….
Maar wat tot een uur geleden
Nog zo veilig heeft geleken
Is `n hele grote leugen
En `n kaartenhuis gebleken
Het is net of iemand anders
In jouw lichaam is gekropen
En ik heb niet eens gemerkt
Dat ie naar binnen is geslopen
Om jouw liefde uit te wissen
En m`n wereld te vernielen
Wil er niemand me vertellen
Dat ik alles heb gedroomd
Hoi Bob,
Ja ik spreek m'n zus nog wel eens ja. Hoorde dat jullie elkaar weer “gevonden” hebben op hyves.
Leuk om te lezen dat je nu een gezinnetje hebt (ik ben er bijna jaloers op).
Je bent lange tijd een goede vriend van mij geweest. Iemand die ik vertrouwde, waardeerde en naast een fijne collega was je ook iemand waar ik graag mee ging stappen, of bij jou thuis wat eten. Ik denk er, op mijn manier, met enorm veel plezier aan terug.
Wijze woorden heb je altijd gesproken en je hebt me altijd willen helpen. Niet dat ik (helaas) altijd luisterde maar achteraf had je natuurlijk gelijk. Stom hoe je achteraf inziet dingen te hebben gedaan die niet door de beugel kunnen / konden.
Als ik terug ga in de tijd had ik het vast allemaal anders gedaan. Al was het alleen maar vanwege het feit dat ik dan mijn goede vriend Bob niet had “verloren”.
Ik wil toch afsluiten met een quote van jou, 1 waar ik nog wel eens aan moet denken:
“Alleen alleen is ook maar alleen, dus als jullie allebei apart ook alleen alleen zitten te zijn, laten we dan bij elkaar gaan zitten. Dan zijn we niet meer alleen, doch slechts eenzaam. “
Het ga je goed kerel en bedankt voor alles !
Vrienden, dit was een bijzonder weekend. Dank je wel Diana, Dennis, Gijs, Erwin, Maikel. Ik heb me uitermate vermaakt tot zondagochtend vroeg. Ik moet nog steeds even bijkomen van alle gebeurtenissen (heb spontaan maar vrije dagen opgenomen haha). Ook nog naar Zandvoort geweest afgelopen zondag (ja ik was 1 van die sukkels die in een lange rij stond, en dat niet eventjes 1x maar gewoon treurig met dat weer. Gelukkig in goed gezelschap dus dat maakt weer veel goed.
De Parade, Cooldown Cafe, Gay Pride, Amsterdam, malibu cola, krukken, alcohol vergiftiging, Bloemendaal, Zandvoort. Het weekend in een notedop.
Zoo nieuwe week nieuwe kansen. Vanuit een ijskoud kantoor in Utrecht: goedemorgen. Welkom op de weblog die al heeft gezorgd voor: ontslag op staande voet, 2 bijna-rechtzaken, 1 steen door m’n voorruit, ruzie met Klaas en weet ik veel wat nog meer. En toch elke keer ben ik weer verbaasd. Of ik ben gewoon dom, dat kan ook.
Agenda voor deze week zit weer ouderwets lekker vol.
Maandag : ergens nog wat uren slaap inhalen
Dinsdag : boekhouding 2e kwartaal afronden
Woensdag : vast een film via UPC Digital
Donderdag : Koopjesavond
Vrijdag : ’s middags naar 538 om 2000 handtekeningen voor het behoud van ErikJan bij MIDNR
Zaterdag : afscheidsfeest IBM (alweer ja)
Zondag : proberen uit te rusten maar zal vast anders lopen
En ow ja: moet toch eens langs Ikea voor wat nieuwe meubelen. Woehoe.
Inmiddels aangeland dus op kantoor. Belooft een vreemde dag te worden maar het liefst had ik nu lekker naar huis gegaan. Denk dat ik maar eens langs het asiel ga rijden. Heel misschien verdien ik dan mijn plekje in de hemel nog een keer terug.
Werk ze xxx
Net de film World Trade Center bekeken. Een film, uiteraard, over de gebeurtenissen van 11 september 2001. Een dag waarvan iedereen nog zal weten waar ‘ie was toen het nieuws bekend werd.
Zelf zat ik in een OR vergadering bij Priority Telecom. In een korte break was ik naar mijn pc gelopen om even wat dingen op te zoeken. Het viel me meteen op dat het internet extreem traag was. Het leek alsof het hele internet onbereikbaar was geworden. Tot langzaam iedereen het nieuws via-via vernam en er met veel moeite wat delen van de site van CNN beschikbaar waren. In eerste instantie zouden we verder gaan met de vergadering totdat bleek dat het 2e vliegtuig de andere toren was ingeslagen.
We liepen naar beneden en keken collectief vol verbazing en afschuw naar de beelden. De vergadering is nooit verder gegaan en we zijn, nadat we uitgebreid het nieuws hadden gevolgd, naar huis gegaan. Geschrokken en verbaasd. Het is een dag die ons allemaal altijd zal bijblijven.
Een mooie film, aanrader.
Ook de mensen van De Saen heel erg bedankt voor alle hulp !
Altijd, hoe laat ik ook maar thuis kwam, stond je op me te wachten. Blij dat ik er was, spelen en natuurlijk wat te eten. Jij was voor mij een reden om altijd toch zo snel mogelijk naar huis te gaan. Samen tv kijken, samen in bed een boek lezen, samen heerlijk slapen.
Al een tijdje stond je niet meer voor de deur te wachten. Ik riep je maar je kwam niet. Je sliep, elke keer op een gekkere plek. Ik moest je dan even wakker maken om te zeggen “hallo, ik ben er weer hoor”. En dan was je toch weer even blij.
De laatste dagen stond je nergens meer voor op. Die lekkere verse melk, die hollandse garnalen en zelfs de blokjes kaas lieten je koud. Ik wist het al, maar ik wilde het niet weten.
Vandaag, toen ik zag hoe mager je nu geworden was en je me zo indringend aankeek ben ik met je in de taxi gesprongen. Je zat zelfs nog te spelen met de taxi chauffeur. Je genoot van de rit in de auto, je keek nog goed om je heen. Alsof je wist wat ik nu weet.
Toen de arts het me allemaal uitlegde werd het pijnlijk duidelijk. Ik kon je nog thuis meenemen voor een paar dagen en je allerlei medicijnen gaan geven maar het zou alleen maar uitstel worden van het onvermijdelijke.
Gestorven in mijn armen. Het spijt me. Ik hoop dat je nu de rust hebt gevonden.
En nu, nu stap ik een leeg huis binnen. En 1 ding is zeker, waar ik ook zoek…. ik zal je dit keer niet meer vinden.
Dag lieve, lieve schat. Ik zal je vreselijk missen hier in huis.
Erik
Meer foto's van Pluisje: hier
Knal die felicitaties maar neer…..