DIT is nou een mes in je rug

1

Tja, ik dacht at we vorige week een redelijk normaal gesprek hadden gevoerd. Maar goed, dan moet je niet daarna achter mijn rug om weer gaan liegen en bedriegen. Mijn woorden niet gaan verdraaien. Mij niet in de zeik gaan lopen nemen.

Vandaag mogen ontdekken dat je over nog meer dingen hebt gelogen. Je oude nummer is vandaag weer in gebruik genomen en het aantal ranzige berichten is gewoon ziekelijk. Dus deze heb je meer dan verdiend….  

Hoi psycholoog, ik ben Suzan.

Ja ik zal het eventjes allemaal uitleggen. Mijn waarheid.

Mijn vriend is een enorme klootzak. Ja dat besefte ik mij niet zomaar. Dat kwam nadat ik de boeken van Twilight had gelezen. U weet wel.. over dat meisje dat verliefd wordt op een vampier. Ja mijn vriend is helemaal geen vampier. Dus ja daar kan ik niks mee.

Ja hij is wel lief hoor. Hij heeft me een auto, een tankpas, een telefoon, een huis, kleren.. eigenlijk alles gegeven eigenlijk wat ik wilde. Alles wat geregeld moet worden regelt hij wel. We eten een paar keer per week buiten de deur. We zijn ook 5x op vakantie geweest in de 2 jaar dat we samen waren. Gingen weekendjes en dagen weg. Maar ja, het blijft een klootzak natuurlijk. Ja we hadden wel dromen over een huis en kinderen. Maar ja…. dat is ook weer zoiets he?

Ik kon op de zaak komen helpen. Ik had ook op andere plekken gesolliciteerd maar telkens vond ik het toch leuker om bij hem op kantoor te zijn. Het was daar ook zo gezellig he. Nee echt. Ja hij zei wel dat ik gewoon werk moest maken van die sollicitaties en weg moest gaan als ik dat wilde. Ja, en hij vond het geweldig toen ik door was voor een gesprek bij Q-Music. Maar ja, ik MOEST van hem op kantoor blijven. Ik MOCHT niet weg. Ja nu ik dat zo zeg klinkt dat inderdaad vreemd ja….

Soms stuurt hij wel een cynische tweets of berichtjes. Ja dat was ik op een gegeven moment zat. Dus ik ging maar met wat mannen seksueel getinte berichtjes uitwisselen. Gewoon in zijn eigen huis, gewoon met de telefoon die hij betaalde. Ja zijn eigen schuld hoor, had hij maar de afwas niet in de wasbak moeten zetten hoor. Dat hij er wel was als er echt iets was en trots en blij met me was, tja dat doet me niet zoveel.

Ja als we ruzie hebben dan gaat het helemaal mis… Nee, hij slaat me niet. Hij schreeuwt niet. Hij gooit niet met dingen. Hij is stil en trekt zich terug. Wat een ongelooflijke hufter. Er is blijkbaar iets waar hij mee zit. Maar ja, daar kan ik niks mee natuurlijk. Een echte man trapt op zijn minst een deur kapot, slaat me in mijn gezicht of bewerkt mijn gezicht met een gebroken stuk glas. Dit is toch geen echte vent?!?!?

Ja, ik was in de laatste maanden erg van slag. Zat een beetje met mezelf in de knoop. Nee, ik heb hem niet wakker geschud, heb niet keihard geschreeuwd om hulp aan mijn vriend. Nee, ik ben lekker verder gaan kutten met diverse andere mannen. Beetje seksueel getinte berichten uitwisselen. Ja, ondertussen nam ik wel een hond waar ik wel om geef (maar ja die past nu niet meer in mijn leven he, duh). Mijn vriend mishandelt die hond ook vreselijk. Echt naar. Oh die hond? Ja achtergelaten bij hem he. Ik zei toch al dat die hond niet meer in mijn leven past? Luistert u wel naar me?

Op het laatst was ik zo zat dat hij alleen maar bezig was met zijn werk zodat we volgend jaar een leuk huisje konden kopen dat ik besloot zijn splinternieuwe auto te gebruiken om te gaan neuken met iemand die ik ook van internet ken. Leek me wel zo’n gepaste straf. Hij was zo hard aan het werk. Ik had hem natuurlijk kunnen helpen en steunen maar tja ik heb ook zo mijn behoeftes natuurlijk. Dat snapt u ook? Waarom kijkt u zo raar naar mij?

Ja hij stond voor mijn neus toen ik de laatste restjes sperma van mijn mondhoeken veegde. Leek me allemaal wel duidelijk dus ik had daar niet zoveel aan toe te voegen. Het leek me wel zijn verdiende loon. Een mooi einde van 2 jaar aan gezamelijke dromen. Ja hihi, in ZIJN nieuwe auto dus. Hij rook zelfs nog helemaal nieuw.

Nee, hij gooide me niet het huis uit. Hij wou me helpen. Hij zag dat hij ook fout was geweest. Maar ja, ik zei maar meteen dat ik allang niet meer van hem hield. Dat ik al maanden een toneelstukje aan het opvoeren was. Ja, breng die hond maar naar het asiel zei ik. Nee, dat is niet harteloos natuurlijk. Het kan me alleen gewoon niks schelen.

Ik zit nu bij mijn zusje en zwager. Ja, ik heb altijd gezegd dat mijn zusje niet welkom was als haar relatie uitging. Maar ja, mensen kunnen heel erg veranderen he? Nee, mijn vriend niet. Mijn zusje wel. Een vos verliest wel zijn haren maar niet zijn streken. Maar goed, mijn zusje is geen vos. En mijn vriend wel. Duh. Ja, ik heb 22 jaar van mijn leven een hekel gehad aan mijn zusje. Haar gehaat, me altijd negatief over haar uitgelaten. Maar ja, op straat leven is ook weer zoiets he. Dus daar heb ik het een paar maanden terug maar mee bijgelegd. En ben daar mijn vriend gaan afzeiken, gewoon de rollen omdraaien. Dat lukt hoor, hihi. Net als bij ons gezamelijke vrienden. Leek me wel zo gepast. Je moet zoiets goed plannen allemaal he? Straks gaan mensen nog denken dat het allemaal mijn fout is he…

Ja… hij probeert nog steeds echt met me te praten en me te helpen. Maar ja, zo gaat dat in de Twilight films ook niet dus daar kan ik niks mee. Heeft u de laatste film trouwens al gezien? Wat is hij ziek he… dat hij denkt dat hij ondanks alles nog van me houdt en om me geeft, zich zorgen om me maakt en me mist. Ja nee ik ben heel gelukkig nu. Dolgelukkig. Ik straal weer helemaal. Ziet u dat niet? Raar zeg.

Ik snap dat niet he… ik heb hem bedrogen voor zijn eigen neus. Gelogen, bedrogen en de boel besodemieterd. En ’s avonds stapte ik gewoon weer naast hem in bed. En stonden we samen op. Dat deed me verder niks. Tot de laatste dag heb ik dat spelletje mooi meegespeeld. Ja hij had het druk met zijn werk. Maar dat hoef ik toch niet te pikken? Daarvoor ben ik niet helemaal uit Brabant gekomen?

Maar ja, zo kan ik dit verhaal natuurlijk niet aan iedereen vertellen. Niet iedereen snapt en begrijpt dat. Dus ik heb er maar een zooitje leugens tegenaan gegooid. Hem helemaal zwartgemaakt en afgekraakt bij een ieder die het maar wilde horen. Gewoon natrappen, kil, koel en berekenend. Lullige dingen over hem roepen. Ik heb zelfs bedacht dat hij NPS heeft. Gewoon, omdat ik dat kan. Ik weet namelijk heel veel van psychische aandoeningen.

Ja ik heb diverse verhalen opgehangen over een envelop met foto’s van de plastisch chirurg. Gewoon diverse. Allemaal verschillende. Ja allemaal gelogen. Dat hij me er steeds en steeds maar mee confronteerde om me in te laten zien dat ik lelijk was. Nee, natuurlijk is dat niet echt. Die envelop lag gewoon ONDER een la in het dressoir. Die is daar nooit weggeweest natuurlijk. Maar ja, daar krijg ik wel medelijden mee. Ja, hij heeft me ook mijn auto en spullen afgepakt. Alles heeft me afgepakt. Ook mijn eigenwaarde ja. Ja natuurlijk ben ik gelukkig! Waarom vraagt u dat?

Beseft u wel dat hij heel erg over MIJN grenzen is heen gegaaan? IK hoef dat toch niet allemaal te pikken?

Hallo? Bent u er nog?

Goodbye My Lover

1

Gisteravond een gesprek had. In alle rust. Stilte. Met z’n 2. Wat we eerder hadden moeten doen. In plaats van kinderachtig bitchen via het internet. Zonder daar 1001 mensen bij te betrekken. Waar 2 kijven, 2 schuld. Waar ik mijn grote bek had had ik ook mijn kleine hartje. En waar ik om mij heen schopte vocht ik naar een oplossing.

Er is me verweten dat ik online mijn imago van de grote stoere klootzak heb volgehouden. Een ieder die mij even gesproken heeft in de afgelopen weken (online en offline) heeft mijn tranen, mijn verdriet, mijn teleurstelling, mijn onbegrip gezien. Ik heb die niet verborgen. Nooit. Ik heb nooit gedacht of gezegd dat ik perfect was. Nooit. Ik heb altijd gezegd dat ik haar acties heb begrepen, geaccepteerd en daar vrede mee kon hebben. Omdat ook ik niet perfect ben en zeker mijn fouten heb gemaakt naar haar toe.

Zij kiest er voor om de deur definitief dicht te trekken. Daar kan ik niks aan veranderen. Wat ik ook zeg, probeer of doe. Ik kan daar niks aan doen. De vrouw, de liefde van mijn leven, waar ik zo veel plezier mee heb gehad en zoveel verdriet mee heb gedeeld. We hebben het elkaar heel moeilijk gemaakt. Gisteren konden we wel naar elkaar luisteren, elkaar begrijpen. Waarom hebben we dat niet veel eerder gedaan?

Godverdomme, ik ga je missen.

Ik wil je niet missen.

Ik wens je het allerbeste.

————————————————————————

Did I disappoint you or let you down?
Should I be feeling guilty or let the judges frown?
‘Cause I saw the end before we’d begun,
Yes I saw you were blinded and I knew I had won.
So I took what’s mine by eternal right.
Took your soul out into the night.
It may be over but it won’t stop there,
I am here for you if you’d only care.
You touched my heart you touched my soul.
You changed my life and all my goals.
And love is blind and that I knew when,
My heart was blinded by you.
I’ve kissed your lips and held your hand.
Shared your dreams and shared your bed.
I know you well, I know your smell.
I’ve been addicted to you.

Goodbye my lover.
Goodbye my friend.
You have been the one.
You have been the one for me.

I am a dreamer and when I wake,
You can’t break my spirit – it’s my dreams you take.
And as you move on, remember me,
Remember us and all we used to be
I’ve seen you cry, I’ve seen you smile.
I’ve watched you sleeping for a while.
I’d be the father of your child.
I’d spend a lifetime with you.
I know your fears and you know mine.
We’ve had our doubts but now we’re fine,
And I love you, I swear that’s true.
I cannot live without you.

Goodbye my lover.
Goodbye my friend.
You have been the one.
You have been the one for me.

And I still hold your hand in mine.
In mine when I’m asleep.
And I will bare my soul in time,
When I’m kneeling at your feet.
Goodbye my lover.
Goodbye my friend.
You have been the one.
You have been the one for me.

I’m so hollow, baby, I’m so hollow.
I’m so, I’m so, I’m so hollow.
I’m so hollow, baby, I’m so hollow.
I’m so, I’m so, I’m so hollow.

Ochtendritueel [FILMPJE]

1

#projectD

4

Vrijdag 16 november 2012, 22.00 uur.

De ploeg van #projectD staat voor de deur. De groep op whatsapp is goed gevuld. Sommige mensen waren pas rond 20.00 uur geinformeerd. En toch scherp op tijd ter plaatse. Respect daarvoor. Een huis gevuld met lieve en mooie mensen. Die er zijn voor mij. Die mij hebben zien vechten de afgelopen tijd. Naast alle aanwezigen is een klein groepje mensen op de hoogte. De telefoon blijft hier piepen. De berichten variëren van “gaat het nog een beetje?” tot “whahahahahahahaha”.

Ik zoek ergens de balans tussen vreselijk lachen om een geweldige grap en het gevecht tegen mijn tranen. Soms wint het ene, soms het andere.

Al bijna een week heb ik niks gegeten. Via de mail nog mijn laatste pogingen gedaan om dit te voorkomen. Gezocht naar een oplossing. Met honderden woorden. Het is me niet gelukt. Op donderdagochtend is er nog enige hoop en wordt de actie op donderdagavond lastminute afgeblazen. Vrijdagochtend is wel duidelijk dat hij doorgaat. Jammer. “Waarom” vraag ik me alleen maar af. Waarom doet ze dit?

Een uur voor vertrek besluit ik definitief niet mee te gaan. Ik hoef dit niet aan te zien. Ik wil dat niet. Om toch enige toelichting te geven op deze actie geef ik de mensen nog een briefje mee.

Ik moet een heleboel mensen bedanken. Ik heb jullie gisteren persoonlijk bedankt. En ik ga geen namen noemen. En waarom niet? Omdat ik de privacy van 2 mensen moet respecteren. Die op de achtergrond voor mij een hele grote rol hebben gespeeld. Als jullie dit lezen weten jullie dat ik jullie bedoel. Maar een ieder die hier aan heeft meegeholpen: BEDANKT.

Suzan,

Hierbij je spullen. En nee, dat is niet het einde waar ik op gehoopt had. En niet zoals ik het gewild heb. Ik kan het ook niet aan om dit zo te zien.

Ik heb weken gezocht naar een manier van communicatie. Dat lukte niet. Ik heb geprobeerd deze week afspraken met je te maken om de spullen op te halen. Dat lukte niet. Ik heb je gevraagd het deze week eindelijk te regelen. Dat lukte niet.

De aanblik van die dozen elke dag. Ik trok het niet meer. Hoezeer ik gevochten heb om het nog even vol te houden. Elke dag opnieuw. Hoop te putten door aan al die leuke momente samen te denken.

Het enige wat ik krijg zijn mailtjes waar een vreselijke nare ondertoon in zit. Leugens die ik hoor van mensen waar je mee gesproken hebt. Waar ik ’s nachts niet van kan slapen. Eten dat ik niet door mijn keel krijg. Klap op klap in mijn gezicht op Twitter. Ook nadat je deze week zei dat je wel wilde praten. Ergens in de afgelopen dagen is mijn hart een beetje afgestorven. Het besef dat ik deze strijd niet alleen kan strijden.

Waarom je wel de iPad en iPhone terugbrengt en geen concrete afspraken wilde maken voor je spullen? Ik heb er de hele week om gevraagd. En daarvoor ook. Ik heb je nooit je spullen geweigerd. Nooit. Je wou ze zsm hebben maar waar bleef je dan?

Ik snap het niet. Ik begrijp het niet. Ik heb zoveel gezegd, zoveel gedaan, zo hard gevochten. Wat had je in hemelsnaam nog meer van me verwacht dan mijn grenzeloze liefde en al mijn begrip? Ik zal het misschien nooit snappen. Ik zal het misschien nooit begrijpen.

Leven met jou was als de hemel. Ik ga nu vechten in de hel.
Dag lieve, mooie Suuz.

Erik

 

Geniet van een actie van nog geen 10 minuten. Schitterend in beeld gebracht met de verborgen camera’s en livestream. 

 

Ow PS Sander Horstman: “gouden lul”. Wat een jaloezie zeg. Als je maar niet denkt dat ik met jou “pipi ga rijden….” leipo. 

De wereld redden….

0

Ik was nog graag bij jou gebleven
Maar ik heb veel te veel te doen
Dus die tijd kan ik niet geven
Ik ben onmisbaar in de stad
De situatie wordt onderschat
En waarschijnlijk hangt ons leven er vanaf
Ik weet je baalt er van
En ik zou bij je willen blijven
Maar ik kom bij je terug zo gauw ik kan

Eerst moet ik nog de wereld redden
Daarna kom ik bij jou
Nog honderdachtenveertig mails checken
Wie weet wat daar dan nog gebeurt
En er gebeurt zoveel
Eerst moet ik nog de wereld redden
Meteen daarna kom ik terug bij jou

Ik ben nog wat vergeten
Dus begin maar vast met eten
En dan schuif ik wel wat later aan
Je vraagt hoezo, hoe dan, waarom
Maar dat soort vragen vind ik dom
Want je lijkt niet te beseffen wat ik doen moet
Dit is wat ik doe en details doen er niet toe
Van al je vragen wordt ik vrees’lijk moe

Eerst moet ik nog de wereld redden
Daarna kom ik naar jou
Nog honderdachtenveertig mails checken
Wie weet wat daar dan nog gebeurt
En er gebeurt zoveel
Eerst moet ik nog de wereld redden
Meteen daarna kom ik terug bij jou

De tijd is vijand nummer één
Ik kan niet wachten
Dat ziet toch iedereen meteen
Ik moet nu verder
Anders is dit echt het eind van ons bestaan
Omdat we met de ruggen tegen muren staan

Eerst moet ik nog de wereld redden
Daarna kom ik naar jou
Nog honderdachtenveertig mails checken
Wie weet wat daar dan nog gebeurt
En er gebeurt zoveel
Eerst moet ik nog de wereld redden
Daarna kom ik naar jou
Nog 148.713 mails checken
Wie weet wat er dan nog gebeurt
En er gebeurt zoveel
Eerst moet ik nog de wereld redden
Meteen daarna kom ik terug bij jou

Spullen [deadline]

2

Verstuurd op 3 november 2012 om 12.07 uur

====
Suzan,

Ik verwacht dat komende week ik de iPad en iPhone inclusief accessoires (en dus ook de simkaarten en pincodes) van jou ontvang. Dit kan per post naar ons kantoor in Zaandam. Dat betekent dat ik de spullen dan uiterlijk vrijdag 9 november heb ontvangen.

Nadat die zijn ontvangen zal ik binnen 1 week (van maandag 12 tot vrijdag 16 november) data en tijden geven waarop je je spullen kan ophalen. Mochten al deze tijden niet schikken dan heb je ruim voldoende tijd gehad en zal ik zelf de nodige maatregelen nemen. In al die weken (maanden inmiddels) heb je 1 datum en tijd genoemd waarvan je bij voorbaat wist dat ik niet kon omdat ik dat netjes heb aangegeven.

Dat je al ruim 4 maanden weet wat je rechten zijn zal allemaal wel. Net als je dossier. Stop die lekker in je *** daar waar je tegenwoordig toch van alles in stopt.

Laat deze mail lekker aan iedereen zien. Zet hem online. Stop hem in je dossier. Fuck you. Dan heb ik ook nog genoeg dat online kan. Ik hoop je verdomde trots bent op jezelf als je in de spiegel kijkt. Het feit dat je zoveel leugens moet gebruiken om mij zwart te maken zegt mij meer dan genoeg. Als je al moet gaan liegen over mij om je eigen gelijk te halen… ziek. Gelukkig kennen de meeste mensen mij (of hebben ze mij leren kennen) en weten die mensen wel beter.

Dat je nieuwe levensmissie is om je eigen leven en dat van anderen kapot te maken: chapeau! Zelfs het gekste wat je over mij hebt lopen liegen en bedriegen heeft jou niet zo gesloopt als dat jij nu jezelf vakkundig aan het slopen bent. Chapeau. Wat zal je moeder vreselijk trots zijn als ze dit allemaal hoort.

Krijg de tyfus, al is de kans op een soa natuurlijk veel groter. Je bent een vies, ziek mens. En ik hoop dat je dat ook ziet als je in de spiegel kijkt. Kijk nog eens goed naar de symptomen van NPS en vraag je af of je je eigen shit niet op mij projecteert? Hoe verzin je zoiets geks? Weet dat als je ergens online leugens over mij publiceert ik daar werk van maak. Dus pas daar mee op. Met leugens. Hoop wel dat je geniet van het vertellen van al die leugens. Dat moet een groot feest voor je zijn.

Wat dom zeg dat ik de afgelopen week nog mensen aan het overtuigen was waarom ik ondanks alles toch nog een Smart voor je ging halen. Als waardering voor 2 geweldige jaren. Als blijk van dank voor je steun en het plezier dat we samen hebben beleefd. Waardering die je blijkbaar 2 jaar lang niet had gehad. Naast die vakanties, uitjes, etentjes, geld, auto, telefoon en weet ik veel wat had ik blijkbaar als blijk van waardering ook elke week een verse piemel mee moeten nemen geloof ik. Als waardering.

Dat je een verder zorgeloos leven met een schat van een hond en een vriend die stapelgek op je was, familie en vrienden die van je houden inruilt voor een bestaan als sletterige hoer… tja. Zet hem op. Wees lekker trots op jezelf. Kijk nog eens in de spiegel. Goed werk. Chapeau.

Voor mij ben jij nu dood. En ik heb het idee dat jij voor jezelf nu ook dood bent. Oh nee, niet dood maar “vrij” he? Chapeau! Neem nog een wijntje. En nog een.

Ondanks alles kan ik nog zeggen dat ik een ziel heb. En gevoel. Dat is niet altijd makkelijk en dat doet soms verdomd veel pijn. Jou vergeten en loslaten is moeilijk geweest maar je hebt me daar goed mee geholpen. Dank je wel. Ik heb veel van je geleerd. Vooral over hoe ziek mensen kunnen zijn waar je mee onder 1 dak leeft, hoe goed je blijkbaar bent als actrice en hoe gevoelloos je kan liegen en bedriegen om jezelf maar positief af te schilderen.

Erik

PS antwoorden op deze e-mail is niet nodig. Je bent bij deze geblokkeerd op al mijn mailadressen. Na ontvangst van de spullen zal ik de data en tijden geven.

Je zei allemaal lelijke dingen tegen me….

0

Woensdag. 10.00 uur. Mijn telefoon piept onophoudelijk. De hele ochtend al. Dat stomme whatsapp ook. De ene na de andere nare verwensing vliegt me om de oren. “Ja ik zet hem wel eventjes op stil”, bijt ik boos de collega’s toe.

Buiten staan we een peukje te roken. “Ze zegt dat ze weggaat bij me”. Met een dikke glimlach en een zwaaiende armbeweging roep ik: “Potverdorie”. Om daar aan te voegen: “Die kan ik straks thuis nog een keer gebruiken als ze er nog gewoon zit. Potverdorie”.

Met diezelfde glimlach laat ik mijn telefoon zien. Het scherm staat vol met whatsapp berichtjes. “Tja, die heeft gisteren geen seks gehad. Is dus niet te genieten”. Ze is boos. Heel boos. En waarom? Nou ja… dat zit zo: “Ik was blijkbaar in slaap gevallen en toen ze naar bed kwam zei ik allemaal nare dingen tegen haar. Ik heb daar overigens geen actieve herinnering van”.

Inmiddels is het 11.00 uur. Ze is blijkbaar boos dat ik niet terugkom van mijn werk om even boodschappen te doen. “Dus je laat me verhongeren?”. Hardop lees ik het bericht voor aan mijn collega’s, om daar aan toe te voegen: “Die supermarkt, dat is godverdomme nog geen 100 meter lopen”. Ik besluit dat ook even op de whatsapp te gooien naar haar.

“Ik haat haar”. Mijn collega zegt: “Nee, dat is geen haat. Dat is nou liefde. Ik verwar dat ook wel eens met elkaar”.

Tja, die Iranees die zichzelf een tijdje terug in brand stak op de Dam schreeuwde ook nog uit dat het als liefde voelde. Liefde, het is en blijft een raar gevoel.

Het is goed zo (over leugens enzo)

3

Omdat mij nog elke dag larie bereikt via via (mijn tamtam werkt erg goed) wou ik toch even wat zaken rechtzetten in een fijn blogje. Omdat ik niet zo goed tegen leugens en larie kan.

Ruim 2 jaar gelezen heb ik Suzan leren kennen. We raakten aan de praat via Twitter, later Whatsapp en kort daarna door hele lange telefoongesprekken. Gesprekken die ik stuk voor stuk nog heb opgeslagen. Gesprekken waarin we spraken over de kleine dingen in het leven (de afwas) tot voorgaande relaties, verdriet, pijn, teleurstellingen. En ja, ook een toekomst. Zonder dat we elkaar 1 keer hadden gezien had ik al hier van de daken geschreeuwd dat ik een nieuwe vriendin had en stuurde ze mij een berichtje dat ze me bij een paar mensen al “haar nieuwe vriend” had genoemd. Omdat we, denk ik, allebei mensen waren die naar het innerlijk keken. En het was fijn dat bij de eerste ontmoeting “in het echt” dat ook zo mooi klikte. De gelukkigste man op aarde. En dat ben ik ook vreselijk lang geweest.

Suuz had al het nodige meegemaakt. Ontevreden over haar eigen lichaam, ontevreden over haar leven. Ze voelde zich niet veilig in haar eigen huis. En ze had niet zo heel veel geld over voor de boodschappen. Ach dat kan. Ik was eigenlijk vooral trots dat een jong meisje van amper 23 jaar gewoon na een relatie weer een eigen huisje had, dat leuk had ingericht met de middelen die ze had. Een vrouw om trots op te zijn. Die ook echt iets wilde bereiken in het leven.

Al enkele dagen na onze eerste ontmoeting kocht ik een laptop zodat ik langer in Brabant kon blijven om daar wat werk te doen. Met als enige doel: langer bij mijn vriendin te zijn. Doordeweeks ging ik wel eens langs, in de weekenden waren we eigenlijk continu samen. In Oosterhout of in Zaandam. Het leek me wel wat: me vestigen in Brabant. Leuke omgeving, leuke mensen. En tja, home is where the heart is. En thuis is waar je bij je geliefde bent. In 1 van de vele autoritten van Oosterhout naar Zaandam belde ik Dennis. “Dennis, is het echt gek als ik voor Suuz naar Brabant zou verhuizen en elke dag op een neer zou rijden?”. Nee dat was niet gek zei hij. Het zou me wellicht ooit een keer gaan opbreken elke dag heen en weer. Maar dat zou ik dan wel weer zien.

Suuz was haar baan kwijtgeraakt in Brabant. Kon ook niet snel een nieuwe baan vinden, of ze deed daar te weinig moeite voor. Dat weet ik niet en kan ik niet beoordelen. Maar met haar salaris kwam ze al amper rond en met een uitkering zou dat niet veel beter worden. Er was al amper geld voor boodschappen. Boodschappen die kreeg ze van haar moeder, van haar vriendin of ik haalde wel eens wat.

Suuz voelde zich niet veilig in haar huis. Vreemde buurman. Huis was al een keer beschoten en we kwamen op een dag thuis toen we allemaal mannen in witte pakken zagen lopen. Buurman was verdacht van verkrachting. Zo’n buurt ja.

Suuz had een oude auto. Die auto kwam op het laatst niet door de keuring. Is voor 150 euro naar de sloop gegaan.

Suuz vond het wel wat. Kiezen voor de liefde. Kiezen voor Zaandam (cq Amsterdam). De grote stad. De grote boze stad. Ik weet nog dat ze even moest slikken toen haar moeder haar een kaartje stuurde waarin stond dat haar dochter voor haar gevoel “naar de andere kant van de wereld verhuisde”. Dat raakte haar wel. Natuurlijk.

Als je gewend bent praktisch elke dag je moeder te zien die om de hoek woont dan is dat een grote stap. Maar goddomme het is maar ruim een uurtje rijden hoor. Te lang om ff langs te wippen maar te kort om te doen alsof dat het einde van de wereld is.

Vlak voordat we verhuisden kreeg ik een e-mailtje onder ogen van Suuz aan een vriendin van haar. Ze wist niet zeker of ze wel wilde verhuizen. Of zoals ze dat letterlijk zei: “Het verliefde gevoel is weg”. Ja dat was een klap in mijn gezicht. Terwijl ik staarde naar dozen die ingepakt stonden lees je zoiets. Ik heb geprobeerd alles te doen om de ingeslagen weg zo succesvol mogelijk te maken. Natuurlijk laat je heel wat achter. En ik had het ook wel even moeilijk gehad als ik al mijn spullen had moeten inpakken en van Zaandam naar Oosterhout te verhuizen.

Ik weet nog dat Suuz riep dat ze maar op zoek ging naar een andere nagelstyliste. “Want om daarvoor naar Brabant te rijden is een beetje bizar”. Ik heb aangedrongen om vooral die nagelstyliste te houden. Ook toen die ziek werd. Omdat er niks mis is met een dagje naar Brabant waarbij je gelijk ook even je vrienden en/of familie kan ontmoeten. Ja natuurlijk kosten die 10 nagels dan in plaats van 35 euro zo 80 euro (brandstof, leasekosten) maar dat is dan maar zo. En zo heb ik haar wel honderden keren gewezen op het feit dat ze haar familie en vrienden daar nooit moest vergeten. En ja, ik heb daarbij wel gezegd dat het geld natuurlijk niet tot in de hemel groeit om 3x per week op en neer te rijden. Mijn enige verzoek: probeer dingen te combineren zodat je niet voor een babbeltje van 30 minuten en een bak koffie tientallen liters diesel verbrandt. Lijkt me redelijk.

We zijn in 2 jaar samen belachelijk veel op vakantie geweest. Texel, België. Frankrijk, Bulgarije, Turkije. En dan heb ik het nog niet eens over de dagjes weg. Met z’n 2-en of met collega’s, familie en vrienden. In die 2 jaar heeft thuisbezorgd.nl duizenden euro’s afgerekend bij ons, net als diverse restaurants in Zaandam en ver daarbuiten. Maakt allemaal niet uit en ik heb er minstens zoveel van genoten als Suuz.

Suuz die wist het allemaal niet zo precies. Zo wilde binnenhuisarchitect worden, of nee bij de politie werken, of nee bij Q-Music werken, of het was weer wat anders. Volgens mij heb ik alleen “brandweerman” in die 2 jaar niet voorbij horen komen. En ook niks met mongooltjes, want daar kon ze maar slecht tegen. Ik denk dat ik het het makkelijkste samenvat als: “iemand die niet weet wat ze wil”.

Suuz heeft veel gesolliciteerd. Hier in Noord-Holland. Alleen bij de sollicitatie bij Q-Music heb ik haar op enige moeite kunnen betrappen en het leek me ook een leuke baan voor haar. Voor andere banen waarvoor ze werd uitgenodigd ging ze vaak niet eens op gesprek. Haar partner had toch een eigen bedrijf en een baan was niet direct nodig dus tja… ach he. Ik was niet zo moeilijk wat dat betreft.

Suuz ging vaak naar Brabant. Met mij of zonder mij. Mensen vroegen zich wel af wat eigenlijk de lol was van een vriendin die zo vaak in haar eentje op stap was. Ik legde dan altijd uit dat dat toch echt wel meeviel en dat het hooguit even zo leek. En haar moeder was ziek waarvan ik ook vond dat die genoeg aandacht verdiende. Mijn schoonmoeder, die overigens ook wekenlang zeer gastvrij in mijn huis is ontvangen toen ze ziek was. Waar ik vaak genoeg in de avond en nacht voor naar Brabant reed. Zonder enig bezwaar overigens. De liefste schoonmoeder die ik ooit heb gehad.

Resumerend: Suuz had een eigen auto, een tankpas, een mobiele telefoon, een iPad en alle vrijheid van de wereld. Maar van die vrijheid is op brute wijze misbruik gemaakt. Dat is jammer. Zonde. Je vriendin met een ander betrappen in je eigen splinternieuwe auto aan een dijkje is gewoon niet grappig. Daar hoef ik niet echt omheen te draaien.

Aan iedereen die het wil horen vertelt ze nu dan ook graag dat ze al 4 maanden eerder klaar was met mij. Dat heeft ze ook tegen mij gezegd. Raar… want ik heb nog allemaal mailtjes en whatsapp gesprekken van minder dan 3 maanden terug. Over huizen die ze zocht voor “ons gezin”, plannen die we maakten voor de toekomst. Ik vraag me af wat of dat dan ook allemaal leugens waren. Hoe kun je 4 maanden met iemand samenwonen waar je niet meer van houdt, hoe kun je daar elke avond naast in slaap vallen? Hoe kun je daarmee een verwaarloosde hond uit het asiel halen?

Het vreemdgaan met een ander in mijn auto… het was “het enige in lange tijd waar je naar uit had gekeken”. Eh ja, nou dat weekend ervoor naar Nickelback met Lisa en een paar weken eerder een lang weekend naar België met z’n allen (inclusief je moeder) was blijkbaar niet het noemen waard. Tja.

Een dag voordat ik je betrapte met die pannenkoek stuurde je nog verontwaardigd via de whatsapp “Vertrouw je me soms niet met andere mannen?”. Ik had die dag nog gezegd dat dat de grootste larie was en dat ik je grenzeloos vertrouwde. Blijkbaar dom want je had die afspraak voor de volgende dag al gemaakt.

En nu heb je dan eindelijk die vrijheid die je zo graag wilde. In een hokje bij je zusje en je zwager. Die 37 dozen met je persoonlijke spullen hebben blijkbaar geen prioriteit. Die heb je namelijk niet binnen de beloofde 3 weken opgehaald. Blijkbaar niet van belang. En je wil ook graag gebruik maken van de “niet-goed-geld-terug-garantie” en van mij zo’n 8000 euro hebben ter compensatie van de afgelopen 2 jaar. Natuurlijk joh.

Dat ik tot op de dag vandaag walg als ik mijn eigen auto instap en die beelden voor me zie doet je weinig. Of niets. Maar als ik aangeef dat ik me vermaak met een andere dame dan is blijkbaar de wereld te klein. Haar een beetje afschilderen als “mijn nieuwe slachtoffer” en op een blog schrijven dat IK dan een psychische aandoening heb. Wie de fuck ben jij Suuz om een ander psychisch te beoordelen? Voor iemand die amper de basisschool heeft afgemaakt? Schaam je.

Ja ik ben inderdaad die narcistische klootzak. Die klootzak die je al een uur nadat hij je betrapte op vreemdgaan vroeg om toch alsjeblieft te praten en te zoeken naar een oplossing. Die nog met brieven en bloemen naar een oplossing heeft gezocht. Met veel mensen heeft gesproken, zoekende naar een oplossing. Die klootzak die vervolgens 40 dozen heeft gekocht en al je spullen heeft ingepakt. Wat een ongelooflijke narcistische klootzak zeg. Poeh poeh.

Gelukkig zijn er genoeg mensen die moeten lachen om je blog. Mensen die me verdomde goed kennen. Maar ik zou dus NPS hebben. Ik moest dat uiteraard ook even uitzoeken: http://mens-en-samenleving.infonu.nl/psychologie/9866-narcistische-persoonlijkheidsstoornis-nps.html. Mijn god zeg. Hoe ziek moet jij wel niet zijn om ook maar te denken dat 1 van die kenmerken op mij zou slaan? Mensen lachen en ik lach met ze mee. Als ik iets meer psychische kennis had had ik graag gezocht naar de psychische ziekte die jij hebt. Maar goed, ik zou dat liever aan een expert overlaten.

Je hebt me verweten dat ik contact heb opgenomen met een vriendin van je. En je moeder. Vervolgens heb je wel weken lang mijn beste vrienden online lopen “stalken”. Ik heb het allemaal gezien. Wat vreselijk ziek zeg. Over je eigen hond zeggen “breng maar naar het asiel” en dan wel de brutaliteit hebben om te vragen naar de hond van mijn beste vriend? Hoe ziek ben je dan? Hoe denk je dat dat overkomt bij mijn vrienden en bij mij? Het is maar goed dat Lex dat allemaal niet meekrijgt.

Foto’s van de plastisch chirurg die ik vond ONDER een laatje in een kast heb ik netjes doorgestuurd. Een plastisch chirurg die jij hebt bezocht omdat JIJ ontevreden was over jezelf (kijk maar eens naar de datum op de foto’s). Foto’s die zijn genomen lang voordat je mij ook maar kende. En het feit dat ik die netjes doorstuur noem jij vervolgens “een steek onder water om te laten blijken dat je lelijk bent en naar de plastisch chirurg moet van mij”. Volgens mij was ik degene die fel tegen plastische chirurgie was.

Ik hoop dat je zelf gaat inzien dat JIJ degene bent die hulp nodig heeft. Mij beschuldigen van het inbreken in je mailbox (nadat je daar eerst mijn beste vrienden van hebt beschuldigd) terwijl die e-mails godverdomme gewoon uit het Brabantse kamp komen. Mij beschuldigen dat ik je volg (alsof ik echt niks beters te doen heb) en ondertussen mij door “mannetjes” in de gaten laten houden. Hoe ziek ben jij eigenlijk? Ik hoop dat je dat zelf heel snel inziet.

Je vindt het gek dat MIJN beste vrienden je niet steunen. Nee die zien dat hun beste vriend maandenlang is besodemieterd, wekenlang heeft gevochten om de scherven van zijn relatie en zijn leven te lijmen terwijl jij er steeds weer met een hamer op sloeg. Die vrienden stonden hier. Naast mij. Met een schouder om op uit te huilen. En me uit de put te trekken.

Ik heb jou alles afgepakt. Tja. Zo zie jij dat. Volgens mij heb je het zelf stukje bij beetje gesloopt en kapot gemaakt. En bovenstaande kan ik allemaal bewijzen en hardmaken. Regel voor regel. Omdat ik niet tegen leugens kan. En dat jij daar minder moeite mee had bleek wel toen ik boven op een dijk in Enkhuizen van een afstand naar je keek en je me door de telefoon zei dat je in Brabant zat.

Z I E K

Het is goed zo. Heel veel succes met dat prachtige leventje van je. Ervaar die grenzeloze vrijheid en “geniet” zoals je dat zelf zo mooi samenvat. Geniet. Geniet van je eigen leugens en die eigen virtuele zielloze wereld. Het is daar vast heel gezellig.

Erik

PS Zoals je het zelf zei: “Met een auto vol spullen en mijn kat op schoot reden we de straat uit. Alsof ik weer op de motor zat, alsof ik samen met Leonarde Dicaprio helemaal voorop de Titanic stond met onze armen wijd. Alsof we door de wolken vlogen.”

Nou ja, je hebt in elk geval het besef dat je op een zinkend schip staat. Dat het slecht afloopt. Toch nog enige realiteitszin. “Iceberg ahead, Suuz”.

Naar boven