Nog 9 dagen en dan word ik alweer 30 jaar oud. De komende dagen ga ik even terugblikken op de afgelopen 30 jaar. Want geloof me …. er is genoeg gebeurd. Ik ga proberen het allemaal een beetje in thema’s te doen maar dat zal halverwege wel ergens stranden. Het thema van vandaag is…

Basisschool

Het leven begon pas echt op de basisschool. De eerste jaren op de Achtsprong (meester Erik, met wie ik ooit sprak over een technologisch systeem om aan te geven dat de wc bezet was) en daarna naar de overkant bij “De Rozemarn” in Amsterdam Zuidoost. Ik heb daar echt zo vreselijk veel leuke herinneringen aan. De eerste vriendjes en vriendinnetjes, vreselijk leuke leraren en vooral veel pret met conciërge. Ik kan het nu gerust zeggen, want ik heb mijn leven daarna behoorlijk verkloot, maar ik was een bijzonder goede leerling. Van een 9 of een 10 keek ik niet raar op. Ik vond het gewoon vreselijk leuk. Boeken lezen, informatie opsnuiven. En achteraf denk ik dat ik daarmee van mijn medeleerlingen en leraren wel wat respect kreeg.

Omdat ik het allemaal zo leuk vond was ik vaak ook snel klaar. De leraar wist dat en stuurde me dan lekker naar buiten “ga jij maar even wat kopietjes maken”. Zo werd ik op een gegeven moment de vaste assistent van de congiërge waar ik de halve dag in de kopieerruimte stond om dingen te kopiëren (machtig mooi), te nieten en uit te delen. Op vrijdag voor de leraren boodschappen doen en dan mocht ik een Surinaams broodje mee eten met ze. Sardientjes met ketchup, grote stukken ui en wat kruiden. Ik maak het nog steeds vaak voor mezelf. Omdat het heerlijk en simpel is.

Vage herinneringen over een gesprek met de schooldirecteur over de prijs per kopietje om ons eigen krantje uit te geven. Dat hebben we zelfs nog een tijdje volgehouden. Voor 50 cent ging ons eigen krantje in de school rond en hielden we er na aftrek van de kopieerkosten nog genoeg aan over om in de pauze snoep te gaan kopen. Jammer om achteraf zoveel te zijn vergeten maar gelukkig ook nog genoeg te hebben onthouden.

Het laatste jaar, groep 8.De zo alom gevreesde Cito toets. Ik was volgens mij steeds als eerste klaar. En het leek ook zo makkelijk. Wist ik veel. Weken later kwam de uitslag. De meester wilde toch wel even voor iemand speciale aandacht want die had de hoogste score van Nederland gehaald. Ik keek al naar Jessica, want ik wist dat ik haar zo mocht gaan feliciteren. Maar nee, ikzelf had de hoogste score van Nederland. Wow… een papiertje in mijn hand waarin stond dat 0% van de rest van het land een beter resultaat had. Ik was zo mega trots. Jessica had het overigens ook geweldig gedaan.

En onvermijdelijk: het toneelstuk. Repeteren was vreselijk leuk maar ik wist dat het vreselijke moment zou komen dat ik ook voor het publiek het podium op moest. Dan zou mijn grote bek en een Cito uitslag me echt niet redden. Ik vond het vreselijk en stierf wel 10x. Geen idee meer welke rol ik speelde maar weet nog wel dat er een onzeker jochie op een foto stond met een getekend snorretje. Na de voorstelling werd over elke leerling nog even wat gezegd en het was mooi om het gezicht van mijn moeder te zien toen meester Kenneth trots vertelde over “zijn” leerling en dat ze hem gingen missen. Ik hen ook.

Met mijn mega Cito uitslag en het advies voor HAVO/VWO zou het met mij allemaal wel goedkomen. Dachten ze….