Categorie: Vakantie 2010

Dag 4 kenmerkte zich door te weinig slapen dus dat hebben wij op dag 5 ingehaald. Ik was te laat voor het ontbijt en dat begint een gewoonte te worden die me wel bevalt. Om een uur of 10 maar eens naar de puinhopen van mijn kamer gekeken en wat opgeruimd.

Nu was mijn bankpas kapot en weigerden zowel ABN Amro als mijn reisverzekering ook maar iets voor mij te doen dus moest ik dat zelf maar oplossen. Mr D had geld overgemaakt via Western Union. De enige uitdaging was nu nog: vind een bank die Western Union agent is EN op zaterdag is geopend. Volgens de site van Western Union is dat er namelijk niet 1. Maar goed, dat weiger ik te geloven natuurlijk.

Aangezien er wel enige twijfel was en mijn geldvoorraad enigzins beperkt begon te worden besloot ik in plaats van taxi of bus maar te gaan lopen. Daar had ik al heel snel spijt van maar ik was zo lekker bezig dat ik besloot vrolijk door te gaan. Alle banken zijn inderdaad gesloten op zaterdag, ook in Alanya. Dus het zag er allemaal treurig uit. Tot ik besloot de PTT binnen te lopen. Ik zag nergens een sticker van Western Union maar ik doe wel vaker gekke dingen (lees ook de verhalen over mijn huwelijk, binnenkort te koop bij de betere boekhandel).

Gelukkig sprak de man aan de balie geen Duits of Engels. Gelukkig kende ik nog een beetje gebarentaal en wees ik op de gele en zwarte kleuren van de onderkant van mijn voeten (de kleuren van Western Union) en opeens had meneer het door.

Ik moest een heel document invullen en toen hij door had dat ik wellicht wat meer Turks was dan hij eerst dacht besloot hij maar vrolijk verder te gaan in onverstaanbaar Turks. Het enige dat ik meekreeg was dat hij me een bakje thee wou aanbieden maar een normaal mens drinkt midden op de dag als het buiten meer dan 40 graden is geen hete thee. Dus de Haas al helemaal niet.

Zo gezegd zo gedaan… terug naar een restaurantje dat ik had gevonden. De onoplettende webloglezer weet niet dat ik zo’n 14 jaar geleden al eens in Turkije was. En alhoewel ik me niet eens meer kan herininneren wat ik vandaag heb gegeten wist ik wel dat ik daar op die plek 14 jaar geleden al eens had gegeten. En dat besprak ik  dan ook met de zeer goed Nederlands sprekende meneer die mij hielp. En ik bestelde hetzelfde als 14 jaar geleden: Adana Kebab.

Idem dito voor de ijsboer die ik terug vond. Gewoon leuk om te doen. Ik was zo trots op mezelf dat ik besloot ook maar gewoon terug te lopen. Ik was nou toch al zo lekker bezig.

Terug op de kamer snel een douche pakt, wat tv gekeken en weer de stad in gegaan. Lachen met de Duitsers die wilden willen en de Nederlanders die puur om te pesten voor Argentinie waren.  Dat klinkt overigens lulliger dan het is want ze hadden de dag ervoor Nederland ook flink lopen afzeiken, wist een dame mij te vertellen.

Inmiddels alle vellen van mijn neus afgetrokken en op mijn hoofd zit ook alles los. Mooi,vond er toch al niet veel aan dat hele bruin. Clown Haassie is nu rood.

Slaap lekker.

Ik ben nog lang niet klaar met uploaden maar een eerste groep foto’s staat hier:

http://www.flickr.com/photos/hazelog/sets/72157624290150737/

Em de eerste video’s nu ook:

http://www.youtube.com/user/ehazeleger

Dag 4 begint, hoe toepasselijk om 4 uur. Na eerst een kwartier mezelf te kwellen met de vraag waarom ik in hemelsnaam pas om 2 uur naar bed was gegaan besloot ik onder de douche te stappen en mijn tas te pakken. Niet veel later stond mijn bus voor de trip voor de deur: een dagje Pamukkale. Nu moet je weten dat dat zo’n 6 uur rijden is voor je er bent en de terugweg, u snapt ‘m, ook zo’n 6 uur duurt. Bij Pamukkale zelf ben je maar een uurtje of 2-3.

In de bus zaten al de pechvogels die nog eerder op moesten staan. Die lagen daar half dood en ik besloot om er ook maar dood bij te gaan liggen. Wat ik moet melden is dat onze reisleidster behoorlijk goed Nederlands spreekt, getrouwd was met een Nederlander en inmiddels gescheiden is. Ik was de enige Nederlander in de bus en ze vond het volgens mij wel leuk weer eens Nederlands te spreken met iemand. Ze kan dat natuurlijk ook met de Turk van de bakker hier doen, maar u snapt, afijn…

De rest van de bus zat vol met Scandinavische mensen. Dat zijn dus Zweden en mensen uit omringende landen. Qua uitzicht absoluut niks mis mee en als ze dan ook nog in het Zweeds beginnen te praten ben ik gewoon een gelukkig mens.

De reis leek wel een eeuwigheid te duren met natuurlijk, zoals altijd, die vervelende figuren die per se een plastic zakje willen om hun vers ontbijtje een 2e leven te schenken. Had ik al gezegd dat het heel warm was in de bus? Bij deze dan.

In de terugblik op mijn vakantie ga ik vast nog eens wat zeggen over de rijstijl die ze hier hanteren in Turkijke maar ik werd op de heenreis wakker toen iedereen zat te gillen. Ik zag nog net hoe we bijna de bus voor ons ramden maar dat viel reuze mee.

Vele, vele uren later aangekomen bij Pamukkale. Het is boven op een groep bergen en dat is niet gewoon warm. Dat is EXTREEM warm. Schaduw kennen ze daar niet dus je kunt je simpelweg niet verstoppen voor de hitte. De enige optie is om in het water te springen, maar het water is daar minimaal 37 graden. Ook geen optie dus.

Terugreis in vogelvlucht: Erik houdt mensen op de hoogte van de score bij Nederland – Brazilie, meisjes in Brazilie shirts kijken heel boos naar Erik, iemand gaat weer kotsen, iemand voelt zich niet goed en de bus moet stoppen, hapje, drankje, peukje, plasje.

Samengevat: om 4 uur opgestaan en om 2 uur in de nacht weer terug. Joepie! Ik kan nu al verklappen dat op reisdag 5 is uitgeslapen.

Toedeloe!

Alweer dag 3 in Alanya. Vanmorgen wel op tijd voor het ontbijt dus dat was roerei, gebakken ei, gekookt ei en patat. Erg gezond dus. Daarna maar richting het strand gegaan (nog geen 200 meter van het hotel) en een Nederlands stelletje aangesproken of die even op mijn spullen wilden passen. Ik vind het niet erg om beroofd te worden, maar dan liever door een Nederlander 😉

Het was al weer meer dan 10 jaar geleden dat ik ben wezen zwemmen dus dat was op zich al heel erg leuk. Gisteren heb ik de ijssalon teruggevonden waarvan ik zo’n 14 jaar geleden al vond dat ze leker ijs hadden en ik was vooral trots dat ik het uberhaupt teruggevonden had. Helaas n0g steeds geen fatsoenlijk wireless internet hier dus de foto’s en video’s zullen echt nog even moeten wachten. Maar ik heb goede hoop dat nog dit weekend op te lossen.

Vanmiddag mijn badkuip volgegooid met water en Biotex: mijn alternatieve wasmachine was daarmee een feit. Het probleem is dat je na een paar uur al weer doorweekt bent van het zweet en op 3 setjes schone kleren per dag was mijn planning niet gemaakt. Ach ja, we handwassen wel. En ondertussen ook wat vette Bjern Borchs, Mike en Dolci & Gabbaloni kleding gekocht (gek dat dat hier een andere naam heeft) tegen werkelijk waar spotprijzen. Hoort dat trouwens dat die letters er na 1x wassen af gaan? Gek hoor…

Een uur geleden kwam ik er achter dat mijn bankpas defect is. Op zo’n moment blijkt dat de alarmcentrale van ABN Amro en je duurbetaalde reis/calamiteitenverzekering voor Jan Lul zijn want als je echt een probleem heb moet je het vooral zelf oplossen. Met wat aanwijzingen vanuit Nederland van Mr. Dennis inmiddels een oplossing, al zal ik waarschijnlijk maandag pas weer een geld hebben. Gelukkig ben ik daar op voorbereid met mijn voorraadje noodgeld.

En voor de mensen die de update gemist hebben: mijn advocaat heeft me gebeld over de beschikking van de scheiding. Over de (financiele) afhandeling dus. Ik ga daar verder even helemaal niks over zeggen maar ik kan wel zeggen dat daar het laatste woord nog niet over gesproken is en dat ik me daar vanaf volgende week woensdag even op ga richten.

Een groot woord van dank aan de helden (en heldin) die de boel draaiend houden daar in Haarlem (of het tenminste proberen ;-)).

Over 5 uur gaat al weer mijn wekker. Heb me laten overtuigen mee te gaan naar Pamukkale (voor de geinteresseerden: http://nl.wikipedia.org/wiki/Pamukkale). Dus tijd om het bed op te zoeken.

Morgen dus even geen update maar dat haal ik later wel weer in. Succes morgen allemaal met de voetbalwedstrijd en de hitte. Zag het Journaal en het lijkt wel of  het hele land in de fik en in de file staat. Als ik me niet vergis speelt Nederland (als ze winnen) maandag weer en het lijkt me leuk als ik dat hier met mijn mede-Hollanders kan gaan aanschouwen, dus zet hem op!

Goedemiddag vanuit een wederom snikheet Turkije, Alanya om exact te zijn. Zit hier in een vol internetcafe vol met zwetende en stinkende mensen. Net als ik, dus ik mag niet klagen.

Ze verkopen hier kleren tot XXXXXXL dus ik heb ook maar een nieuwe outfit gekocht zodat ik op zijn minst 2 setjes kleren hier heb. Toch handiger dan 1 setje kan ik je zeggen. Vanavond voor het eerst van mijn leven een handwasje doen met Biotex, kijk er nu al naar uit.

Zoals gebruikelijk had ik me verslapen en was ik te laat voor het ontbijt. Maar niet getreurd, dat heb ik ondertussen al weer helemaal goed gemaakt. Daarna een heel eind wezen lopen naar het centrum (3 kilometer) en dat is gewoon NIET te doen in deze hitte. Voor de laatste kilometer heb ik dan ook maar een busje gepakt. Voor 2.5 TL (deel door 2 voor prijs in euro) brengt de bus je namelijk overal. Leuk, volgepropt in een busje met, weer, die zwetende en stinkende meute.

Inmiddels al aardig wat kilometers langs de boulevard gewandeld. Regelmatig gestopt voor een fris drankje. Niet uit het oogpunt van ultieme luxe, maar wel omdat een terrasje de enige plek is waar je in de schaduw zit en ijskoude drank kan scoren. De flesjes water in mijn tas zijn al na een kwartier aan het koken, dus dat schiet gewoon niet op.

Ik heb nog een half uur om terug naar het hotel te komen, aangezien de reisleidster alles komt vertellen over de trips die we nog gaan maken. Ik had nog willen vertellen over die boottocht van vanmiddag, maar de foto’s en video’s komen nog online ergens volgende week.

De Turkse groeten!

Erik hier live vanuit een snikheet Turkije. Het is hier inmiddels half 2 geweest maar daar merk je op straat maar bijzonder weinig van. Leuk! Net terug van een hapje eten op de boulevard en ik kan hier wel aan wennen geloof ik.

De vorige nacht nog druk bezig geweest met het inpakken van alle spullen, het regelen van opvang voor de poesjes en allerlei andere zaken. Vanmorgen vroeg op kantoor de laatste puntjes op de i gezet. Essie heeft me, heel lief, met koffers en al op de trein gezet. Dat was ook al weer lang geleden…. de trein.

Was om 12 uur op Schiphol. Ruım 2 uur voor vertrek. Het werd alsnog rennen omdat het inchecken wel eeuwig leek te duren. Om vervolgens bezweet aan te komen bij gate D18 om te constateren dat we nog een klein uur gingen wachten omdat het vliegtuig er uberhaupt niet was. Afıjn.

Vlucht is goed verlopen, opvang bij Antalya ook. Na 3 uur reizen dan ook aangekomen ın het mooie hotel.

Afijn, een Turks toetsenbord werkt gewoon niet lekker. Morgen maar even een internetcafe zoeken en de eerste uurtjes wat remote support leveren aan de kids in Haarlem. Daarna maar eens de stad in.

Volg me op Twitter voor geregelde updates www.twitter.com/ehazeleger

Ik heb al heel veel fotomateriaal maar dat komt als ik terug ben wel weer.

De groeten!