

Ik zou liegen als ik zou zeggen dat de afgelopen weken en maanden geen vreselijke achtbaan zijn geweest. En dat allemaal zonder gordels om. Doodeng. Je zou er bijna bang van worden in het donker.

In die hele kutperiode was je er. Zoals je er altijd was en altijd bent in kutperiodes. We waren elkaar een beetje uit het oog verloren de laatste tijd. Dat klopt. Maar we hebben elkaar toch maar mooi weer teruggevonden. Omdat we blijkbaar toch niet zonder elkaar kunnen. Dat is dan maar zo. En laten we van die wetenschap het beste gaan maken. Jij en ik.

Nou lang praten, wikken en wegen zijn we er dan eindelijk uit… 1 november gaan we het gewoon doen. Samen. En eigenlijk ben je er stiekem al een paar weken. En ik geniet van elke keer dat ik je auto zie staan en je er weer bent. En tja, mensen zullen er hun idee over hebben. Dat het allemaal wat snel gaat en dat je je niet 2x aan dezelfde steen moet stoten. En dat geldt voor ons allebei.

Onze geschiedenis gaat al flink wat jaren terug. En verdomme wat ben ik blij dat we het nu eindelijk bekend gaan maken : SAMEN VERDER. Welkom terug op de enige plek waar je thuishoort. Hier.

En ik durf het nu best te roepen: ik hou van je!!

Een poot van Lex!

2

Zo, mag ik even van mijn nieuwe baasje een stukje op zijn blog schrijven. Een hele eer natuurlijk. Maar goed, ik moet dus een heel blogje schrijven voor 1 hondenkoekje. Betaalt hij iedereen zo slecht of ben ik genaaid hier?

Vrijdagmiddag stonden ze ineens voor de deur van het asiel in Amsterdam. “Raar volkje” dacht ik nog, maar ja terug naar zo’n klein hok in het asiel was ik ook wel een beetje zat. Dus mijn beste pootje voorgezet en binnen de kortste keren zat ik op de achterbank van een auto. Nou, ik zal er niet omheen draaien: die Suuz die reed dermate dat ik de nodige poepjes van de spanning liet. Alhoewel… niet al die poepjes waren van mij maar die dikke kale man voorin die kon er ook wat van zeg!

Nou ja dan verwacht je dus een groot huis met een grote tuin. Wat denk je? Moet ik gewoon de trap op 2 hoog naar een flatje. Had ik dat geweten dan had ik wel in dat asiel gebleven natuurlijk! Maar ja, je moet alles een kans geven en toen ik eenmaal mijn eigen hoekje in de (overigens best wel ruime) woonkamer had vond ik het allemaal wel prima natuurlijk.

Heel soms doe ik wel eens stoute dingen maar dan kruip ik snel tussen de benen van mijn nieuwe baasjes of lik ik ze helemaal onder. Daar kom ik dan altijd wel mee weg. Die poesjes in huis die vinden me nog niet zo heel erg vriendelijk. Eentje heet “Lieve” maar dat is dan wel degene die me al een paar petsen op mijn neus heeft gegeven. Niet echt een toepasselijke naam als je het mij vraagt…

Ik ben al heel veel mee op stap geweest in de auto en ondanks de rijstijl van Suuz vind ik dat allemaal best wel gezellig. Allemaal lieve mensen die met me willen spelen. En mijn baasjes gaan heel lang met me wandelen. Daar snap ik overigens niks van want bij de eerste boom ga ik al plassen en bij het eerste stukje gras leg ik mijn drol al neer. Blijkbaar houden deze mensen erg van wandelen dus ik doe maar vrolijk mee.

Gisteravond was ik in het Twiske. Daar mocht ik los en HEEEEL hard rennen. Ik probeerde nog even weg te rennen maar aangezien beide baasjes geen enkele aanstalten maakten om achter mij aan te rennen koos ik toch maar eieren voor mijn geld. Waar haal je anders zo laat op de avond nog koekjes vandaan he?

Nou ik ga nu mijn koekje claimen. En ik moet de was nog ophangen.

Een poot van Lex!

Het begin van iets moois… (een reconstructie)

4

Het was een donkere nacht, de nacht van 7 op 8 november 2010. Het datacenter ging even wat stroomkabels vervangen en we mochten vooraf alles net afsluiten, wachten, en vervolgens weer alles aansluiten. We (Dennis, Gijs, Rowin, ik) hadden ons voorgenomen vooraf goed te slapen maar zoals altijd was daar niks van gekomen. Dus we waren rond middernacht al aardige zombies.

Tijdens het wachten twitter maar weer eens opgestart. Omdat er niet zoveel mensen wakker waren maar wat gaan experimenteren met hashtags. Laten we de #nachtploeg nog eens proberen dacht ik. En daar was ze:

“Iemand adviseerde me de #nachtploeg… Ja, gezellig. *noknok is daar iemand?*”
(http://twitter.com/#!/_Suuz/statuses/1454095994982400)

Huh? Een vrouw? Wakker? Op dit tijdstip? Wonderlijk. Ik moest maar eens wat terugsturen dan he….

“@_Suuz Jazeker, @pnxrayden, @rowinvd, @dterlouw en ik zijn gewoon aan het werk #nachtploeg”
(http://twitter.com/#!/ehazeleger/statuses/1454431455416320)

Jaja, ik deel hier met jullie mijn ALLEREERSTE contact met Suuz. En ja, gewoon online via twitter. Dat medium wat ik nooit helemaal begrepen had. En eigenlijk alleen gebruikte om te zeiken tegen de wereld.

Nadat we maar een paar korte zinnetjes op twitter hadden uitgewisseld was mijn interesse gewekt. In de week die volgde spraken we elkaar dagelijks op twitter. Van ’s ochtends tot diep in de nacht. Inmiddels had ik bijna al haar tweets teruggelezen (dat waren er al heel veel hoor!!) en, het klinkt misschien heel gek, maar ik dacht maar 1 ding: dat moet gewoon mijn nieuwe vriendin worden. Punt.

Al heel snel verhuisden onze gesprekken naar de whatsapp (sms voor gevorderden, als u dat niet wist). Duizenden zinnen vlogen in korte tijd over en weer. En tijdens werktijd mega-lange e-mails.

Zonder elkaar ook maar 1 keer gezien te hebben, foto’s uitgewisseld te hebben of alleen maar elkaars stem te hebben gehoord wist ik zeker: ik ben stapelgek op deze vrouw. Maar ik wist niet zo goed hoe ik dat nu moest zeggen. Ik vond mezelf maar een beetje onnozel, als 30-er verliefd worden op een meisje van 22, dat woont aan de andere kant van het land. En waar ik alleen nog maar getypte zinnetjes mee had gedeeld.

Dus na veel wikken en wegen dan toch maar dat eerste telefoontje er aan gewaagd. Wat een mooie en lieve stem! We hebben elkaar nachtenlang wakker gehouden. Overdag mailen, ´s avonds op de whatsapp en de hele nacht aan de telefoon. Dennis werd er wel eens wat moe van. En toch zei hij, als we buiten een peukje zaten te roken, telkens weer: “Het is je gegund Haas, eerlijk waar.”

Nog voordat we elkaar überhaupt in het echt hadden ontmoet had zij maar al “haar vriendje” genoemd en ik haar “mijn vriendinnetje”. We hadden hooguit wat wazige foto’s van elkaar gezien. We moesten maar eens naar de volgende stap: elkaar in het echt ontmoeten.

En daar ging ik op een zekere zaterdag. Natuurlijk weet ik welke dag dat was: 11 december 2010. Ruim een maand na ons eerste contact op twitter. Vol goede moed op weg naar Brabant! Ik had er zin in. Totdat ik de straat in reed. Lood in mijn schoenen. Ik parkeerde auto een straat verder, ging naast de auto staan en greep naar mijn telefoon.

“Dennis, godverdomme! Waarom doe ik dit soort dingen, wat bezielt me in hemelsnaam dat ik nu hier sta? Dit was vanaf dag 1 een groot feest. Dit kan alleen maar fout aflopen. Misschien moet ik maar terugrijden.”

Dennis heeft me altijd gesteund wanneer ik even twijfelde over mezelf en om dit een kans te geven. En vanaf hier zeg ik nog een keer: bedankt kerel. Oprecht bedankt. Hij zei wat dingen in de trant van “what can possibly go wrong..?”. Alhoewel dat meestal weinig goeds betekende nam ik het dit keer maar van hem aan.

En zo stond ik minuten later alsnog in de deuropening. Oog in oog met mijn vriendin. Gek, onwerkelijk, niet te bevatten eigenlijk. En ze was nog vele malen mooier dan ik had durven dromen. De eerste minuten werd er maar bijzonder weinig gezegd. Ik kreeg een rondleiding door het huis en we wisselden voor het eerst face to face onze zinnen uit. En nee, dit viel niet tegen. Absoluut niet. Verre van.

Al binnen het uur stond ik oog in oog met mijn schoonmoeder. Het waren hooguit 2 minuten. Ook gek. Toch? We gingen samen met de hond een boswandeling maken. Ik had de dag ervoor nieuwe schoenen gekocht en het was een fikse wandeling. Tijdens het lopen voelde ik de blaren op mijn voeten al groeien. Maar nee, dat zeg je niet bij een “eerst afspraakje”.

Aan het begin van de avond zaten we allebei op een andere bank. Wel uitgebreid in gesprek, maar toch. Een paar uur later zaten we lachend samen op dezelfde bank. Naast elkaar. De tv stond aan maar ik heb het allemaal gemist. Wat een fijn gevoel en wat ben ik blij om hier te zijn. Elkaar voor het eerst zien en toch zo vertrouwd jezelf thuis voelen. Dat het voelt alsof je elkaar al heel lang kent en elkaar onvoorwaardelijk kan vertrouwen.

….

==

En nu ruim een half jaar later woon je al weer een tijdje bij me. Je vond het moeilijk maar je hebt Brabant verlaten om samen met mij een toekomst op te bouwen. Hier, in het goddeloze Zaandam. We zoeken naar een huis met een tuintje. En een speeltuin in de buurt. En een basisschool in de buurt. Je bent elke dag bij me en ik heb nog niet van 1 dag spijt. Als je er even niet bent dan mis ik je al. Echt.

Ik weet nu al dat jij de beste moeder gaat worden die ik me maar kan wensen voor onze kinderen. En de mooiste bruid op aarde. Ooit, ergens.

Ik hou van jou!

Erik

Deze relatie is mede mogelijk gemaakt door: Twitter, Whatsapp en de wijze woorden van Dennis. Bedankt.

Reisverslag deel 2 – Tour du Roef

1

Reisverslag deel 2: de Tour du Roef

“Haas, ik moet je wat vragen.” Dat is natuurlijk nooit een goed begin. Zeker niet als Gijs (de Roef) dat zegt. Hij vertelde dat Maria (zijn vriendin) ons had uitgenodigd om te komen eten. Altijd goed natuurlijk. Maar zat zij niet in een compleet ander land dan wij, het beruchte Griekenland?

Ja dat was ook zo maar de Roef vertelde dat dat praktisch de 3e straat links was vanaf ons hotel. Later werd dat 120 kilometer, 120 kilometer hemelsbreed, 150 kilometer en tot slot 246 kilometer hemelsbreed. Hoe lang het uiteindelijk echt was weet geen mens, en misschien is dat maar beter ook voor de onderlinge verstandhouding.

Dus hoppa, terug naar het vliegveld, een bijzonder fijne 4 wheel drive gehaald en de volgende ochtend om 8 uur vertrokken. Eerlijk is eerlijk… de Roef was op tijd wakker en wij niet. Met een kleine vertraging, een volle tank en goede moed gingen we op pad.

De 2 bestuurders voorin en Gijs als über-navigator op de achterbank. Want ja, hij heeft kaarten van de heule wereld. Onthoud u deze woorden ook even? Het ging al snel mis. Want in de bebouwde kom was de gps dekking ruk en waren we continu de weg kwijt, ook buiten de bebouwde kom overigens. Regelmatig klonk een harde instructie van de navigatie, direct gevolgd door een schreeuw van Gijs om vooral NIET daar naar te luisteren omdat “de gps aan het flippen was”. Regelmatig reden we op plekken waarvan we zeker wisten dat als de auto kapot zou gaan we nooit levend terug zouden komen. 

Eng was gewoon dat als we ergens een paar seconden stil stonden er opeens honderden wespen rond de auto hingen. En ze gedroegen zich tamelijk agressief. Echt eng. En ja, vooral voor Gijs was dat vervelend want die wilde elke 15 kilometer plassen. 

Alsof het allemaal al niet erg genoeg was had Suuz de avond voor vertrek 2 laxeerpillen ingenomen. De ontlasting zat wat vast maar ja, tijdens de dodemansrit niet natuurlijk. U kunt zich mijn gezichtsuitdrukking voorstellen toen werd geroepen “hadden we nou maar een wc rol meegenomen”. Ik heb intern heel wat gevloekt, u begrijpt dat.

Naast wegen, dorpen en complete landschappen die niet op de kaart stonden, onverharde wegen, verlaten benzinestations waar je eigenlijk niet wilde stoppen was het wel een mooie rit. Jammer van de wegen waar soms delen van of soms het complete asfalt ontbrak. Ze waren wel druk bezig met asfalteren. Hopelijk leest het autoverhuurbedrijf niet mee maar de bodem van de auto is in elk geval voorzien van een gloednieuwe laag asfalt. Geen dank overigens.

Hilarisch waren de telefoongesprekken van Gijs met Maria waarin zij hem vroeg waar we ondertussen waren en hij zei “lieve schat, we hebben werkelijk waar geen flauw idee”. Dat was in al die jaren dat ik hem ken het meest eerlijke antwoord ooit.

Uiteindelijk bereikten we na zo’n 5 uur rijden de grens. Maria stond ons, heel vriendelijk, op te wachten bij de drugscontrole. Stiekem hoopte ik natuurlijk op een man met een handschoen die Gijs zou meenemen naar een donkere kamer om te kijken of hij stiekem geen drugs mee had maar helaas.

Ik ben natuurlijk een grote cultuurbarbaar met wat ik nu zeg maar Griekenland is Bulgarije + 15 graden. En de prijzen in het kwadraat. Het liefst had ik me bij aankomst verstopt in de auto met draaiende motor en de airco op volle kracht. Ik ben geen mens voor temperaturen boven de 40 graden, dat is nu nogmaals bevestigd.

Eerlijk is eerlijk: we zijn bijzonder vriendelijk ontvangen door Maria met haar familie. Lekker gegeten, lekker gedronken en lekker gepraat. De rit was, op wat kleine bobbels na, geweldig en we hadden er allemaal geen minuut van willen missen. Nou ja, eentje dan, maar toen had Gijs een scheet gelaten in de auto en konden de ramen niet open.

De terugreis was vrijwel identiek met het verschil dat Suuz demonstreerde dat als je geen laxeerpillen meer hebt je dan ook gewoon met 140 over behoorlijk grote drempels kan rijden. En opnieuw riep iemand “hadden we nou maar een wc rol meegenomen”….

Reisverslag Bulgarije – deel 1

0

Reisverslag deel 1: Bulgarije 

Toen Gijs mij 2 weken terug vroeg om op vakantie te gaan zei ik uiteraard meteen ja. In alle eerlijkheid: ik had er totaal geen vertrouwen in dat we onze agenda’s op elkaar konden afstemmen, het eens worden over de lokatie en toestemming zouden krijgen van onze schatjes. Ik heb het dan uiteraard over Roel en Dennis.

Met een gezamelijke ICT ervaring van 20 jaar bleek het nog verdomde lastig een vakantiesite te vinden waar op korte termijn iets te boeken was. Ook het feit dat Gijs begon te zoeken bij de duurste hotels en ik bij de goedkoopste was uiteraard niet handig. Maar zoals altijd: de gulden middenweg bood hier uitkomst.

Natuurlijk wilde Suuz mee. Of niet mee. Of wel mee. Aangezien ik de man van de knopen ben heb ik Suuz gewoon meegesleept. Zo ben ik.

En ja, zo’n last minute geeft een hoop stress. Van alles regelen en op de ochtend van vertrek nog je koffer vullen geeft wat stress. Suuz nam al een duik richting de vakantie op de trap van het treinstation, we misten de trein en de aansluiting. Zo ontstond de unieke situatie dat Gijs te vroeg en wij te laat waren. Ik haat de trein, dat wil ik gezegd hebben.

Als 3 kleine biggetjes in de economyclass is natuurlijk geen pret. Ik rook af en toe wat vreemde geuren en vermoed dat Gijs daar schuldig aan was. Suuz wilde slapen. Of niet slapen. Of wel slapen.

Aangekomen in Bulgarije werden we verrast door regen. Afijn, shit happens. Bij de aankomst bij het hotel keken vier boze ogen mij aan. In het donker lijkt het inderdaad op de ghetto van Sunny Beach. Maar dat viel bij nader inzien wel mee.

Tot zover deel 1. Stay tuned over de spannende verhalen over laxeerpillen, de Tour du Roef en meer.

Naar boven