… en dan komt morgen een juridisch einde aan wat ook wel de “grootste vergissing van de 21e eeuw” is genoemd. Dat gaan we uiteraard vieren en daarom zijn we morgen ook even wat minder goed bereikbaar. SORRY! Morgen zit Dennis klaar bij de fax (als het hem tenminste lukt om die weer online te krijgen voor 9 uur), Esmeralda gaat proberen zonder hulp de confetti kanonnen af te steken (en dit keer helpen met opruimen Essie!!) en Rowin die gaat ongetwijfeld foto’s schieten van het geheel. Gewoon: een dinsdag dus.
Afhankelijk van de uitkomst van het geheel is het feest morgenavond ergens binnen of buiten de Nederlandse grenzen. Ik heb gehoord dat je voor 2 euro, een fles cola en wat stroopwafels al wat nachtjes in Castro Castro kan overnachten. Maar goed, we hopen natuurlijk op een wat beter onderkomen.
Geen idee wat ik nog moet zeggen wat nog niet is gezegd. Ik denk weinig. Een huwelijk en een dikke 1.5 jaar samen. Wat rest is een doosje met wat laatste herinneringen. Niet omdat ik er met veel plezier op terug wil kijken maar omdat misschien ooit het moment komt dat mijn geheugen me in de steek laat en ik er toch even aan terug wil denken. Of op schoot met mijn kleinkinderen waarbij we lachen om het feit dat als opa nog veel dommer was geweest dat nou hun oma was geworden.
Opnieuw weer allemaal lieve berichtjes en kaartjes van mensen met steunbetuigingen, wat nare verwensingen aan die hork uit Haarlem. Het doet me goed om te lezen. Iedereen bedankt! En vergeet niet… we hebben er al genoeg om gelachen. Life goes on, ook na morgen.
Als een hond heb ik staan janken
naar de sikkel van de maan
om de hemel te bedanken
dat je mij hebt weggedaan
Nee, ik bleef niet voor jouw deur staan
deze stad is groot genoeg
Bij een hond komt het op de geur aan
en het ruikt lekker in de kroeg
Nee, ik wroet niet in de aarde
ik ga niet tot op het bot
Nu ben jij de doodverklaarde
ik leef weer, als een jonge god
Ik heb overal
blauwe plekken van jou
Zoals jij mij naar mijn hok zond!
zoals jij tekeer kon gaan!
jij, die altijd wel een stok vond
om een hond verrot te slaan!
Ja, nu komen de verhalen
ik breng jou in diskrediet
terwijl ik drink uit zilveren schalen
een ander vrouwtje hoef ik niet
Nee, ik wroet niet in de aarde
ik ga niet tot op het bot
nu ben jij de doodverklaarde
ik leef weer, als een jonge god
Ik heb overal
blauwe plekken van jou
(Herman van Veen – Blauwe plekken)
Geef een reactie