Na een veel te lange periode kan ik eindelijk weer zeggen: “Ik ben thuis”. Okee, okee: er zijn wat kleine problemen (een wasmachine die nog aangesloten moet worden, een gasfornuis idem). Het is in ieder geval een mega kleuren festival aan het worden. Ik denk dat ik nu wel alle kleuren van de regenboog heb toegepast. Zo’n 20 blikken verf, meer dan 120 liter structuurverf en dus heel veel kleuren. Zo heb ik al de paarse, blauwe en groene kamer en zo komen er nog een paar.
Ik ben een beetje moe na een lange dag en nacht maar ik moet toch even nog wat dingen afmaken op kantoor. In een bijna onmogelijke agenda schoof ik dinsdagavond even aan bij de verjaardag van een oude bekende: Sabina. Ik ken haar nog van mijn oude school (Fons Vitae Lyceum) en ik had haar toch alweer heel wat jaren niet gezien. Leuk (meer dan dat zelfs) om een oude bekende weer te zien, zeker deze bekende.
Aangezien ik nog meer zaken te regelen had kon ik maar kort blijven. Ik kan hier nu een heel treurig betoog gaan houden maar toen ik wegging had ik een licht treurig gevoel. Waarom ik dat had? Geen idee. Misschien wel omdat het me heel erg deed terugdenken aan die “zorgeloze” tijd, misschien wel omdat ik weet dat ik na die tijd veel fout heb gedaan en misschien wel dat ik haar … ach. Who cares ?
En alhoewel 2006 zeker mijn jaar gaat worden, ik vandaag bij Schiphol ga proosten op een geweldige deal en dat deze week wellicht mijn grote verlossing komt, voelt het toch allemaal KUT. En zo is het maar net !
Ik was druk met van alles en nog wat. En toen zag ik ergens een tv aanstaan. RTL Boulevard met een foto van Frederique. Albert die er een beetje treurig bij keek. Ik hoorde het niet maar het kwartje was gevallen.