Hazelog.nl

Blog

  • Rectificatie inzake publicatie gesprekken met @UPC

    Onder juridische druk van UPC zien wij ons genoodzaakt de volgende tekst te publiceren.

    Recent zijn op internet gesprekken geplaatst die mogelijk de indruk hebben gewekt daadwerkelijk gesprekken tussen mij en de UPC helpdesk te zijn. Voor de goede orde: dit waren professionele acteurs die door ons zijn ingehuurd. Wybe de Wilde, Gerten de Wit en Sjuul Crapuul werken dus niet ECHT bij UPC en eventuele gelijkenissen met bestaande personen die wel bij UPC werken zijn dus louter toeval.

    Het betreurt mij buitengewoon dat de eerder genoemde heren, die ik niet NOGMAALS zal noemen (Wybe de Wilde, Gerten de Wit en Sjuul Crapuul), zijn aangesproken op zaken die daadwerkelijk nooit hebben plaatsgevonden.

    Tot slot wil ik natuurlijk zeggen dat UPC een bijzonder klantvriendelijk en professioneel bedrijf is. Het spijt me bijzonder als door de door mij gefingeerde gesprekken de indruk is gewekt dat de medewerkers van UPC afkomstig zijn van een gesloten inrichting die elkaar tegenspreken, niet klantgericht werken en/of denken.

    PS Wilt u de gesprekken nog eens terugluisteren? Dat kan! http://j.mp/ouR9Ta

    Einde bericht

  • Het begin van iets moois… (een reconstructie)

    Het was een donkere nacht, de nacht van 7 op 8 november 2010. Het datacenter ging even wat stroomkabels vervangen en we mochten vooraf alles net afsluiten, wachten, en vervolgens weer alles aansluiten. We (Dennis, Gijs, Rowin, ik) hadden ons voorgenomen vooraf goed te slapen maar zoals altijd was daar niks van gekomen. Dus we waren rond middernacht al aardige zombies.

    Tijdens het wachten twitter maar weer eens opgestart. Omdat er niet zoveel mensen wakker waren maar wat gaan experimenteren met hashtags. Laten we de #nachtploeg nog eens proberen dacht ik. En daar was ze:

    “Iemand adviseerde me de #nachtploeg… Ja, gezellig. *noknok is daar iemand?*”
    (http://twitter.com/#!/_Suuz/statuses/1454095994982400)

    Huh? Een vrouw? Wakker? Op dit tijdstip? Wonderlijk. Ik moest maar eens wat terugsturen dan he….

    “@_Suuz Jazeker, @pnxrayden, @rowinvd, @dterlouw en ik zijn gewoon aan het werk #nachtploeg”
    (http://twitter.com/#!/ehazeleger/statuses/1454431455416320)

    Jaja, ik deel hier met jullie mijn ALLEREERSTE contact met Suuz. En ja, gewoon online via twitter. Dat medium wat ik nooit helemaal begrepen had. En eigenlijk alleen gebruikte om te zeiken tegen de wereld.

    Nadat we maar een paar korte zinnetjes op twitter hadden uitgewisseld was mijn interesse gewekt. In de week die volgde spraken we elkaar dagelijks op twitter. Van ’s ochtends tot diep in de nacht. Inmiddels had ik bijna al haar tweets teruggelezen (dat waren er al heel veel hoor!!) en, het klinkt misschien heel gek, maar ik dacht maar 1 ding: dat moet gewoon mijn nieuwe vriendin worden. Punt.

    Al heel snel verhuisden onze gesprekken naar de whatsapp (sms voor gevorderden, als u dat niet wist). Duizenden zinnen vlogen in korte tijd over en weer. En tijdens werktijd mega-lange e-mails.

    Zonder elkaar ook maar 1 keer gezien te hebben, foto’s uitgewisseld te hebben of alleen maar elkaars stem te hebben gehoord wist ik zeker: ik ben stapelgek op deze vrouw. Maar ik wist niet zo goed hoe ik dat nu moest zeggen. Ik vond mezelf maar een beetje onnozel, als 30-er verliefd worden op een meisje van 22, dat woont aan de andere kant van het land. En waar ik alleen nog maar getypte zinnetjes mee had gedeeld.

    Dus na veel wikken en wegen dan toch maar dat eerste telefoontje er aan gewaagd. Wat een mooie en lieve stem! We hebben elkaar nachtenlang wakker gehouden. Overdag mailen, ´s avonds op de whatsapp en de hele nacht aan de telefoon. Dennis werd er wel eens wat moe van. En toch zei hij, als we buiten een peukje zaten te roken, telkens weer: “Het is je gegund Haas, eerlijk waar.”

    Nog voordat we elkaar überhaupt in het echt hadden ontmoet had zij maar al “haar vriendje” genoemd en ik haar “mijn vriendinnetje”. We hadden hooguit wat wazige foto’s van elkaar gezien. We moesten maar eens naar de volgende stap: elkaar in het echt ontmoeten.

    En daar ging ik op een zekere zaterdag. Natuurlijk weet ik welke dag dat was: 11 december 2010. Ruim een maand na ons eerste contact op twitter. Vol goede moed op weg naar Brabant! Ik had er zin in. Totdat ik de straat in reed. Lood in mijn schoenen. Ik parkeerde auto een straat verder, ging naast de auto staan en greep naar mijn telefoon.

    “Dennis, godverdomme! Waarom doe ik dit soort dingen, wat bezielt me in hemelsnaam dat ik nu hier sta? Dit was vanaf dag 1 een groot feest. Dit kan alleen maar fout aflopen. Misschien moet ik maar terugrijden.”

    Dennis heeft me altijd gesteund wanneer ik even twijfelde over mezelf en om dit een kans te geven. En vanaf hier zeg ik nog een keer: bedankt kerel. Oprecht bedankt. Hij zei wat dingen in de trant van “what can possibly go wrong..?”. Alhoewel dat meestal weinig goeds betekende nam ik het dit keer maar van hem aan.

    En zo stond ik minuten later alsnog in de deuropening. Oog in oog met mijn vriendin. Gek, onwerkelijk, niet te bevatten eigenlijk. En ze was nog vele malen mooier dan ik had durven dromen. De eerste minuten werd er maar bijzonder weinig gezegd. Ik kreeg een rondleiding door het huis en we wisselden voor het eerst face to face onze zinnen uit. En nee, dit viel niet tegen. Absoluut niet. Verre van.

    Al binnen het uur stond ik oog in oog met mijn schoonmoeder. Het waren hooguit 2 minuten. Ook gek. Toch? We gingen samen met de hond een boswandeling maken. Ik had de dag ervoor nieuwe schoenen gekocht en het was een fikse wandeling. Tijdens het lopen voelde ik de blaren op mijn voeten al groeien. Maar nee, dat zeg je niet bij een “eerst afspraakje”.

    Aan het begin van de avond zaten we allebei op een andere bank. Wel uitgebreid in gesprek, maar toch. Een paar uur later zaten we lachend samen op dezelfde bank. Naast elkaar. De tv stond aan maar ik heb het allemaal gemist. Wat een fijn gevoel en wat ben ik blij om hier te zijn. Elkaar voor het eerst zien en toch zo vertrouwd jezelf thuis voelen. Dat het voelt alsof je elkaar al heel lang kent en elkaar onvoorwaardelijk kan vertrouwen.

    ….

    ==

    En nu ruim een half jaar later woon je al weer een tijdje bij me. Je vond het moeilijk maar je hebt Brabant verlaten om samen met mij een toekomst op te bouwen. Hier, in het goddeloze Zaandam. We zoeken naar een huis met een tuintje. En een speeltuin in de buurt. En een basisschool in de buurt. Je bent elke dag bij me en ik heb nog niet van 1 dag spijt. Als je er even niet bent dan mis ik je al. Echt.

    Ik weet nu al dat jij de beste moeder gaat worden die ik me maar kan wensen voor onze kinderen. En de mooiste bruid op aarde. Ooit, ergens.

    Ik hou van jou!

    Erik

    Deze relatie is mede mogelijk gemaakt door: Twitter, Whatsapp en de wijze woorden van Dennis. Bedankt.

  • Reisverslag deel 2 – Tour du Roef

    Reisverslag deel 2: de Tour du Roef

    “Haas, ik moet je wat vragen.” Dat is natuurlijk nooit een goed begin. Zeker niet als Gijs (de Roef) dat zegt. Hij vertelde dat Maria (zijn vriendin) ons had uitgenodigd om te komen eten. Altijd goed natuurlijk. Maar zat zij niet in een compleet ander land dan wij, het beruchte Griekenland?

    Ja dat was ook zo maar de Roef vertelde dat dat praktisch de 3e straat links was vanaf ons hotel. Later werd dat 120 kilometer, 120 kilometer hemelsbreed, 150 kilometer en tot slot 246 kilometer hemelsbreed. Hoe lang het uiteindelijk echt was weet geen mens, en misschien is dat maar beter ook voor de onderlinge verstandhouding.

    Dus hoppa, terug naar het vliegveld, een bijzonder fijne 4 wheel drive gehaald en de volgende ochtend om 8 uur vertrokken. Eerlijk is eerlijk… de Roef was op tijd wakker en wij niet. Met een kleine vertraging, een volle tank en goede moed gingen we op pad.

    De 2 bestuurders voorin en Gijs als über-navigator op de achterbank. Want ja, hij heeft kaarten van de heule wereld. Onthoud u deze woorden ook even? Het ging al snel mis. Want in de bebouwde kom was de gps dekking ruk en waren we continu de weg kwijt, ook buiten de bebouwde kom overigens. Regelmatig klonk een harde instructie van de navigatie, direct gevolgd door een schreeuw van Gijs om vooral NIET daar naar te luisteren omdat “de gps aan het flippen was”. Regelmatig reden we op plekken waarvan we zeker wisten dat als de auto kapot zou gaan we nooit levend terug zouden komen. 

    Eng was gewoon dat als we ergens een paar seconden stil stonden er opeens honderden wespen rond de auto hingen. En ze gedroegen zich tamelijk agressief. Echt eng. En ja, vooral voor Gijs was dat vervelend want die wilde elke 15 kilometer plassen. 

    Alsof het allemaal al niet erg genoeg was had Suuz de avond voor vertrek 2 laxeerpillen ingenomen. De ontlasting zat wat vast maar ja, tijdens de dodemansrit niet natuurlijk. U kunt zich mijn gezichtsuitdrukking voorstellen toen werd geroepen “hadden we nou maar een wc rol meegenomen”. Ik heb intern heel wat gevloekt, u begrijpt dat.

    Naast wegen, dorpen en complete landschappen die niet op de kaart stonden, onverharde wegen, verlaten benzinestations waar je eigenlijk niet wilde stoppen was het wel een mooie rit. Jammer van de wegen waar soms delen van of soms het complete asfalt ontbrak. Ze waren wel druk bezig met asfalteren. Hopelijk leest het autoverhuurbedrijf niet mee maar de bodem van de auto is in elk geval voorzien van een gloednieuwe laag asfalt. Geen dank overigens.

    Hilarisch waren de telefoongesprekken van Gijs met Maria waarin zij hem vroeg waar we ondertussen waren en hij zei “lieve schat, we hebben werkelijk waar geen flauw idee”. Dat was in al die jaren dat ik hem ken het meest eerlijke antwoord ooit.

    Uiteindelijk bereikten we na zo’n 5 uur rijden de grens. Maria stond ons, heel vriendelijk, op te wachten bij de drugscontrole. Stiekem hoopte ik natuurlijk op een man met een handschoen die Gijs zou meenemen naar een donkere kamer om te kijken of hij stiekem geen drugs mee had maar helaas.

    Ik ben natuurlijk een grote cultuurbarbaar met wat ik nu zeg maar Griekenland is Bulgarije + 15 graden. En de prijzen in het kwadraat. Het liefst had ik me bij aankomst verstopt in de auto met draaiende motor en de airco op volle kracht. Ik ben geen mens voor temperaturen boven de 40 graden, dat is nu nogmaals bevestigd.

    Eerlijk is eerlijk: we zijn bijzonder vriendelijk ontvangen door Maria met haar familie. Lekker gegeten, lekker gedronken en lekker gepraat. De rit was, op wat kleine bobbels na, geweldig en we hadden er allemaal geen minuut van willen missen. Nou ja, eentje dan, maar toen had Gijs een scheet gelaten in de auto en konden de ramen niet open.

    De terugreis was vrijwel identiek met het verschil dat Suuz demonstreerde dat als je geen laxeerpillen meer hebt je dan ook gewoon met 140 over behoorlijk grote drempels kan rijden. En opnieuw riep iemand “hadden we nou maar een wc rol meegenomen”….

  • Reisverslag Bulgarije – deel 1

    Reisverslag deel 1: Bulgarije 

    Toen Gijs mij 2 weken terug vroeg om op vakantie te gaan zei ik uiteraard meteen ja. In alle eerlijkheid: ik had er totaal geen vertrouwen in dat we onze agenda’s op elkaar konden afstemmen, het eens worden over de lokatie en toestemming zouden krijgen van onze schatjes. Ik heb het dan uiteraard over Roel en Dennis.

    Met een gezamelijke ICT ervaring van 20 jaar bleek het nog verdomde lastig een vakantiesite te vinden waar op korte termijn iets te boeken was. Ook het feit dat Gijs begon te zoeken bij de duurste hotels en ik bij de goedkoopste was uiteraard niet handig. Maar zoals altijd: de gulden middenweg bood hier uitkomst.

    Natuurlijk wilde Suuz mee. Of niet mee. Of wel mee. Aangezien ik de man van de knopen ben heb ik Suuz gewoon meegesleept. Zo ben ik.

    En ja, zo’n last minute geeft een hoop stress. Van alles regelen en op de ochtend van vertrek nog je koffer vullen geeft wat stress. Suuz nam al een duik richting de vakantie op de trap van het treinstation, we misten de trein en de aansluiting. Zo ontstond de unieke situatie dat Gijs te vroeg en wij te laat waren. Ik haat de trein, dat wil ik gezegd hebben.

    Als 3 kleine biggetjes in de economyclass is natuurlijk geen pret. Ik rook af en toe wat vreemde geuren en vermoed dat Gijs daar schuldig aan was. Suuz wilde slapen. Of niet slapen. Of wel slapen.

    Aangekomen in Bulgarije werden we verrast door regen. Afijn, shit happens. Bij de aankomst bij het hotel keken vier boze ogen mij aan. In het donker lijkt het inderdaad op de ghetto van Sunny Beach. Maar dat viel bij nader inzien wel mee.

    Tot zover deel 1. Stay tuned over de spannende verhalen over laxeerpillen, de Tour du Roef en meer.

  • SMSjes die ik toch wilde bewaren (deel 3 van ??)

    Terug van 2 mobieltjes naar 1 mobieltje. Na jaren trouwe dienst mag de Nokia N95 met pensioen. Dus nog een keer een overzicht van SMSjes die ik toch nog even wilde bewaren. Dit keer een special met alleen maar SMSjes van Dennis. Waarom? Omdat het kan.

    “Is <klant> helemaal aan de crack?” – Dennis over een zeer gewaardeerde klant.

    “Gezien de toonstelling van <klant> zijn reply kan hij aan het gas” – Dennis, altijd opgewekt aan de slag in ons ticketsysteem.

    “Gvd haas… het is DEBIAN” – Dennis is eerlijk over zijn liefde voor CentOS.

    “Wat voor besluit in de prive sfeer? Nieuwe vlam? ;)” – Geen idee, ik was dronken.

    “Oh my GOD!!!!!!!!” – Dat zijn berichten die je niet wil lezen. Zeker niet van Dennis.

    “God zij geprezen.. Mag ik al weg hier? Hurry!!” – Voor systeembeheer vertrouwen wij volledig op God. Altijd.

    “Kuuuuuuutttttt….. Isssuuuuuuueeeeee!” – Weer een beta product dat nooit de eindstreep heeft gehaald.

    “Schoenen aan het zoeken, bijna hier?” – Hoe moeilijk kan dat zijn, je schoenen zoeken?

    “Klootzak is dat… Laat Terlouw die maar ff updaten zo …” – Dat is dus een dreigement, voor de duidelijkheid.

    “Volgens mij heb ik zojuist in de trein het Exchange probleem opgelost. Update volgt.” – Ja die trein is nog eens ergens goed voor.

    “Sterf” – Dat dus.

    “Hufter” – Ook dat.

    “Klootzak. 7.30 uur zei je. Het is godverdomme 17.08 uur.” – Alsof hij zich nooit verslaapt. Tsss.

    “Altijd lachen met die Gijs. SBP, z’n storing… Ik sliep echt heerlijk…” – Regel 1: storingen komen altijd wanneer het niet schikt.

    “Toch erg dat je expliciet moet melden dat je dit keer op tijd bent.” – Ondankbare hond.

    “Je hebt ‘r nummer?” – Ow dat was nog in het prille begin van mijn “fling” met @_Suuz 😉

    “Twitter… WTF…” – Dennis spreekt zijn verbazing uit over Eva.

    “Wat is kapot? Hoest daar? Beetje gezellig nog? :D” – Dennis bewaakt het fort bij mijn eerste date met @_Suuz in Brabant 🙂

    “<klant> niet, <andere klant> is niet offline geweest. Verder is alles weer kapot dus je timing is perfect.” – Was vast cynisch…

    “112 Gtalk!!!!!!!” – Volgens mij heb ik door dat smsje heen geslapen. Oeps.

    “Redelijk vermoeid en 3 servers in transit dus kan niet naar bed… Aflossing is wenselijk…” – De nachtploeg. Nou ja, Dennis.

    “Godverdeteringtyfus” – ….

     

  • Dossier T-Mobile, deel 1877 #fail

    Het is weer eens tijd voor een blogje. Gewoon om het stoom uit mijn hoofd te krijgen en mijn frustratie een plekje te geven. Natuurlijk weet ik ook dat ik er mensen een plezier mee doe. Het is jullie gegund hoor. We pakken de draad weer eens ouderwets op.

    Dossier T-Mobile, deel 1877

    T-Mobile gebruik ik al vanaf dag 1. Vanaf de dag dat Ben geboren werd. Al heel lang dus.

    Wat je vaak ziet in de loop der jaren is dat bedrijven enorm veranderen. De meeste bedrijven worden in de loop van de tijd beter. Zo niet T-Mobile.

    T-Mobile weet het te presteren om elke week een slechter product te leveren. Net op het moment dat je denkt dat het niet veel slechter kan wordt het toch allemaal net even wat slechter. En slechter. En slechter.

    Nu moet u weten dat ik dagelijks vanuit Zaandam naar Haarlem rij. En terug. Daarbij ben ik overdag vaak op pad. We hebben het hier niet over afgelegen bosgebieden of dorpjes waar nog met een paardentram wordt gereden. Nee hoor: Amsterdam, Zaandam, Haarlem, Hoofddorp. En de snelwegen A5, A8, A9, A10 etc. Ook geen boerenweggetjes lijkt me zo.

    De narigheid is alweer een jaartje terug begonnen. Smsjes dat ik oproepen heb gemist (da’s gek: die telefoon staat 24/7 aan) en een internetverbinding die om te huilen is. En tja, daar betaal ik wel voor natuurlijk. Voor 4 abonnementen overigens. Inmiddels ook maar 2 Vodafone sims genomen omdat ik daarmee tenminste wel bereikbaar ben. Al met al een buitengewoon dure hobby zo.

    Laat ik beginnen met mijn GROOTSTE frustratie. Rond de A10 noord (afslag Kadoelen) zit goddomme al zeker een jaar een gat in de dekking van T-Mobile. En ik rij daar elke dag minstens 4x langs. Dus standaard ben ik al een half uur per dag onbereikbaar (er staat daar vaak ook file). Ligt het dan allemaal aan MIJN iPhone misschien? Nee hoor. Mijn Nokia heeft ook geen internet, de iPhone van mijn collega niet en de Blackberry van mijn vriendin niet.

    En IK mag dan als een of andere Jan Lul op de site van T-Mobile aanklikken waar er geen bereik is. En dan gaan ze een “onderzoek” instellen en dan wordt je teruggebeld. De laatste keer kreeg ik een brief terug dat ik “niet bereikbaar was”. Nee vinden jullie dat nou echt gek stelletje halve zolen? Ik heb amper bereik als ik me beweeg.

    Het begrip MOBIELE telefoon is bij T-Mobile sowieso iets vreemds. Ze willen namelijk alleen je klachten echt serieus nemen als je thuis of op je werk slecht bereik hebt. Huh? Daar hebben we sinds de 19e eeuw toch iets voor dat de “vaste” telefoon heet? Met een draad en zo. Dat mijn MOBIELE telefoon het thuis op de bank als ik stil lig goed doet is natuurlijk hartstikke fijn. Maar daar heb ik geen MOBIELE telefoon voor.

    Sinds gisteren ben ik maar eens intensief gaan monitoren met de netwerkradar. Dat is een applicatie op de iPhone waarmee je kan melden of je slecht bereik hebt. Sinds gisteren 30 fucking meldingen van “geen internet”. En ik ben dan onderweg en laten we er voor het gemak vanuit gaan dat ik met mazzel 25% van de keren dit heb kunnen vastleggen. Dus laten we zeggen dat ik in werkelijkheid minstens 100x geen internet had. In 24 uur. Noem mij gek maar dat is gewoon BEROERD.

    Dus trots bel je de T-Mobile klantenservice. Dat je 30 meldingen hebt gedaan met de Netwerkradar. “Ja maar meneer die komen niet bij ons binnen, dus daar kunnen we niks mee”. Huh? Stuur ik die dingen voor de kat z’n kut op dan terwijl ik over de snelweg rij? Mevrouw wilde me wel helpen als ik de lokaties en tijden wist te noemen. “Ja hoor, dat kan. Heeft u pen en papier dan krijgt u van mijn 30 gps lokaties en tijden.” Daar kon mevrouw natuurlijk niks mee (of ze had er helemaal geen zin in). Of ik de postcodes wilde geven.

    Nu weet ik niet WIE van u autorijders bij elk punt op de weg weet welke postcode daarbij hoort… maar IK niet. Ik vroeg de medewerker of ik dan de auto aan de kant moest zetten om willekeurig ergens aan te bellen om naar de postcode te vragen maar daar moest ze zeer hartelijk om lachen. Zo grappig vond ik de vraag eigenlijk niet. Maar nee dat hoefde niet.

    Dus wat dan he?? Nou ik mocht 1 punt opnoemen waar ik geen internet had. Daar gingen ze dan een onderzoek voor instellen. En binnen 5 dagen kreeg ik daar verslag van. Jaja… en die andere 99 plekken dan? Nou, dat wist ze ook niet maar daar kon ik ook een onderzoek voor laten opstarten. Goddomme zeg. Wie is hier nou verantwoordelijk voor het dekkend netwerk van T-Mobile. Zij of ik?

    Ik vind het prima hoor. Geef me een auto en een fatsoenlijk uurloon en ik ga een week, maand of zelfs jaar rondjes rijden om alle plekken zonder bereik in kaart te brengen. Met GPS lokaties, postcodes, kiekjes uit de omgeving, lokale souvenirs, mede-slachtoffers van T-Mobile en nog meer gekkigheid.

    Vanavond vond de medewerker van de zakelijke helpdesk van T-Mobile het “zeer goed” dat ik al die gaten in het netwerk in kaart had gebracht. Ik wou dat ik dat van hun netwerk ook kon zeggen…

    Ow ja. Meneer had nog wel een tip. Als de dekking met 3G slecht was kon ik die natuurlijk ook HELEMAAL UIT ZETTEN. En toen brak mijn klomp. Werkelijk waar. Het is wel een geluk dat dit soort mensen bij T-Mobile werken en niet als chirurg in het ziekenhuis… “Ow u heeft last van uw hart. Weet u wat? We zetten het uit. Fijne dag nog.”

    T-Mobile…. je zuigt. Schaam je diep en beëindig alsjeblieft al mijn 4 contracten. Want ik ga door totdat moment er is. Stelletje onbeholpen amateurs.

  • Boze mail naar Dell

    Goedendag,

    Ik wil toch even mijn ongenoegen uiten over de gang van zaken van Dell en GE. Ik voel mij door Dell niet echt behandeld als klant maar meer als een hond waar Dell en GE de ene na de andere schop tegenaan geven. En ik word niet graag geschopt, al helemaal niet door een leverancier die wij BETALEN voor hun diensten.

    Ik ben ruim een week bezig geweest om onze vaste accountmanager Sven Schermer te pakken te krijgen. 100 fucking belpogingen en 100 keer een fucking voicemail. Meneer verwijst naar een collega van Dell en, u raadt het al, die heeft zijn voicemail aanstaan. Het algemene nummer van Dell gebeld en gevraagd of ik in godsnaam IEMAND te spreken mocht krijgen. Dat betekende 12 minuten (elke keer weer) in de wacht staan en vervolgens naar een voicemail van de 2 eerdergenoemde personen te worden doorverbonden. Als ik vervolgens aangeef dat ik NU IEMAND WIL SPREKEN of anders met een honkbalknuppel naar Amsterdam Sloterdijk kom rijden wordt er vrolijk gelachen dat het hartstikke druk is bij Dell. Ik kan me dat wel voorstellen als je klanten dermate boos maakt om een bestelling te MOGEN plaatsen.

    Vervolgens krijg ik een reply van Sven Schermer (na een kleine week) met 1 zin “zoek dit maar lekker uit bij de consumentenmarkt, hier help ik niet mee”. Het is namelijk een “consumenten laptop”. Dat is gek, op de website staat hij onder de zakelijke markt en wordt aangeprezen als een zakelijke laptop. Tot op heden 0 reacties. Ook heb ik in totaal 5 andere accountmanagers van Dell aangeschreven naar aanleiding van tips die ik kreeg nadat ik en mijn collega’s op Twitter en onze blogs helemaal los zijn gegaan over de beroerde service van Dell. Tot op heden 0 reacties.

    Overigens wil ik benadrukken dat Anastasia als de enige WEL snel en juist hebt gereageerd in deze HEL die Dell heet. En dan ook dank naar haar dat ze blijkbaar wel moeite doet voor een klant en de telefoon WEL opneemt. Lijkt me nogal een basistaak van een medewerker: je telefoon opnemen en e-mail beantwoorden.

    Maar oke… digitale leaseovereenkomst ontvangen. Heb ik eerder ontvangen. Ik ken die dingen. En ook altijd digitaal ondertekend. Deze versie wil echter niet. Na 10 pogingen om hem online in te vullen (met de laatste versies van de browsers van Internet Explorer, FireFox en Google Chrome) krijg ik dit niet voor elkaar. Jammer maar helaas. Dus PDF uitprinten en tekenen op de aangegeven plaatsen. Naar de fax (een fax waar we dagelijks tientallen faxen mee versturen) en tot 8x toe een mailtje van GE dat de fax niet goed is ontvangen. Document ook maar even naar een ander nummer gefaxt maar daar komt hij WEL goed aan.

    Anastasia weer gebeld. Document ingescand en naar haar gestuurd. En nu krijg ik WEER een verzoek om ELKE pagina te voorzien van een paraaf.

    Samengevat: deze laptop heeft me aan irritatie al 10x de aankoopwaarde gekost, nog los van de frustratie en ergernis die Dell mij heeft opgeleverd. Ik ga mijzelf de volgende keer dat ik wat wil bestellen echt ernstig afvragen of ik mij nog een keer in deze hel wil begeven. Dell maakt op deze manier op geen enkele wijze positieve reclame voor zichzelf. Jammer, echt jammer. Dit is een bestelling voor een laptop die een klant wil testen en er mogelijk nog 50 van wil bestellen. Ik ga de klant nu adviseren om een ander merk te kiezen, want dit is onacceptabel.

    Ik vind de wijze hoe Dell mij behandeld als klant werkelijk in 1 woord:
    W-A-L-G-E-L-I-J-K

    Erik Hazeleger

  • Mailtje aan de vrienden van Dell…

    Sven,

    Ten eerste verbaast het me behoorlijk dat ik 3 dagen moet wachten op een reactie van 1 zinnetje.
    Ten tweede verbaast het me dat je zegt dat het een consumenten laptop is, op de site staat hij namelijk onder “KLEINE EN MIDDELGROTE BEDRIJVEN COMPUTERS & ELECTRONICS › Laptops › XPS-laptops”. Snap ik het dan niet, snap jij het dan niet, snapt de webmaster van dell.nl het niet… Snapt iemand het wel dan?

    Ten derde, en dat vind ik ronduit onbeschoft, ben ik nu al sinds maandagochtend bezig met belpogingen om je te bereiken. Krijg ik op maandag een berichtje dat je vrij bent (dat kan) en sinds gisterochtend verwijs je op een bandje naar een collega die, vervolgens op zijn beurt, weer verwijst naar jou. Wij runnen hier een bedrijf en vinden het weinig creatief dat Dell en haar medewerkers het spelletje “probeer ons eens te bereiken als je kan”. Dat deed ik vroeger toen ik nog een leeftijd had die uit 1 cijfer bestaat.

    Het is me met 100 belpogingen niet gelukt om ook maar 1 account manager van heel fucking Dell te pakken te krijgen. Na mijn geklaag en gezeik op Twitter tientallen nummers gekregen en iedereen heeft zijn voicemail aanstaan. Ik vind dat, nog netjes gezegd, ronduit onbeschoft en buiten elk niveau. Ik heb vanmorgen zelfs nota bene met collega’s van Dell in het buitenland gesproken om te vragen of ze niet moesten kijken of iedereen bij Dell in Amsterdam mogelijk dood op de grond lag….

    Kortom, Dell maakt weer een mooie beurt bij ons. Bedankt daarvoor.

    Groet,
    Erik Hazeleger