Het is geen laaiend licht, maar een diep zwart gat.
Het is het uitzicht op een muur.
Het is een weerbericht waar de zon in zat,
nu regent het, het regent zuur.
Mensen die mij een klein beetje kennen weten dat ik altijd al keihard aan het werk ben geweest. Met alle plezier en ik kijk met absurd veel trots terug op zo vreselijk veel mooie herinneringen. Ik heb de kans gehad zoveel mooie dingen te doen, zoveel plezier te hebben gemaakt en 2 keer een eigen bedrijf uit de grond te stampen. Als ik ’s ochtends het parkeerterrein oprij, de receptioniste een goedemorgen wens en met mijn pasje de deur open doe ik dat met alle vormen van trots. We hebben toch iets opgebouwd waar we mega trots op moeten en mogen zijn.
Morgen ben ik 800 dagen getrouwd. Een zure gedachte. Zeker als je bedenkt dat ik daarvan al 500 dagen bezig ben om van dat vreselijke mens af te komen. Ik heb voor deze meer dan vreselijke scheiding moeten vechten, mijn bedrijf (mijn kind) moeten verdedigen met al mijn krachten waardoor we tot op de dag van vandaag door kunnen gaan met waar we goed in zijn en waar we plezier in hebben. En ik moet eerlijk zijn, die 500 dagen zijn slopend geweest, en daarbij, nog niet afgelopen.
Als mens kijk je uit naar gevaar voor je, links en rechts van je. Het is zo pijnlijk om te constateren dat uiteindelijk iemand die je vertrouwde en hebt binnengelaten in je eigen wereldje een mes in je rug steekt. En vervolgens ruim 500 dagen dat mes regelmatig rond draait, er weer uittrekt, nog een keer inbrengt. Iemand die je op het moment dat je (samen) beslist te gaan scheiden nog het allerbeste toewenst staat tegenover je in de Rechtbank de ene na de andere leugen te vertellen.
Laat ik in 1 ding duidelijk zijn: ik dank God op mijn blote knieën dat dat mens uit mijn leven is en, anders dan met andere mensen uit het verleden, hoef ik haar nooit meer te zien of te weten hoe het met haar gaat. Ik hoop dat ze krijgt wat ze verdiend, waar ze recht op heeft. En een beetje meer. En interpreteer dat maar op de manier zoals de meeste mensen weten hoe ik dat bedoel.
Voor mezelf zijn er tal van vragen die me dag en nacht bezig houden. Gedachten die me belemmeren op me volledig op mijn werk te richten, plezier te hebben, te genieten of blij te zijn. Alleen in huis word ik langzaam aan een beetje gek, hoe zeer ik de rust en mijn beide huisdieren zo vreselijk waardeer. De lange weekenden worden meer en meer ondraaglijk. En ik kan, hoezeer ik ook probeer, me er niet zelf toe bewegen uit deze cirkel te komen. Ik heb het geprobeerd. Echt. Al 500 dagen hoop ik in de innerlijke rust te vinden om weer eens een keer in bed te slapen, te bepalen dat ik ga slapen, dat ik even kan rusten. Maar ik kan het niet. Mijn bed is al heel lang onbeslapen. Ik vind mezelf elke ochtend op een harde bank met een tv aan en 2 poezen die vrolijk op mijn bed liggen.
Sinds afgelopen donderdag ben ik in behandeling bij een psychotherapeut. Iemand die mij gaat helpen om mijn stukje rust weer terug te vinden. Er schijnen 3 soorten van depressie te zijn waarbij ik bij 2 uitkom op “zeer hoog” en 1 op “hoog”. Alhoewel mijn “angsten” (ik zou het anders omschrijven, maar goed) zogenaamde “reële angsten” zijn kan ik overigens wel gewoon zeggen dat ik NIET gek ben. Tenminste, medisch gezien dan natuurlijk. Een beetje gek ben ik altijd geweest. Immers, wie trouwt in hemelsnaam binnen een jaar met zo’n kuttekop die hij van Marktplaats heeft? Maar goed, voortaan ben ik dus elke week even in therapie.
Naar aanleiding van de eerste sessie heeft mijn psychotherapeut samen met mijn huisarts besloten dat ik direct aan de medicatie moet. Blijkbaar zijn hun “angsten” over mij nog groter dan zoals ik die zelf heb ingeschat. Ik heb er natuurlijk absoluut geen verstand van maar het is medicatie die werkt op mijn hersenen waardoor deze minder van een bepaald stofje krijgen. Medicijnen die dus mijn hersenen gaan vertellen dat mijn stemming iets vrolijker moet. Ofzo. Of zoals goede vriend Dennis het omschrijft “Happy Pills”. Gek om mezelf dit te horen zeggen, ben nog nooit aan de medicatie geweest….
Ik weet dat de paar mensen die ik al heb ingelicht de afgelopen weken soms gek hebben gekeken. Gekke Erik, die altijd lol maakt en waar het plezier vanaf straalt. Ik kan alleen maar zeggen: “Jullie hebben geen idee hoeveel moeite het me kost om die blije man te spelen”. Ik hoop dat die blije man zelf snel weer terugkomt. Echt.
Voor de goede orde: Ik ben er nog en jullie zijn nog lang niet van me af. Ik zal nog steeds elke ochtend wakker worden om aan het werk te gaan, te proberen te genieten. Ik ben misschien een beetje de weg kwijt maar nog zeker niet kapot. Die eer gun ik dat ongelooflijke teringwijf niet. En daarom zal ik doorgaan.
Erik
