Hazelog.nl

Auteur: admin

  • Blogje voor jou

    Ik lig op bed. TV kijken enzo. Dat bed ligt ook verdomde lekker. En dat weet jij ook na vandaag. Als er even een stilte valt in de tv uitzending hoor ik hoe je zachtjes aan het zingen bent onder de douche. Ik moet er wel wat om lachen. Als ik goed probeer te luisteren begint de tv opeens weer te tetteren. Ik twijfel even of ik de tv zachter ga zetten. Ik doe het.

    Ik draai me nog eens 4x om in dat grote bed. Dat kan immers. Auw… er lag nog een schroevendraaier. Godverdomme. Dacht dat ik alles goed had opgeruimd. Ik heb je beloofd dat ik geen “operaties” meer ga doen. En zeker niet in dit nieuwe bed. Ik ren naar de keuken waar ik uit het linker laatje snel een pleister pak. Ik zie dat de vriezer nog open staat. Ben je die weer vergeten dicht te doen? Snel ren ik terug naar bed. Nou ja rennen…

    Ik heb al je favoriete hapjes neergezet op de nachtkastjes. Zachtjes flikkeren de nieuwe lampen op de nachtkastjes. Tja, inderdaad die lampen moet ik even vervangen door dimbare. Mea culpa, poes. Ik heb de film al klaargezet en hij staat op pauze. Inderdaad… de titel is wat wazig. Maar jij wil het zien. Dus ik pas me wel weer aan. Zolang jij naast me ligt maakt dat me eigenlijk allemaal geen moer uit.

    Opeens sta je daar. In de deuropening. Druipend van het water. Op mijn nieuwe laminaatvloer. Ik onderdruk mijn eerste ingeving om te roepen dat al dat water niet zo goed is voor de laminaatvloer. Maar ik kan eigenlijk alleen maar glimlachen. Ik probeer wat woorden te vinden. Ik vind ze niet. Je hebt die stoute blik in je ogen. “Ik begrijp… geen film vandaag?”, krijg ik er uiteindelijk uit. Je begint te lachen. Jouw lach is zo grappig. En ik moet daar alleen maar meer van lachen. “Veeg die vloer maar droog en kom eens hier jij….”.

    Je mompelt iets over een afspraak morgenochtend. Ik roep dat dat dan ook de eerste keer zou zijn dat je ergens op tijd bent. Je kijkt eerst wat boos maar daarna begin je langzaam aan mijn ochtendjas te trekken. Hemels. Net op het moment dat je dichter en dichterbij komt en ik niet weet wat te zeggen grijp je naar de blokjes kaas op mijn nachtkastje. Ik kijk omhoog hoe je naakt over me heen hangt. Dat uitzicht. Eh ja. Juist.

    Terwijl je terugkruipt naar jouw helft van het bed zie je een bus slagroom en twee bananen. 1 ding is zeker: die film gaat het niet worden vandaag.

    X

  • Niks is zoas ’t lek….

    X: Wat lees ik nou? Suuz is terug?

    Ik: Niet dat ik weet. Maar ik hoor dat soort dingen zelf altijd als laatste. Altijd.

    ==

    X: Wat lees ik nou? Die nieuwe Brabander ken je gewoon al jaren?

    Ik: Volgens mij heb ik daar eerder uitspraken over gedaan.

    ==

    X: Wat lees ik nou? Je gaat samenwonen?

    Ik: Niet dat ik weet. Maar er staan wel nieuwe dozen in de gang ja.

    ==

    X: Wat lees ik nou? Een oude vlam is bij je terug?

    Ik: Nou eh. Zo zou ik het niet zeggen. (of wel)

    ==

    X: Wat lees ik nou? Je hebt je rechterhand weer gevonden?

    Ik: Ik ben linkshandig. Eikel. Rechts voelt toch een beetje als “vreemdgaan” he.

    ==

    X: Wat lees ik nou? Je gaat verder met jezelf?

    Ik: Zal moeten. Maar is dat nieuws en blogwaardig dan?

    ==

    X: Wat lees ik nou? Noodles komt terug?

    Ik: Eh nee. Noodles vermaakt zich prima in Amsterdam.

     

    Mijn hemeltje zeg. Een blog zonder 1 gelogen woord en uit mijn hart geschreven. En iedereen leest blijkbaar iets anders. En erger nog: helemaal niemand heeft het goede antwoord. Ik schrik daar toch van.

    Nou ja, dat was ook een beetje mijn hele punt. Mensen vullen zelf de gaten in het verhaal (want ja die zitten er in) op met wat ze denken. En zo krijg je nou rare verhalen in de wereld. Tot zover deze les psychologie van vandaag. Oh ja, en de blog is 100% waar en er staat niet 1 leugentje in. Tot de laatste regel.

    Ik heb in elk geval kostelijk gelachen. En de persoon waar de blog over gaat ook kan ik jullie verzekeren 🙂

  • 1 november 2012 … we gaan het gewoon samen doen!!

    Ik zou liegen als ik zou zeggen dat de afgelopen weken en maanden geen vreselijke achtbaan zijn geweest. En dat allemaal zonder gordels om. Doodeng. Je zou er bijna bang van worden in het donker.

    In die hele kutperiode was je er. Zoals je er altijd was en altijd bent in kutperiodes. We waren elkaar een beetje uit het oog verloren de laatste tijd. Dat klopt. Maar we hebben elkaar toch maar mooi weer teruggevonden. Omdat we blijkbaar toch niet zonder elkaar kunnen. Dat is dan maar zo. En laten we van die wetenschap het beste gaan maken. Jij en ik.

    Nou lang praten, wikken en wegen zijn we er dan eindelijk uit… 1 november gaan we het gewoon doen. Samen. En eigenlijk ben je er stiekem al een paar weken. En ik geniet van elke keer dat ik je auto zie staan en je er weer bent. En tja, mensen zullen er hun idee over hebben. Dat het allemaal wat snel gaat en dat je je niet 2x aan dezelfde steen moet stoten. En dat geldt voor ons allebei.

    Onze geschiedenis gaat al flink wat jaren terug. En verdomme wat ben ik blij dat we het nu eindelijk bekend gaan maken : SAMEN VERDER. Welkom terug op de enige plek waar je thuishoort. Hier.

    En ik durf het nu best te roepen: ik hou van je!!

  • Van fappen naar zappen

    Ok ok ok…. Omdat deze blog veel meer aandacht verdient dan hij nu krijgt… HATSEFLATS op hazelog!

    =====

    Iedereen weet het nog wel. SBS6 kwam op en rond een uurtje of 22:00/23:00 had je porno! Althans zo noemde je het. In feite was het gewoon B-sex waarbij een man met zijn slappe snikkel tegen een lelijke vrouw stond te stoten. Een vrouw die onderin een baard had waarvan je dacht “dus de Sint zit helemaal niet in Spanje”. Desalniettemin het waren tieten! en sex! SBS6 ons eigen pornokanaal!! En nu….nu is het de bejaardenaftrekzender van Nederland. Wat een gigantische tering zender is dat zeg. Het gaat nu alleen nog maar over zulke saaie klote dingen en laten we het nog maar niet over presentatoren hebben, wat een zaadzooitje zeg. Het erge is nog:
    DE PORNO IS WEG!!

    Ja het was geen goede, maar verdomme het was porno! Nu probeert SBS6 wel een beetje porno terug te brengen met Thaise kinderpornozaken tijdens Undercover in Nederland, maar dat doet het niet voor mij. (nu moet ik gelijk even zeggen: Undercover in Nederland is op dit moment het enige programma waard om naar te kijken op die zender.) Ze probeerde ook nog het geilgehalte op te hogen door sterren te laten springen. Bekende Nederlanders in bikini en weet ik veel wat nog meer. Bekende Nederlanders die rijk zijn, die personal trainers hebben en afgetrainde lichamen hebben. Kom op met die geile GTST actrices en zangeressen. Klaarzitten op de bank met een fles handlotion en een rol WC papier en 3 oude sokken. Maar nee, ipv lekkere vrouwen erin te gooien, zetten ze de kernramp van de Nederlandse televisie er neer: Patty Brard. Ja tuurlijk, laat die wandelende diktiet van zo’n plank springen. De wereld heeft geen groter object het water zien raken sinds de inzegening van de Titanic. Ze komen nog erg overeen ook, de Titanic en Patty. Beide zijn oud, beide weten niet wanneer ze moeten stoppen en in beide hebben een hoop mensen gezeten. Wat een goedkope strandbal is dat zeg. Met die flappende tieten, die enorme olifantenpoten en dat geleefde gezicht. Alsof iemand een bosbrand met een schroevendraaier uit heeft proberen te maken. Nee, Patty is het niet voor mij. Gelukkig wordt ze wel bijgestaan door een man, een modebewuste moderne man, iemand met humor, een goede stem, bekendheid alom en gewild artiest. De sokken worden weer gepakt!!! En dan hoor je het:

    GERARD JOLING!!!!

    Gelijk zoek je naar je pistool, waar zijn die kogels met superaids DNA erop. Ik wil mezelf nu door me kopknallen en mezelf dat superaids virus geven. Dat wanneer ze me komen redden ze het zwarte pus uit me hersenen op de muur zien lopen en weten dat het het einde is. Hup de oven in.
    Gerard FUCKING Joling. De artiest die het had kunnen maken op het songfestival, maar vergat de hoge noot te schreeuwen. Een hoge noot halen dat juist voor hem een dagelijkse bezigheid is wanneer er weer een gigantische piemel in ze ster geduwd word. Hij, hij moet het programma gaan leiden. Maar nee mensen, dat doet hij natuurlijk niet alleen, hij heeft een professionele jury!!!!

    Stiekem kijk je weer even naar je oude sokken….zal het dan toch? NEE NATUURLIJK NIET! De jury bestaat uit nietszeggende mensen, waarvan ik er even 1 uit wil pikken en dat is die gigantische gehaktbal van die reclames: Quintis. Die vethomp gaat mensen beoordelen hoe zij elegant het water raken? Hij? De broer van de Titanic, na een 48 uur durende all you can eat buffet waar uitsluitend uitgezogen darmvet wordt geserveerd, die gaat mensen beoordelen?
    Wat een enorme teleurstelling. Ja oke, hij heeft tieten, maar dat wil ik toch niet zien!!!

    Het erge is nog: Het is nog een succes ook. Iedereen keek het, iedereen twittert erover en de kranten stonden er vol van. Nederland was gelukkig met een stel geestelijk gehandicapten die van een plank het water insprongen, gedirigeerd door een uber-nicht in een strakke zwembroek en Mount Everest.

    En dan vraag je je toch af wat er in hemelsnaam is in dit land, wanneer iedereen looptte geilen daarop. Youp van het Hek had een 12 jaar terug gelijk over Big Brother: “Ze moeten het leuker maken. Zet 10 hitsige nichten bij elkaar in een huis, 1 heeft er aids en wij weten wie!” En verdomme hij had gelijk ook. Spice it up, verleg je grenzen, schop al die bejaarden eruit SBS6. Stop de vergrijzing, zet ze tegen de muur of zorg ervoor dat het zwembad voorzien wordt van wat aanpassingen, een shredder ofzo.

    Wanneer jullie dat doen, dat Patty het zwembad inspringt en het water uit 80% vloeibare uranium bestaat, pak ik mijn oude HEMA sokken weer. Helaas op dit moment zijn jullie het niet waard en zap ik graag jullie zender voorbij. En helemaal als je die grafharses ziet van die Hans Kraaij Jr. Wat een afgetrokken lul is dat zeg!

    *ZAP*

    Deze blog is, met toestemming overgenomen van de facebook van Erwin Visscher. Volg die man op facebook: https://www.facebook.com/erwin.vissche

  • Beschermd: Een nieuw begin, of zoiets

    Deze inhoud is beschermd met een wachtwoord. Voer hieronder je wachtwoord in om het te bekijken.

  • Een poot van Lex!

    Zo, mag ik even van mijn nieuwe baasje een stukje op zijn blog schrijven. Een hele eer natuurlijk. Maar goed, ik moet dus een heel blogje schrijven voor 1 hondenkoekje. Betaalt hij iedereen zo slecht of ben ik genaaid hier?

    Vrijdagmiddag stonden ze ineens voor de deur van het asiel in Amsterdam. “Raar volkje” dacht ik nog, maar ja terug naar zo’n klein hok in het asiel was ik ook wel een beetje zat. Dus mijn beste pootje voorgezet en binnen de kortste keren zat ik op de achterbank van een auto. Nou, ik zal er niet omheen draaien: die Suuz die reed dermate dat ik de nodige poepjes van de spanning liet. Alhoewel… niet al die poepjes waren van mij maar die dikke kale man voorin die kon er ook wat van zeg!

    Nou ja dan verwacht je dus een groot huis met een grote tuin. Wat denk je? Moet ik gewoon de trap op 2 hoog naar een flatje. Had ik dat geweten dan had ik wel in dat asiel gebleven natuurlijk! Maar ja, je moet alles een kans geven en toen ik eenmaal mijn eigen hoekje in de (overigens best wel ruime) woonkamer had vond ik het allemaal wel prima natuurlijk.

    Heel soms doe ik wel eens stoute dingen maar dan kruip ik snel tussen de benen van mijn nieuwe baasjes of lik ik ze helemaal onder. Daar kom ik dan altijd wel mee weg. Die poesjes in huis die vinden me nog niet zo heel erg vriendelijk. Eentje heet “Lieve” maar dat is dan wel degene die me al een paar petsen op mijn neus heeft gegeven. Niet echt een toepasselijke naam als je het mij vraagt…

    Ik ben al heel veel mee op stap geweest in de auto en ondanks de rijstijl van Suuz vind ik dat allemaal best wel gezellig. Allemaal lieve mensen die met me willen spelen. En mijn baasjes gaan heel lang met me wandelen. Daar snap ik overigens niks van want bij de eerste boom ga ik al plassen en bij het eerste stukje gras leg ik mijn drol al neer. Blijkbaar houden deze mensen erg van wandelen dus ik doe maar vrolijk mee.

    Gisteravond was ik in het Twiske. Daar mocht ik los en HEEEEL hard rennen. Ik probeerde nog even weg te rennen maar aangezien beide baasjes geen enkele aanstalten maakten om achter mij aan te rennen koos ik toch maar eieren voor mijn geld. Waar haal je anders zo laat op de avond nog koekjes vandaan he?

    Nou ik ga nu mijn koekje claimen. En ik moet de was nog ophangen.

    Een poot van Lex!

  • Istanbul: reisverslag dag 2

    Een dag zonder wekker (hoera!) maar we zijn op tijd wakker. Bijzonder vrolijk stapt Suuz onder de douche maar die vrolijkheid was maar van korte duur. “Gatver, er is geen warm water”. Inderdaad, dat merkte ik vannacht al toen ik even mijn gezicht wou wassen. Suuz wil graag gaan klagen bij de receptie maar ik probeerde haar tegen te houden omdat ik, oprecht, vind dat als je ergens zo weinig voor betaalt je ook geen recht hebt om te klagen over iets banaals als warm water.

    In de kelder van het hotel kunnen we ontbijten. De kelder ja. Maar goed, er is te eten en het smaakte niet verkeerd. U kent mij niet als een klager en klagen zal ik dan ook nu niet doen.

    Teruggekomen op de kamer blijkt dat na 11 uur er wel warm water is. Gelukkig maar. Bespaart mij weer een heel gênante scène bij de receptie. Ondertussen op Google Maps wat plekken opgezocht waar we (lees: Suuz) graag heen willen. Want als je in Zaandam woont en dagelijks bij het langsrijden denkt “wat een lelijke kut moskee” dan wil je in Istanbul natuurlijk graag de moskee zien. En de Grand Bazaar.

    Volgens onze berekeningen, nou ja die van Google dan, is het allemaal maar 1.6 kilometer lopen. Dat vind zelfs ik acceptabel. Wat die rukkers er niet bij zetten is dat het in een hoek van 45 graden een berg op is. Ow Google wat heb ik je vervloekt!!

    Turkse verkopers: ik haat jullie. Uit de grond van mijn hart ik haat jullie. Nee kennen jullie niet en opdringerig zijn des te meer. Bah. Je kan geen stap zetten zonder lastig gevallen te worden door dit kansloze volk dat je probeert te overtuigen bij hun leer, schoenen, telefoons, horloges, parfum, eten, drinken, kamelen, geiten of weet ik veel wat te kopen. Val dood.

    Dat gezegd hebbende… heuvel op dus. En dan kom je bij die Grand Bazaar. Nou nou poeh poeh heb ik daarvoor mijn levensduur met 10 jaar verkort? 1001 keer hetzelfde winkeltje (goud, zilver en blauwe oogjes). Wat een deceptie.

    Dan maar richting de moskee. Ik snap niks van moskeeën, net zoals ik niks snap van kerken of geloof in het algemeen maar ik ben nog te jong om te sterven dus ik zal daar verder niks negatiefs over zeggen. Ja het was een mooi gebouw. Punt.

    Lunchen in een leuk restaurant. Ik was al jaren fan van de mixed grill maar hier in Turkije is het een adembenemend samenspel van de lekkerste Turkse vleesgerechten. En daar hou ik van. En Suuz en ik hebben overal als afsluiter de Turkse rijstepap. Een geniaal hapje.

    In de straten lopen we liever niet meer op de stoep want de vervelende verkopers maken je trip niet fijn. Wel continu op tijd wegspringen voor de auto’s en trams want die rijden er natuurlijk ook. Maar goed, ik duik liever weg voor een tram dan continu nee te moeten zeggen tegen die mensen.

    Aan het eind van de dag blijkt op de terugreis dat we die hele kutberg niet hadden hoeven beklimmen maar er gewoon omheen hadden kunnen lopen. Ik vermoed dat we zelf debet zijn aan deze routetechnische fout al zult u begrijpen dat er op korte termijn een zeer boze brief bij Google op de mat valt.

  • Istanbul: reisverslag dag 1

    Zoals elke dag, maar vandaag NOG eerder, gaat die verdomde wekker. Alhoewel ik mij bij het slapen gaan had voorgenomen niet meer op snooze te drukken deed ik dat om kwart voor 6 toch. Ja sorry hoor, dat zijn toch ook geen tijden?

    Als bij een wonder is Suuz ook rond 6 wakker, maar wel vergezeld van donkere wolken en bliksemschichten waardoor haar o zo zonnige persoonlijkheid nog niet volledig tot zijn recht komt.

    Nog half slapend poets ik mijn haren met mijn tandenborstel en kam ik mijn tanden. “Ik ben klaar!”. Binnen een uur zitten we in de auto en dat mag gerust een klein wonder worden genoemd. Over wonderen gesproken: zelfs Rowin heeft al een berichtje gestuurd dat hij wakker is.

    Aangekomen op kantoor zijn er die spreekwoordelijke laatste loodjes en na het emotionele afscheid van Dennis gaan we onder begeleiding van Rowin naar het NS station. Ik hoor daar de laatste tijd zoveel goeds over dus ik ben vol vertrouwen.

    Wie nu had gehoopt dat hier een geweldige NS  misser te lezen… sorry. De treinen waren op de minuut op tijd, we konden zitten en we waren op tijd op Schiphol. Het kan dus wel.

    Op Schiphol aangekomen blijkt dat inchecken bij de uiterste incheckbalie aan de ene kant van de luchthaven en de gate aan de andere kant een klein uur lopen is. Gelukkig waren we op tijd en hadden we zelfs tijd voor een bakje pleur van de Starbucks. We waren er “slechts” 16 euro kwijt waarmee dat duurder was dan 3 overnachtingen in ons hotel maar oké…

    We hebben de reis geboekt bij een jongeren reisburo dus de angst bestond (bij mij dan) tussen allemaal stomdronken lallende jongeren te zitten. Gelukkig was die angst onterecht en zaten we tussen de hoofddoekjes en een afvaardiging van een bejaardentehuis. 

    In het vliegtuig even 2 water en 2 broodjes kaas gehaald. Kostte wonder boven wonder ook 16 euro. Ach, fuck it.

    Landing. Ben vaker in Turkije geland en dat viel me elke keer vies tegen bij het uitstappen omdat je niet op dat weer gekleed bent. En inderdaad… dat was ik ook vandaag niet. Ik vroeg me meteen af waarom mijn muts en handschoenen niet in mijn handbagage zaten en waar mijn thermisch ondergoed was. Inderdaad, het is ook nooit goed. Als een vrolijk vogeltje hing Suuz in de pendelbus kwijlend tegen het raam, in extase uitroepend dat het zulk lekker weer was. Ieder zijn ding natuurlijk.

    Meteen een “weekpas” mobiel internet gekocht. Nee die was geen 16 euro maar 14,95. Voor dat geld kun je een week lang 10 MB dataverkeer gebruiken. In totaal ja. En dat is niet veel. Dat is een paar keer twitter lezen, of zoals bij Suuz, 1x op Google Maps kijken waar ze op dat moment zat.

    Busreisje. Het hotel, het is vlees noch vis maar goed gezien het budget van dit arrangement niks te klagen. Doen we dus ook niet. Omgeving heeft iets weg van de binnenstad van Amsterdam met souvenir winkeltjes, trams, taxi’s, Burger Kings, Mc Donalds en 1001 plekken waar ze een broodje döner verkopen. Had niet anders verwacht.

    Hapje gedaan tegenover het hotel. In 1 woord: heerlijk. We besluiten op tijd naar bed te gaan zodat we morgen vroeg op kunnen staan. Maar zou dat ook gelukt zijn? Dat leest u in het reisverslag deel 2 🙂