Hazelog.nl

Jaar: 2010

  • Medische keuring!

    Vandaag met knikkende knieën naar Bloed prikken! de keuringsarts voor mijn medische keuring. De exacte redenen daarvan laten we in het midden maar het was natuurlijk best wel spannend.

    Voor iemand die vaak geen 4 uur per dag slaapt, onregelmatige werktijden heeft, veel stress (ja echt!) heeft, regelmatig een peukje opsteekt, ook van ongezond eten houdt en tja, iets te dik is is dat natuurlijk wel even spannend.

    Maar okee… hart, longen, bloeddruk, cholesterol werden onder de loep genomen. En het leek tot zelfs de verbazing van de keuringsarts zelf allemaal piekfijn in orde te zijn. Dat ik misschien nog iets te zwaar was waren we wel met elkaar eens maar hij was al met al zeer positief. Een pak van m’n hart.

    En nu moet nooit meer iemand iets roepen over mijn ongezonde levensstijl… ik ben gewoon HEEL gezond bezig!

  • Wow! 2 vuisten vaginaal voor Kim!

    Tja, Dennis en ik praten er al 2 jaar over maar Kim doet het gewoon. Haar eigen tv zender! Respect Kim. Verwacht overigens niet dat ik ga kijken, ik vind het allemaal maar wat ranzig wat je doet, maar dat moet je lekker zelf weten.

    Kim Holland start eigen pornozender

    Wie bereid is ervoor te betalen, heeft er straks een pornozender bij. Niemand minder dan pornoster Kim Holland komt volgende maand met haar eigen pornokanaal.

    Volgens de vrouw die maar liefst twee vuisten vaginaal bij haarzelf kan inbrengen is Nederland alle Amerikaanse porno beu. Met een Nederlandse pornozender heeft ze dan ook een gat in de markt aangeboord, zo denkt de ex-jehova zelf. Op haar pornokanaal zullen dan ook louter Hollandse meisjes en knullen te zien zijn.

    Voor Kims zender, met de veelzeggende naam ‘Meiden van Holland’ (MvH), zijn al diverse seksscènes opgenomen in onder andere het Nationale museum ‘De Zaanse Schans’ in Zaandam, een trein en een bekend voetbalstadion. De pornozender is een soort Kerkenpad van de porno, al spreekt de pornoster zelf liever van ’toeristische routes, maar dan niet zoals die van de ANWB’.

    Bron: http://frontpage.fok.nl/nieuws/371092/1/1/100/kim-holland-start-eigen-pornozender.html

  • Antihelden, dat zijn wij

    We trekken ons lekker nergens wat van aan…. dat blijkt

    [media id=13 width=480 height=295]

  • iJustine over de iPad

    Inmiddels al weer oud nieuws. De iPad komt er aan. En natuurlijk hebben alle nerds (zoals Dennis en ik) al onze eigen mening. Maar het is 10x leuker als iJustine er over spreekt.

    [media id=12 width=480 height=295]

  • iPhone kaduuk (deel 2)

    Ok. De iPhone was stuk na 11 dagen. Kan gebeuren. Vervolgens dagenlang met T-Mobile in discussie. Kan ook gebeuren. Maar donderdagochtend zou de koerier komen tussen 9 en 13 uur. Prima.

    Na een hele ochtend wachten ging om 12.15 uur mijn telefoon. Met duizendmaal excuses maar de iPhone was niet op voorraad dus de koerier kon niet komen. Maar meneertje, morgen (vrijdag) komt de koerier gewoon met uw toestel.

    En zo werd het vrijdagochtend toen ik een telefoontje van de receptie kreeg dat er een koerier was met mijn nieuwe toestel. Samen met het oude toestel dus snel naar de receptie gerend. Wat volgde was een bizarre discussie met de betreffende koerier die er OP STOND dat ik de iPhone even aan deed zodat hij kon controleren dat het IMEI nummer juist was en ik niet stiekem een ander defect toestel probeerde te ruilen. Dat ging nogal lastig aangezien deze koerier juist kwam met een nieuw toestel omdat het oude toestel niet meer werkte. Hoe gek het ook was… dat was nog een hele discussie.

    Uiteindelijk, met wat tegensputteren, duwt hij mij een nieuw toestel in mijn handen. Een blackberry. Terwijl ik stomverbaasd de juiste woorden zocht om nog een zinnetje uit te brengen ging Dennis in discussie met de koerier om uit te leggen dat er een wezenlijk verschil was tussen iPhone en Blackberry maar het kon de betreffende koerier allemaal niks schelen. “Dit is uw toestel en daar zult u het mee moeten doen”. Vervolgens vertrok deze rijdende-rechter-in-spé met de noorderzon.

    Afijn, na 3 uur telefoneren met de T-Mobile klantenservice waren ook zij van mening dat er iets niet goed gegaan was. Van enige compensatie was uiteraard geen sprake (“U heeft gewoon erg veel pech”) maar maandag komt er een nieuwe koerier. We wachten af ….

  • iPhone kaduuk

    Sinds zondag (ja inderdaad, mijn verjaardag) doet mijn iPhone helemaal niks meer. Het begrip “helemaal niks” is toch iets waar de klantenservice van T-Mobile het erg moeilijk mee heeft.

    Ik: “Mijn nieuwe iPhone van nog geen 2 weken oud doet HELEMAAL NIETS MEER, zwart scherm, laad niet op, en de oplader is niet defect want een andere iPhone kan ik er wel gewoon mee opladen.”

    Vervolgens komt de, overigens vriendelijke, dame met de volgende vragen:

    “Wat staat er op uw scherm?”

    “Heeft u hem al opgeladen?”

    “Wat staat er op het scherm als u hem aan iTunes koppelt?”

    “Uw oplader is mogelijk defect”

    Ik heb in het gesprek wel 10x gezegd dat hij helemaal NIKS deed. Moest dat vervolgens gisteren en vandaag nog wel 50x herhalen aan de vele mensen die ik heb gesproken bij T-Mobile (klantenservice zakelijke markt, afdeling aftersales, afdeling reparatie etc etc). Terugbellen is overigens geen sterk punt van de klantenservice.

    Het toppunt was toen eind van de ochtend de dame van de reparatieafdeling meldde dat ze een envelop ging sturen, waarin ik vervolgens de iPhone kon opsturen en dan zou ik hem binnen enkele weken terugkrijgen en afhankelijk van het probleem de reparatie moeten betalen. Toen ik zei dat ik geen weken ging wachten zei ze “dat het geen weeeeeken ging duren maar slechts een paar weken”. Ik weet het niet, maar een week heeft volgens mij 7 dagen en bij meer dan 1 week spreek je over weken. Of is dat recent gewijzigd?

    Toen ik vroeg waarom ze nou zo moeilijk deden en ik niet gewoon in mijn vroem-vroem kon stappen om hem ergens om te ruilen was het antwoord heel simpel. “U kunt uw iPhone slechts omruilen in de eerste 14 dagen”. Aangezien ik de mijne al 11 dagen had kon ik hem niet meer ruilen. Dat klonk mij vreemd in de oren (u toch ook trouwe hazelog-lezer?). Nadat ik afsloot met iets als “Dat is compleet onacceptabel” heb ik woest de verbinding verbroken. Stelletje halve-zolen.

    Afijn, uiteindelijk weer terug bij de klantenservice waar ik ze aan de hand van wat simpel rekenwerk heb uitgelegd dat 11 dagen MINDER dan 14 dagen is. Na wat rekenwerk aan de kant van T-Mobile waren ze het daar dan ook wel mee eens. Samenvattend: donderdag komt de koerier een nieuwe brengen.

    Mis hem wel maar nog maar 2 nachtjes slapen….

  • 30 jaar Erik (2)

    In deel 2 van 30 jaar erik neem ik je mee naar het voortgezet onderwijs. Plaats delict: Fons Vitae Lyceum te Amsterdam.

    Voortgezet onderwijs

    Met een super rapport en de hoogste Cito toets uitslag begon ik vol goede moed aan de brugklas HAVO/VWO. Helemaal vanuit de Bijlmer elke dag naar Amsterdam Zuid en terug. Vroeg in de ochtend de metro in en vaak (ik bleef wel eens plakken) ook weer wat later naar huis. Ook hier had ik al snel een goede band met de conciërges (al was het omdat ik later regelmatig te laat kwam), de leraren en een leuke groep medeleerlingen.

    In de middag naar Zuivelhuis Kors om eten te halen, de duizenden smoesjes om maar niet te hoeven gymen (op het laatst ging ik gewoon niet meer) en de vele vriendschappen uit die tijd zal ik niet vergeten. Het eerste jaar ging dan ook geweldig en ik kwam opnieuw thuis met de mooiste rapporten en mijn moeder was wel zo trots als een pauw.

    Ergens tussen het 2e en het 3e jaar ging het allemaal de andere kant op. Een 6, een 5 en soms zelfs een 4. Waar ik op de basisschool met gezond verstand en interesse zo ver was gekomen bleek toch dat je voor de HAVO/VWO toch echt door al die stoffige boeken moest bladeren en je in feite je tijd verspilde met het leren van onzinnige feitjes. En die mening heb ik nog steeds: als ik wil weten waar Honolulu ligt of in welke provincie de bete kleigrond zit ga ik dat wel opzoeken in een boek. En met alle respect: die stelling van Pythagoras heb ik nog NOOIT in mijn leven nodig gehad. En dat was dan nog het meest simpele van wiskunde. Toen ik in mijn schrift iets zag staan als “2xy * 3(y-z)” vroeg ik me regelmatig af waar ik mee bezig was. Of bij biologie… hoe het lichaam in elkaar zat. Wat kon mij dat nou schelen? Als ik ziek zou worden zou de dokter heus wel uitleggen waar dat zat. En meer hoefde ik niet te weten.

    Afijn… studie en ik waren absoluut geen vriendjes meer. Maar vergis je niet! Ik had het nog steeds elke dag gezellig en vermaakte me uitermate op school. Vanaf het 3e schooljaar heb ik mijn schooluren aangevuld met min of meer een 40-urige werkweek. In het begin bij schoonmaakbedrijven en dat was eigenlijk veel leuker. Een uitzendburootje schoonmaken, waar je anderhalf uur voor had, kon je met een aantal handige trucs vaak inkorten tot 15-30 minuten en alsnog complimenten ontvangen. Van het geld kocht ik mijn eerste mobiele telefoon (en was daarmee de eerste op school) en de duurste scooter die er in Amsterdam en omgeving te koop was. Toen ook de radio ingebouwd was en ik weer eens veel te laat kwam aancrossen op het schoolplein keken de leraren even naar buiten. Een beetje boos maar ook wel met een glimlach. Uiteindelijk moest onder druk van school de scooter weg omdat dat ding dermate duur was dat er serieuze dreigingen waren dat meerdere mensen dat was opgevallen en dat niet goed zou aflopen.

    Ik was dan wel geen rotjoch maar ik wist door mijn desinteresse op school wel de sfeer mijn eigen draai te geven. Op het laatst was het gewoon een onderhandeling met de leraar bij aanvang van de les of we nu moeilijk gingen doen of dat ik beter meteen pleite kon gaan. En dat laatste gebeurde vaak. En zoals altijd was ik dan te vinden in …. het computerhok. Ja, of de kantine voor een broodje kroket en frikandel. Maar je snapt mijn punt!

    In het computerhok begon alles wat ik nu ben en wat ik ben geworden. Een prutser met computers en internet. Dat was toch allemaal machtig mooi dat hele internets. Ik had dan wel niet zoveel feitenkennis als de rest maar ik had iets veel belangrijkers: een liefde voor de computer en het (net nieuwe) internet. Dat zou me later nog goed van pas komen!

    En zo gebeurde het dat ik op de dag van de examenuitreiking in een grote hal stond met alle leraren. Aangezien ik gezakt was besloot ik in de rij van de leraren te gaan staan en mijn klasgenoten, net als de leraren, te feliciteren met hun diploma. En op het laatst gaf ook ik alle leraren een hand. Het was dat op een gegeven moment iemand iets tegen mij zei (ik meende dat het Serena was) dat ik mijn tranen liet lopen. Dat diploma dat kon me geen reet schelen en dat ik gezakt was ook niet. Dat ik deze fijne school en deze fijne mensen zou moeten gaan missen deed nog het meeste pijn.

    Ik ben nog vaak langsgegaan en heb vorig jaar met heel veel plezier de reünie bezocht. Net als vroeger bleef ik weer als 1 van de laatsten plakken en wilde ik eigenlijk nooit meer weg. Zoals Ashwin zei “dit was toch de mooiste tijd uit ons leven”. En gelijk.. dat had ‘ie!

  • 30 jaar Erik (1)

    Nog 9 dagen en dan word ik alweer 30 jaar oud. De komende dagen ga ik even terugblikken op de afgelopen 30 jaar. Want geloof me …. er is genoeg gebeurd. Ik ga proberen het allemaal een beetje in thema’s te doen maar dat zal halverwege wel ergens stranden. Het thema van vandaag is…

    Basisschool

    Het leven begon pas echt op de basisschool. De eerste jaren op de Achtsprong (meester Erik, met wie ik ooit sprak over een technologisch systeem om aan te geven dat de wc bezet was) en daarna naar de overkant bij “De Rozemarn” in Amsterdam Zuidoost. Ik heb daar echt zo vreselijk veel leuke herinneringen aan. De eerste vriendjes en vriendinnetjes, vreselijk leuke leraren en vooral veel pret met conciërge. Ik kan het nu gerust zeggen, want ik heb mijn leven daarna behoorlijk verkloot, maar ik was een bijzonder goede leerling. Van een 9 of een 10 keek ik niet raar op. Ik vond het gewoon vreselijk leuk. Boeken lezen, informatie opsnuiven. En achteraf denk ik dat ik daarmee van mijn medeleerlingen en leraren wel wat respect kreeg.

    Omdat ik het allemaal zo leuk vond was ik vaak ook snel klaar. De leraar wist dat en stuurde me dan lekker naar buiten “ga jij maar even wat kopietjes maken”. Zo werd ik op een gegeven moment de vaste assistent van de congiërge waar ik de halve dag in de kopieerruimte stond om dingen te kopiëren (machtig mooi), te nieten en uit te delen. Op vrijdag voor de leraren boodschappen doen en dan mocht ik een Surinaams broodje mee eten met ze. Sardientjes met ketchup, grote stukken ui en wat kruiden. Ik maak het nog steeds vaak voor mezelf. Omdat het heerlijk en simpel is.

    Vage herinneringen over een gesprek met de schooldirecteur over de prijs per kopietje om ons eigen krantje uit te geven. Dat hebben we zelfs nog een tijdje volgehouden. Voor 50 cent ging ons eigen krantje in de school rond en hielden we er na aftrek van de kopieerkosten nog genoeg aan over om in de pauze snoep te gaan kopen. Jammer om achteraf zoveel te zijn vergeten maar gelukkig ook nog genoeg te hebben onthouden.

    Het laatste jaar, groep 8.De zo alom gevreesde Cito toets. Ik was volgens mij steeds als eerste klaar. En het leek ook zo makkelijk. Wist ik veel. Weken later kwam de uitslag. De meester wilde toch wel even voor iemand speciale aandacht want die had de hoogste score van Nederland gehaald. Ik keek al naar Jessica, want ik wist dat ik haar zo mocht gaan feliciteren. Maar nee, ikzelf had de hoogste score van Nederland. Wow… een papiertje in mijn hand waarin stond dat 0% van de rest van het land een beter resultaat had. Ik was zo mega trots. Jessica had het overigens ook geweldig gedaan.

    En onvermijdelijk: het toneelstuk. Repeteren was vreselijk leuk maar ik wist dat het vreselijke moment zou komen dat ik ook voor het publiek het podium op moest. Dan zou mijn grote bek en een Cito uitslag me echt niet redden. Ik vond het vreselijk en stierf wel 10x. Geen idee meer welke rol ik speelde maar weet nog wel dat er een onzeker jochie op een foto stond met een getekend snorretje. Na de voorstelling werd over elke leerling nog even wat gezegd en het was mooi om het gezicht van mijn moeder te zien toen meester Kenneth trots vertelde over “zijn” leerling en dat ze hem gingen missen. Ik hen ook.

    Met mijn mega Cito uitslag en het advies voor HAVO/VWO zou het met mij allemaal wel goedkomen. Dachten ze….