Blog

Inmiddels 13.00 uur geweest op dag 8. De koffer staat bij de receptie en ik besluit mij te positioneren in de lobby van het hotel. Er staat daar een mega airco en je hebt een geweldig uitzicht op de boulevard en het strand. Top! In gedachten tel ik even de uren tot 19.30 uur en dat zijn er verdomd veel. Dus maar even snel mijn laatste lira’s opmaken door wat prullaria te kopen.

Snel terug naar het hotel want ik voel me nog steeds beroerd. Ik heb inmiddels de heren wc in de lobby geclaimd als mijn nieuwe tijdelijke onderkomen. Hoe moet dat in hemelsnaam goedkomen straks in die bus en in het vliegtuig? Ik maak me oprecht zorgen. Misschien maar even op het terras buiten gaan zitten dan. Ik bestel een groot glas verse sinaasappelsap. De vriendelijke meneer vraagt of ik ook wat wil eten. Verdomme, het zijn mijn laatste uren in Turkije! Een duiveltje gaat op mijn schouder zitten en vertelt me dat de Adana Kebab van eergisteren wel errug lekker was. Op mijn andere schouder zit een duiveltje te zwaaien met een rol wc-papier en vreselijk te lachen. FUCK YOU! Dit is mijn laatste dag, mijn laatste kans en godverdomme IK – ZAL – LUNCHEN. “Doet u mij maar een Adana Kebab met extra patat, en graag ook de mayo en ketchup er bij. Dank u wel.”. In gedachten zit ik al te kijken wie ik in hemelsnaam moet bellen als ik straks dat vliegtuig niet kan nemen. Ik besluit die gedachte maar weer even los te laten.

Ik nuttig vol plezier mijn lunch en ren terug naar de wc. Ik heb heerlijk gegeten en dat pakt niemand me meer af. Het zijn nog zoveel uren tot de bus komt. Dat zuigt. Had ik toch maar die 20 euro extra betaald om tot vertrek in mijn kamer te kunnen blijven. Had ik nog even wat kunnen slapen en tv kijken. Achteraf gelul, niks meer aan te doen.

Wat volgt zijn urenlang spelen met mijn iPhone. Ik besluit voor de laatste keer een accesspoint te hacken voor wat free internet. Even de mailboxen opschonen, wat zaken doorspreken met de collega’s, foto’s uitzoeken voor op de site en een heleboel spelletjes spelen. Als iets me deze vakantie heel veel plezier heeft gegeven is het mijn vriend de iPhone wel. Wat een geweldige tool tijdens een vakantie.

Rond 19.00 uur komt de manager van het hotel naar me toe met een groepje collega’s. Alhoewel het zeker niet bij het arrangement hoort biedt hij me aan om toch aan te schuiven voor het diner wat ze me graag willen aanbieden. Hij belooft me persoonlijk op te halen als de bus er is zodat ik die niet ga missen. Ik ben geraakt door de oprechte vriendelijkheid van de mensen. Ik bedank ze vriendelijk voor het aanbod maar besluit van het aanbod af te zien. Ik heb met die lunch al teveel risico’s genomen. Ik loop terug de lobby in en constateer dat ze het verder aan niemand aanbieden. Wow, ik heb toch blijkbaar wat bereikt in dat weekje. Ik slik eventjes en besluit naar buiten te lopen voor wat laatste fotootjes.

19.30 uur. De bus is er. Stipt op tijd. Ik loop naar de lobby en geef de medewerkers een hand en dank ze voor alle hulp. Ik beloof dat ik terug ga komen maar dat ik niet weet wanneer. In de bus… een bus vol met uitzinnige mensen. Nog een paar uur en dan begint de wedstrijd Nederland – Uruguay. Iedereen vraagt zich af of en hoe ze iets van de wedstrijd mee kunnen krijgen. Ze maken zich nogal zorgen. Ik geef alvast door dat ik een lijntje heb met Nederland en dat ik Teletekst en Twitter heb openstaan voor updates. Dat stelt in ieder geval iedereen een beetje gerust, alhoewel het allesbehalve ideaal is.

De chauffeur heeft er “zin in”. Dat wil zeggen dat hij niet stopt voor rood licht, overstekende objecten en hij wringt zijn grote logge bus overal tussen. Vreselijk eng maar inmiddels is iedereen na een weekje Turkije niet anders gewend. We kijken naar buiten alsof we op SBS6 kijken naar de aflevering van “De 25 meest bizarre bijna-auto-ongelukken”. Soms lachen we ook een beetje.

21.30 uur (20.30 uur Nederlandse tijd). De wedstrijd is begonnen. Alhoewel ik heb beloofd te zorgen voor updates wil de meerderheid ook een radiozender op hebben staan. We besluiten met de chauffeur te gaan praten en even later staat er ook een Turkse zender op. Wat we meekrijgen zijn de namen van wat Nederlandse spelers en we proberen wat af te leiden uit de manier van spreken van de commentator. Achterin blijkt 1 Turkse dame te zitten. Ze geeft regelmatig updates over wat er gezegd wordt. Voor me hoor ik mompelen “Godverdomme belangrijke wedstrijd en de enige die de commentator kan verstaan is een meisje”. Het is beter dan niks natuurlijk. 1-0. Polonaise in de bus.

Aangekomen op het vliegveld. In de rij breng ik de mensen het slechte nieuws. 1-1. “Dat wordt een klote vlucht terug dus” hoor ik roepen. Bij het inchecken worden we opgewacht door een groep Nederlandse medewerkers van de reisorganisatie. Ze geven aan waar tv’s zijn opgesteld zodat we de wedstrijd verder kunnen kijken. Een topservice! Snel inchecken dus!

Het is nog pauze en ik besluit snel weer naar de wc te rennen. Ik heb de busreis aardig goed overleefd maar voel me zeker nog niet goed. De aankomst bij de wc’s kwam dan ook geen minuut te laat. Door de hitte ben ik aardig bezweet. Ik heb helaas mijn busje deo weg moeten gooien bij de ingang en op het hele vliegveld is geen deo te koop. Dat zuigt. Na de laatste controle zitten we klaar voor vertrek. Opeens een oorverdovend geschreeuw vanuit de centrale hal. 2-1. Wat een indrukwekkend geluid van die Nederlanders op een Turks vliegveld. We moeten er zelf ook erg om lachen. En even later weer een keihard geschreeuw. 3-1.

Vanaf het vliegveld gaan we in een pendelbus naar het vliegtuig zelf. Iedereen is vrolijk door de 3-1 en IK ben helaas de lullo die moet melden dat het 3-2 geworden is. Ongelooflijk! Ik besluit direct een lijntje op te zetten met Mr D in Amsterdam voor een live verslag van de laatste minuten… “het zal toch niet he?”. Er wordt afgefloten. Nederland is door met 3-2 en we zijn allemaal blij. Zingend gaan we het vliegtuig in. Nederland wordt kampioen!

Exact volgens schema vertrekken we. Het was een geweldige week met geweldige ervaringen. Ik ben zo blij dat ik dit gedaan heb en nog blijer met mijn vrienden en collega’s die mijn afwezigheid mogelijk hebben gemaakt. Dank jullie wel!! Jullie weten waarom ik dit moest doen op dit moment en dit pakt niemand me meer af.

Dag 8. Godver. De hele nacht op de pot gehangen. Kan geen wc of wcpapier meer zien. En GODMILJAAR ik moet vandaag al om 12 uur uit de kamer zijn, uren in de bus naar Antalya en nog uren vliegen. Ik maak de moeilijkste keuze uit deze afgelopen week… vandaag geen eten meer voor de Haas. NIKS, NOPPES, NADA! Een ander die doodziek is zou niet eens nadenken over eten maar goed dan ken je de Haas blijkbaar niet goed genoeg. “Een dag niet gegeten is een dag niet gewerkt”, zei mijn vrouw altijd. Inpakken dan maar en hopen dat het langzaam aan vanzelf een beetje goed komt. Ik heb een doosje met allerlei pillen en ik besluit die als een soort van coctail tot mij te nemen als wondermiddel. Even maak ik me zorgen: het zou toch geen blaasontsteking zijn, bloedarmoede, mexicaanse griep of heb ik een burn out?*

Inpakken dan maar. Ik heb in de brochures gelezen dat je een blijk van waardering op het kussen van je bed achterlaat voor de schoonmaakster. Met één blik op de wc wist ik het zeker… daar moest maar een paar lira extra bij.

Nog 1 keer op het balkon zitten, badend in de hitte, genietend van het uitzicht. Het is voorbij, een geweldige week. Even pink ik een klein traantje weg. Of dat komt vanwege de pijn aan mijn achterzijde of de wetenschap dat er straks in Nederland nog een groot gevecht gevoerd moet gaan worden… geen idee. Of eigenlijk wel. Het liefst loop ik naar de zee en gooi ik mijn telefoons de zee in en trek de deur van mijn hotelkamer weer dicht. Vakantie XXL here I come.

Maar goed, wc papier is zo goed als op en een medewerker tikt me aan om me er op te wijzen dat ik 12 uur echt weg moet zijn. Shit! Verder met inpakken dus. En zo lever ik de kamer leeg op om exact 2 voor 12. Kenmerkend voor mij dus. De koffer en alle andere troep dump ik bij de receptie. Het is nog maar 7.5 uur voordat de bus komt. Ik heb nog wel even dus… zucht.

Buiten kom ik de vriendelijke taxichauffeur tegen (deel 7). Hij weet dat ik vandaag vertrek. Hij wenst me een goede reis terug en dankt me voor de fijne ritten. Hij vraagt me hem een sms te sturen als ik weer veilig in Nederland ben. Ik beloof dat ik dat ook ga doen. Een rondje langs de medewerkers van het hotel. We hebben in gebrekkig Duits, Engels, Turks en Nederlands ook zo onze leuke gesprekken gehad. En alhoewel het hotel absoluut geen TOPhotel was (qua inrichting en faciliteiten) was de service echt geweldig.

…. maar Erik …. is dit dan het einde van dag 8? Nee absoluut niet. Dag 8 gaat verder in Reisverslag deel 9! Vanavond op www.hazelog.nl

* Zie ook de KimIpedia op mijn Hyves account

En zo begint dag 7 eens met op tijd staan voor het ontbijt. Dat ik daar later op de dag (en zelfs dagen later) nog heel veel spijt van zou hebben wist ik uiteraard nog niet. Het ontbijt bestaat uit roerei, roerei, gekookt ei en een gebakken ei. Aangevuld met wat watermeloen, dat dan weer wel. Als je er voor betaalt moet je er toch ook eens gebruik van maken toch?

Vandaag staat op de agenda het bezoek van een plaatsje net buiten Alanya. Om juridische redenen laat ik de naam van deze plaats even achterwege maar ik had zo mijn redenen om daar een huisje te bezoeken. Ik was er inmiddels achter dat met de nodige overstaps met de stadsbusjes ik er wel zou komen. Nadeel van die dingen is dat ze vreselijk omrijden en mijn vroege opstaan was er juist op gericht om de heetste uren van de dag te ontwijken. Tijd om een gesprek aan te knopen met een taxichauffeur dus.

De chauffeur in kwestie spreekt een klein beetje Duits en Engels. Ik stel me netjes voor en leg voor waar ik naar toe moet. De chauffeur geeft me een indicatie van zo’n 60 TL, wat voor de afstand een meer dan redelijke prijs is. Maar… omdat ik als “goede vriend” van zijn diensten gebruik wil maken kan hij een fixed price van 30 TL afgeven. Dat is mega goedkoop en ik besluit bij hem in te stappen. Als een coureur scheuren we naar het gewenste plaatsje. Ondertussen probeert hij me van alles uit te leggen over dingen in de omgeving van Alanya. Alhoewel we elkaar voor 90% niet begrijpen waardeer ik zijn goed bedoelde pogingen buitengewoon. Het is een vreemd maar leuk gesprek.

We komen aan op de plaats van bestemming. Hij kijkt me een beetje vreemd aan of dit echt is waar ik moet zijn. JA dat weet ik heel zeker, al ziet het er heel anders uit dan in mijn herinneringen. Maar dat maakt me niet uit. Snel geeft de chauffeur me weer zijn kaartje. Of ik hem wil bellen als ik terug wil naar het hotel want dan komt hij me hier weer ophalen. Ook weer voor 30 TL. Ik dank hem voor zijn diensten en beloof hem te bellen als ik terug wil.

In de omgeving even wat foto’s geschoten en geprobeerd met wat mensen in contact te komen. Helaas is het toch echt een probleem als je met mensen wil praten die ALLEEN Turks spreken als je zelf alleen maar tot 20 kan tellen, alle gerechten kan noemen en ongelooflijk kan vloeken in het Turks. Dat was dus niet een direct succes. Maar ja, boeiuh!

Ik ben eigenlijk al snel klaar. Inmiddels is het ook na 12-en en is het bloedheet. Fijn! Ik heb geen zin om al na 30 minuten een taxi terug te bellen dus ik besluit maar een wandeling te maken naar het dichtstbijzijnde winkelcentrum. Dat was nog een flinke trip in een vreselijke hitte maar zelfs dat soort dingen begint te wennen. En verdomd, het is op momenten ook nog leuk.

Zwaar oververhit kom ik het centrumpje binnen. Stel je er niet teveel van voor, een paar winkelstraten en wat stalletjes. En een internetcafe dus kan om mijn iPhone weer eens te voeden met vers internet en het thuisfront te informeren. Het loopt uit op een aantal flink pissige mailtjes richting Nederland met mijn mening over bepaalde mensen en bepaalde zaken. Er is wat afgevloekt kan ik je zeggen. Maar zolang dat niet strafbaar is, in tegenstelling tot het opensnijden van lichamen, huizen in de fik steken en het inhuren van een huurmoordenaar is dat toch allemaal vrij onschuldig.

Tijd om terug te gaan. In mijn handen heb ik het kaartje van de taxichauffeur. Maar hoe ga ik hem in hemelsnaam uitleggen waar ik ben als ik zelf niet eens weet waar ik ben? Ik besluit toch maar te bellen en instructies te geven over hoe ik gelopen ben. Wat volgt is een flink aantal telefoongesprekken met elkaar waarin we elkaar aanwijzigingen geven, elkaar steeds niet goed begrijpen, en uiteindelijk elkaar treffen bij de lokale moskee. Service+ zouden we dat noemen in Nederland.

Voor de moeite en de gemaakte telefoonkosten geef ik hem uiteindelijk 40TL (10 extra dus). De man is dolgelukkig en ik zal hem de komende dagen nog vaker gaan treffen!

Al op de terugweg in de taxi merkte ik dat ik me niet zo goed voelde. Aangekomen op de hotelkamer blijkt, zonder in details te treden, er een probleem te zijn: de overvloedige eieren van heden morgen hebben me nogal ziek gemaakt. Of de eieren niet meer helemaal goed waren of dat het slecht gevallen was… geen idee. Maar ik voel me in ieder geval goed beroerd. Dat zuigt! Had namelijk nog heel veel leuke plannen om te gaan eten vanavond. Ach ja, scheelt weer in de kosten.

Afijn… deze dag eindigt in de hotelkamer, samen met een doosje Rennie’s, toiletrollen en de afstandbediening. Love you Turkey 😉

Dag 6. Ik sla maar over dat ik me had verslapen voor het ontbijt want dat is niet interessant meer ondertussen. Maar ik heb me dus verslapen voor het ontbijt, dat u het even weet.

Inmiddels al redelijk wat foto’s en video’s geupload. Je weet maar nooit wanneer je telefoon kapot gaat of gestolen wordt (het blijft Turkije mensen) dus better safe than sorry.

Inmiddels heb ik al mijn complete hoofdhuid er af kunnen trekken (inclusief de oren). Ik wijs er graag op dat het mijn moeder was die er op wees dat dat lekker kaalscheren zo’n goed idee was vlak voor vertrek (bedankt!) en dat ik echt voor heel veel geld aan cremes, spuitbussen en zalf had gekocht en me goed had ingesmeerd. Maar mijn hoofd is nu een maanlandschap en je kan lullen wat je wil… ik trek behoorlijk wat aandacht van de dames op deze manier.

Dag 6 was een dag van relaxen. Een beetje hangen op een bankje waar ik nog net genoeg kracht heb voor mijn gekaapte wifi signaal en toch niet teveel opval. Veel praten met mensen van de bediening van de diverse restaurantjes, foto’s maken en eten en drinken natuurlijk.

Vantevoren vroeg ik me af of de vakantie niet te lang of te kort was. Nee, precies goed. Ik kan niet wachten om weer in Nederland aan de slag te gaan maar ik vermaak me hier ook elke dag. Een volgende keer neem ik wel een hotel met wifi EN een laptop mee want dat werkt toch een stuk prettiger. Alhoewel ik uiteraard zeer blij ben met Kapitein Dennis die het schip drijvende weet te houden.

Woensdag om 3.00 uur lokale tijd landen we weer en dan ben ik een paar uur later weer paraat. Eerst even douchen, schone kleren opzoeken en de poesjes hun souvenir geven. En dan vol gas aan de slag. We hebben een hoop te doen met om 11 uur al een afspraak bij mijn advocaat.

Dank ook voor alle aanmoedigende smsjes die ik van jullie krijg. Ik zal er een paar voordragen:

“Succes man, laat die hoer branden”

“Ik weet nog wel een huurmoordenaar voor weinug!!”

“Je bent goed genaaid door de lelijkste hork van Haarlem”

Afijn, dank (denk ik). Ik ben blij dat het jullie woorden zijn en niet de mijne. Sorry dat ik niet iedereen terug sms maar het zijn dure tijden mensen. Zei ik dure? Ik bedoelde hete tijden. Zo’n internetcafe vol zwetende mensen is ook niet niks. En dat alleen maar om mijn lezers te vermaken. Ik ga weer de zon in. Laters!